Marskramerpad etappe 7: Beekbergen – Hoog Buurlo

Route: Marskramerpad
Afstand: 21 km
Start: Parkeerplaats tegenover Restaurant Smittenberg, Arnhemseweg Beekbergen
Eind: Parkeerplaats kruising Alverschotenseweg en Turfbergweg bij Hoog Buurlo

Het is vandaag zondag en het is meivakantie. Er staat een etappe van het Marskramerpad op het programma die dwars over de Veluwe gaat. De afgelopen maanden was de Veluwe the place to be. Ik verwachtte daarom grote drukte en twijfelde of we dit wel moesten willen. Na berichtjes op social media over hoe rustig het is dit weekend in het gebied waar we willen lopen, besluiten we toch te gaan. Geen verkeerde keuze. De coronaregel-versoepelingen brengen mensen veel meer mogelijkheden dan wandelen. En na maanden rondlopen in de natuur lokken nu de winkels en terrassen. Een goede ontwikkeling voor ons.

We beginnen waar we gisteren eindigden: in Beekbergen naast het Exodusmonument. Het pad leidt ons naar de glooiende enk Konijnenkamp. Dit is bekend terrein, met het Bekbergerpad liep ik hier ook. Waar dat Klompenpad rechtdoor loopt, slaat het Marskramerpad af. Opeens lopen we in een frisgroen bos waar de bodem bedekt is met bosbessenplantjes. Door de grote hoeveelheden dringen zich gelijk vergelijkingen met Zweden op.

De enk Konijnenkamp

Het smalle paadje is niet enkel voor wandelaars, ook mountainbikers maken er gretig gebruik van. Verderop begrijpen we dat steeds beter. Het smalle weggetje begint flink te klimmen en te dalen. Op een gegeven moment kijken we in de diepte. Voor ons uit maakt het pad, net als een bergpad, aan de buitenkant van de heuvel een bocht. Hier wil ik ook wel mountainbiken!

Dit zijn de betere mountainbikepaden

Door Spelderholt wandelen we afwisselend over bredere en smallere bospaden naar Hoenderloo. Via een laan waar de smileys in allerlei varianten aan de bomen hangen (geen idee wat hier de achterliggende gedachte is) komen we uit bij een weide. Hier staan enkele langharige schapen in groepjes bij elkaar. Elk groepje omringd door hekken. Eén groepje van een stuk of vijf schapen loopt los op het veld. Een blaffende border collie probeert ze in bedwang te houden, aangespoord door een man die in het Engels bevelen roept. Als we dichter bij komen bespeuren we in het veld nog veel meer border collies met begeleiders. Zijn we getuigen van een cursus tot schaaps-/herdershond?

Een laan met Smileys

Filosoferend over waarom die bevelen in het Engels zijn (de hond verstaat geen Nederlands?) lopen we naar het witte kerkje van Hoenderloo dat we al van verre zagen liggen. De Heldringkerk stamt uit 1858 en ligt er mooi bij. Het pad loopt er omheen en brengt ons samen met het Veluwe Zwerfpad en het Trekvogelpad naar het centrum van Hoenderloo. Het is er drukker dan we tot nu toe zagen, maar als we de plaats weer uit zijn, is de drukte ook zo verdwenen.

De Helderingkerk in Hoenderloo

In het Hoenderlose Bos komen we een handjevol wandelaars en fietsers tegen en een enkele ruiter. Op een bankje met uitzicht over een veld eten we onze lunch. Een bospad brengt ons naar de Hoog Buurlose Heide. Onze eerste kennismaking is een zandverstuiving met veel mul zand. Ons tempo ligt aanmerkelijk lager als we ons een weg banen door het zand. Het zand gaat vrij abrupt over in een heideveld.

Zandverstuiving bij de Hoog Buurlose Heide

We vinden het hier al mooi, maar na wat afslagen ontvouwt zich een weids uitzicht over de omgeving. In de verte zien we het gebouw van Radio Kootwijk. De donkere luchten die zich boven het landschap samenpakken, beloven niet veel goeds maar leveren samen met de zon prachtige plaatjes op.

Donkere luchten pakken zich samen boven de Hoog Buurlose Heide

Op een bepaald punt geven het boekje, de markering en de GPS-route elk een andere weg aan. We besluiten de markering te volgen, die ons helemaal aan de rand van het heideveld brengt te midden van de dennenbomen. Een goede beslissing. Hier zijn we beter beschut tegen de fikse hagelbui die niet veel later uit die donkere wolken valt. Nu las ik dat er een nieuwe druk aan zat te komen van het boekje, dus wellicht hebben we de nieuwe route gelopen. Hij is een kilometer langer, concluderen we op het eindpunt.

Hoog Buurlose Heide

We laten het heideveld voor wat het is en komen bij de Schaapskooi Hoog Buurlo. Er zijn hier weinig schapen, maar des te meer mensen. Uitkijkend over de glooiende velden zitten ze op de picknickbankjes. De tandems, E-choppers en andersoortige vervoersmiddelen staan verspreid over de berm. Er lopen hier meerdere wandelroutes, waaronder een speciale route voor blinden en slechtzienden. Een infopaneel is in braille te lezen en er is een ingesproken tekst te beluisteren via een app. Dit had ik nog niet eerder gezien.

Schaapskooi Hoog Buurlo

Wij leggen de laatste paar honderd meter af naar de auto en stappen net voor de regen in. Dit weekend hebben we er 48 kilometer Marskramerpad opzitten. Na ruim een jaar was dat wel weer nodig. Hopelijk komen we hier dit jaar nog terug voor het vervolg.

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Marskramerpad etappe 6: Deventer – Beekbergen

Route: Marskramerpad
Afstand: 27 km
Start: Parkeerplaats De Worp Deventer
Eind: Parkeerplaats tegenover Restaurant Smittenberg, Arnhemseweg 537 Beekbergen

Bij Beekbergen komen we een andere LAW tegen

Na ruim een jaar staan we weer in Deventer. In maart 2020 stonden we hier ook, klaar om de tweede etappe van ons wandelweekend te wandelen. We kwamen toen niet verder dan de overkant van de IJssel. Een Tweede Wereldoorlog bom werd net op die dag bij de A1 tot ontploffing gebracht. De hele omgeving was afgezet. Het leger liet ons niet verder. Daarna kwam corona.

Deventer vanaf de overkant van de IJssel

Gelukkig gooien bommen nu geen roet in het eten. Bij een zonnetje starten we aan de overkant van de IJssel en lopen over de IJsseldijk naar Wilp. We hebben mooi uitzicht op de skyline van Deventer met echte Hollandse luchten. Het water staat nu een stuk lager dan vorig jaar maart. In Wilp lopen we langs oorlogsgraven aan de dijk. De witte kruisen steken fel af tegen het groen. Een Nederlandse en een Canadese vlag wapperen in de wind. Even verderop vinden we een bankje voor een welverdiend kopje koffie in de zon.

Zicht op Wilp met links de oorlogsgraven

Na Wilp slingeren we langere tijd over de Veluwse Bandijk. Op deze Bomendijk ontbreekt de markering, maar met boekje en GPS is dit geen probleem. De dijk is omzoomd door bomen die frisgroen getooid zijn. Aan de ene kant heb je uitzicht op de uiterwaarden van de IJssel en aan de andere kant op het coulisselandschap. Prachtig. De dijk stamt waarschijnlijk al uit de 14e eeuw toen hier een oude arm van de IJssel liep.

Veluwse Bandijk

Bij Gietelo komen we langs Landgoed Appen en duiken het Appense Bos in. Op een geriefelijke slagboom beginnen we aan onze lunch. We komen niet verder dan één boterham. Donkere wolken pakken zich samen en we krijgen een bui over ons heen. Regenhoes over de rugzak en snel verder. Als de zon weer schijnt, vinden we een al even geriefelijke boomstam om ook de andere boterham op te eten.

Landgoed Appen

De route komt door Klarenbeek, dat verlaten oogt. Misschien houdt de regen de mensen binnen. Als we langs een beek komen te lopen begint de zon weer te schijnen. Een bordje duidt het water aan als de Krepelse Beek, het boekje heeft het over de Beekbergse Beek. Even zijn we in verwarring, maar het blijken twee namen voor hetzelfde water.

De Krepelse of Beekbergse Beek

We gaan onder de A50 door en lopen door Oosterhuizen heen. Als we bij weidse akkers komen, komt het gebied me wel erg bekend voor. Vorige maand liep ik hier het Klompenpad Bekbergerpad. De luchten worden weer donker als we een spoorlijn kruisen waar enkel stoomtreinen rijden. Op de ruim 100 jaar oude spoorlijn tussen Apeldoorn en Dieren kun je een ritje maken met zo’n trein uit vervlogen tijden. Op station Beekbergen, dat we in de verte zien liggen, bevindt zich het Museumstoomdepot waar je van alles te weten kunt komen over stoomtreinen.

Museumlijn van De Veluwsche Stoomtrein Maatschappij

Langs een bekend bankje waar de koffie tijdens het Bekbergerpad wel erg lekker smaakte, lopen we Beekbergen in. Sinds een paar dagen zijn de terrassen weer open. We maken er dankbaar gebruik van. Met cappuccino en taart vieren we dat mijn medewandelaar vorige week jarig was. Ook het feit dat we na een jaar weer een Marskramerpadetappe hebben gelopen, mag gevierd worden. Morgen wandelen we verder de Veluwe op.

Tijdens het Bekbergerpad dronken we op dit bankje met uitzicht koffie

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

2020 | Terugblik op mijn wandeljaar

Teutoburgerwald in januari tijdens de Teutoschleife Holperdorper

2020 was in meerdere opzichten een bijzonder jaar. Veel plannen gingen niet door. Maar er kwamen andere dingen voor in de plaats. Met name buitenactiviteiten zoals kanotochten, fietsritjes en wandelingen, heel veel wandelingen. In mijn veelal lege weekenden zocht ik in alle vroegte de natuur op. Ver weg van de mensenmassa’s ontdekte ik de schoonheid en het gemak van Klompenpaden, verkende nieuwe Groene Wissels en Trage Tochten en begon aan maar liefst twee nieuwe Streekpaden en één nieuwe Lange Afstandswandeling (LAW).

De ontdekking van de fiets-auto combinatie maakte de van A-naar-B wandelingen een stuk toegankelijker. Waarom ik dit niet eerder heb gedaan … Geen afhankelijkheid van openbaar vervoer dat in weekenden niet rijdt of op een bepaald traject überhaupt niet aanwezig is. Gewoon met de auto naar het eindpunt, op het fietsje naar het beginpunt, terug wandelen en dan de fiets ophalen. Dodelijk eenvoudig.

LAW’s

Het Marskramerpad bleef dit jaar bij één etappe. Ik loop dit pad samen met een vriendin die niet in de buurt woont en ons eerste wandelweekend was begin maart. Niet alleen gooide corona niet lang daarna roet in het eten, maar ook een Tweede Wereldoorlog bom maakte dat we onze tweede etappe van dat weekend niet konden lopen. We hopen in 2021 eindelijk Overijssel te kunnen verlaten om de Veluwe te ontdekken.

Het Pieterpad gaat voorspoedig en brengt me op mooie plekken, maar is nog lang niet klaar. De eerste etappe vanaf Pieterburen moet ik nog steeds lopen en hoop ik toch wel in 2021 te doen. Ook ligt Gelderland in de planning. Vanaf Holten gaat het nu eerst richting Laren. Ik ben heel benieuwd waar ik eind 2021 eindig.

Pionierspad: Uitzicht op de Bovenwijde bij Giethoorn

En dan het Pionierspad. Flevoland stond al een tijdje op het wandellijstje en het plan was om in 2021 met deze LAW door de polder te beginnen. In december lonkte het pad teveel en besloten we om toch al de eerste etappe te doen. Bij koud maar zonnig winterweer liepen we van Steenwijk naar een welhaast verlaten Giethoorn. Begin 2021 verder door De Wieden en op naar de polder.

Streekpaden

Het Salland Pad liep ik uit dit jaar. In 2018 begon ik in Olst met dit rondje door de gevarieerde natuur van Salland. Een kleine twee jaar en 130 km later stond ik weer in Olst. Toen door de coronamaatregelen de – toch al niet in het weekend rijdende – buurtbussen helemaal niet meer reden, bood de fiets-auto combinatie een goed alternatief. Het vrij onbekende pad vlecht de in het Wandelnetwerk Overijssel uitgezette rondjes aan elkaar tot een afwisselende grote ronde die wel wat meer bekendheid kan gebruiken.

Het Westerwoldepad kwam op mijn pad toen de geplande herfstvakantie naar Zwitserland niet doorging. In plaats van in de Alpen liepen we drie etappes door een verrassende streek van Groningen. Volgend jaar wil ik in een lang weekend de resterende etappes lopen door dit mooie gebied.

Westerwoldepad etappe 2

Het Noardlike Fryske Wâlden Streekpad gaat in korte etappes, maar we hebben geen haast. Ik loop het met mijn moeder (en af en toe mijn vader). De noordelijke Friese Wouden zijn prachtig. Volgend jaar gaan we vanuit Buitenpost verder richting zuiden.

Het Graafschapspad lag in 2019 al in de planning en in januari en februari liepen we de eerste etappes. Ook hier bleek daarna openbaar vervoer in coronatijd een hindernis. In november togen we met auto en fiets naar de Achterhoek voor de derde en laatste etappe van dit jaar. Wellicht loop ik ‘m volgend jaar uit.

Rondwandelingen

Wezepsche Heide tijdens het Klompenpad Wiseperpad

Dit jaar heb ik veel meer rondwandelingen gelopen en beschreven dan andere jaren. Waar veel lege weekenden al niet goed voor zijn. De eerste dagen van het jaar liep ik in een ijzig en mistig Duitsland in het Teutoburgerwald en bij Bad Bentheim. In de zomer liep ik een Twentse Tocht van Truus Wijnen die in 2015 tot mooiste wandeling van het jaar werd bekroond. Ook wandelde ik mijn eerste (en zeker niet mijn laatste) Knapzakroute in Drenthe.

Naast een drietal prachtige Groene Wissels (zoals die van Odoorn en Markelo, beide in heuvelachtig gebied) liep ik maar liefst tien Trage Tochten. Ik ontdekte het prachtige Reestdal met de trage tochten Oud-Avereest en Ommerschans, liep te midden van dansende bomen op de Veluwe bij Drie en zag bij Oranjewoud een hele andere kant van Friesland.

Het aantal Klompenpaden overtrof de Trage Tochten. Het gemak van de markering en de klompenpaden-app met veel informatie maakte dat ik er twaalf liep dit jaar. Vooral het gebied tussen IJssel en Veluwe is me zeer goed bevallen. Zo genoot ik van het zonovergoten late voorjaar met het Fliertpad bij Twello en liep ik door paarse zeeën van bloeiende heide op de Tonnenberg bij Wapenveld op het Vosbergenpad. Maar ook in mijn eentje op de Wezepsche Heide (Wiseperpad) ‘s morgens vroeg in december was werkelijk adembenemend.

Alle Klompenpaden van 2020

Al met al kijk ik terug op een mooi wandeljaar. Ik liep meer dan anders, maar ik schreef ook veel meer over mijn wandelingen. Andere onderwerpen die normaal gesproken voorbij komen op dit blog vereisten OV-reizen, fietsvakanties, museumbezoeken, stedentripjes, etc. Helaas is dat er niet veel van gekomen. Hopelijk ziet 2021 er (in ieder geval deels) anders uit. En ach, anders bieden wandelingen een zeer goed alternatief.

Wat was jouw mooiste wandeling van 2020?

Marskramerpad etappe 5: Okkenbroek – Deventer

Route: Marskramerpad
Afstand: 27 km
Start: Bushalte kerk Okkenbroek
Eind: Het Nieuwe Plantsoen Deventer

Markering van het Marskramerpad en het Salland Pad onder elkaar

De eerste etappe van het Marskramerpad in 2020 starten we in Okkenbroek. Niet heel lang geleden was ik ook in dit dorpje met het Salland Pad. Het is vandaag heel wat zonniger dan toen. We komen wederom met de buurtbus waar, in het dorp daarvoor, een oudere man met zware boodschappentas is ingestapt. Hij kent de buschauffeur en ze maken grapjes. Op zijn verzoek zet de chauffeur hem voor zijn huis af. Het is vlak voor ons uitstappunt, dus wij verlaten ook maar het busje. “Dan ben je helemaal alleen”, roept de man met de boodschappentas de chauffeur nog toe. Ik geloof niet dat de chauffeur dat heel erg vond.

Wij vangen de wandeling aan, slaan bij de kerk een weggetje in en staan even later tussen de weilanden. Genietend van de zon lopen we richting Lettele. Op een houten bord dat langs de weg ligt, staan twee wijze teksten. De namen die eronder staan, zeggen mij niets. Zouden dit schrijvers/kunstenaars uit de buurt zijn?

Wijze zinnen onderweg

Al snel verruilen we de geasfalteerde wegen voor onverharde wegen. Langs de kanten liggen vele boomstammen. De wegen zelf zijn veranderd in één grote modderpoel door het zware materieel dat hier overheen gekomen is. Aanvankelijk komen we redelijk onbemodderd over, maar op een gegeven moment wordt onze situatie nijpend.

Er is geen ontsnappen meer aan, we moeten door diepe modder heen. Een wandelaar komt ons tegemoet, ziet onze aarzeling en maakt met een handgebaar duidelijk dat hij het probleem niet ziet. Hij illustreert dit door een paar snelle passen door de modder te zetten in onze richting. Dan merkt hij dat de modder dieper is dan gedacht. Hij zakt er tot zijn knieën in weg, valt bijna voorover, weet zich op het laatste moment te redden en bereikt dan onze kant. Hij kijkt niet meer om naar ons, maar loopt snel verder.

De paden zijn veranderd in modderbaden

Wij wagen de oversteek ook en ook ik hou mijn broek en schoenen niet schoon. Gelukkig worden hierna de modderbaden minder heftig. We komen zelfs weer op plattelandsweggetjes uit. In Lettele is de horeca net open en als enige gasten genieten we van cappuccino met lekkers.

Naast modder komen we deze etappe ook opvallend veel honden tegen die ons op erven luid blaffend tegemoet komen rennen. Soms zit er een hek tussen ons en de hond in kwestie. Soms niet. We zijn beide niet zulke fans van enthousiaste honden en dus lopen we veel erven in snelwandelpas voorbij.

Eindelijk weer eens een zonnige dag

De dag begon met uitbundige zonneschijn, maar de zon komt tegen de middag steeds minder vaak tevoorschijn. Als we onze boterhammen eten aan het Overijssels Kanaal is het echt frisjes en we gaan dan ook snel verder als we ons brood op hebben. Als we in Diepenveen komen, is Deventer niet ver meer. Langs de route zien we verschillende bordje met oefeningen. O.a. ‘de kruiwagen’ ziet er aantrekkelijk uit. Als we niet ruim 20 kilometer in de benen hadden gehad …

Voor de actievelingen onder ons

In Deventer zoeken we ons ‘Vrienden op de fiets’-adres op. De bedoeling is dat we de volgende dag het Marskramerpad verder vervolgen naar Beekbergen. Het lukt ons om die volgende dag de IJssel over te steken. Hierna worden we echter tegengehouden door een busje met militairen. Bij de A1 is een bom uit de tweede wereldoorlog gevonden die die dag tot ontploffing wordt gebracht. Helaas moeten wij ook de A1 kruisen om op de Veluwe te komen. Dat gaat die dag niet meer lukken. De Veluwe moet wachten tot het volgende wandelweekend.

Bij onze planning hadden we geen rekening gehouden met een WOII-bom

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

2020 | Vooruitblik op mijn wandeljaar

En toen was het 2020. Een nieuw wandeljaar is aangebroken. Wat zijn mijn plannen?

Nederland
In 2020 wandel ik verder op het Marskramerpad, het Noardlike Fryske Wâlden Streekpad en het Pieterpad en wellicht dat ik dit jaar het Salland Pad afrond. Daarnaast is het plan om aan een nieuw pad te beginnen: het Graafschapspad in de Achterhoek. Het boekje is al binnen.

Ook mogen de eendaagse routes niet ontbreken. Zo heb ik mijn zinnen gezet op het Kromme Rijnpad. Een paar jaar geleden heb ik een stukje van dit pad gewandeld. De 29 km lange route loopt van Wijk bij Duurstede, langs de Kromme Rijn, naar Utrecht. Een mooie route die naar meer smaakte en de 29 km zijn goed te doen in een dag. Misschien dat het er dan toch dit jaar van komt. Uiteraard zal ik ook dit jaar de nodige Groene Wissels en Trage Tochten wandelen. Ze bevallen over het algemeen zeer goed. Ook sluit ik een NS-wandeling of een Klompenpad niet uit.

Zwitserland
Voor de zomer staat er een wandelvakantie in Zwitserland gepland. De plannen liggen nog niet vast maar wandelen bij Grindelwald in het kanton Bern staat in ieder geval op de planning. Ik kom van kinds af aan in dit land en ken met name het Wallis goed. In de regio Grindelwald heb ik een aantal jaren geleden gewandeld. Dat beviel goed en daarom staan er nu weer een paar dagen in dit gebied op het programma.

Tips?
Heel wat plannen voor 2020 dus. Natuurlijk sta ik ook open voor andere interessante wandeltips in Nederland. Dus is er een Groene Wissel, een Trage Tocht, een NS-wandeling, een Klompenpad of andere eendaagse wandelroute die ik zeker moet lopen, laat het me weten. Ook tips voor eendaagse wandelingen in Zwitserland zijn welkom. Welke wandelingen in dit prachtige land zijn echt de moeite waard?

2019 | Terugblik op mijn wandeljaar

Uitzicht op de Lek tijdens het Klompenpad Lint- en Liniepad

2019 was een goed wandeljaar. Heel afwisselend ook. In tegenstelling tot voorgaande jaren. In 2017 ontdekte ik de langeafstandspaden en liep in dat jaar bijna alle etappes van het Jacobspad. Ook in 2018 lag de focus op één pad, het Westerborkpad. In 2019 zijn het vooral veel verschillende paden geworden. Met veel verschillende mensen en ook alleen.

Welke soorten routes liep ik in 2019?

LangeAfstandsWandeling (LAW)

In de categorie LAW’s liep ik de laatste twee etappes van het Westerborkpad en eindigde heel toepasselijk op 4 mei op het eindpunt in Kamp Westerbork. Ook begon ik dit jaar aan het Marskramerpad. Nadat een vriendin in 2018 in vijf weken het Pieterpad liep, had het wandelvirus haar te pakken en spraken we af om met zijn tweeën van Bad Bentheim naar Scheveningen te lopen. We zijn dit jaar in de buurt van Deventer geëindigd. In 2020 gaan we weer verder.

Met deze Pieterpad-vriendin liep ik in 2018 twee etappes mee van dit pad der paden. Dat smaakte naar meer en dit jaar besloot ik om de komende jaren het Pieterpad helemaal te lopen. In 2019 maakte ik daar een beginnetje mee op de grens van Groningen en Drenthe, samen met een enthousiaste collega.

Streekpad

Noardlike Fryske Wâlden Streekpad: Bûtenfjild boven Feanwâldsterwâl

Met het relatief nieuwe Noardlike Fryske Wâlden Streekpad in een onbekende streek van Friesland, begon ik in februari dit jaar. Helaas ben ik dit jaar niet verder gekomen dan drie etappes. Ik hoop in 2020 wat meer kilometers te maken. De Noardlike Fryske Wâlden zijn namelijk verrassend mooi.

Wandelnetwerkpad

Christoffelpad: Natuurgebied de Olde Maten

Overijssel kent verschillende wandelnetwerken. Binnen deze netwerken zijn meerdere meerdaagse wandelrondjes gemarkeerd. In 2018 begon ik met het Salland Pad dat – niet geheel verrassend – een rondje Salland doet. In 2019 liep ik minder etappes van dit pad dan ik wilde. Het openbaar vervoer in deze contreien bestaat voornamelijk uit buurtbussen die alleen door de week rijden. Mijn vrije tijd zit voornamelijk in het weekend. Dus dat schoot niet echt op.

Een nieuw gemarkeerd rondje binnen zo’n Overijssels wandelnetwerk is het Christoffelpad. In twee afzonderlijke dagen liep ik in 2019 dit rondje van ruim 45 km door Zwartewaterland en nationaal park Weerribben-Wieden. Een mooie, relatief onbekende route in de kop van Overijssel, ook ideaal voor een wandelweekend. Met een groot voordeel: het OV rijdt ook in het weekend.

Overige wandelingen

Trage Tocht Zoutelande

Naast de langere wandelroutes liep ik verschillende eendaagse wandeltochten zoals Groene Wissels en Trage Tochten (ook vaak zonder blogpost). Hier zaten ook enkele zogenaamde Stadswissels bij, zoals deze in Middelburg. Dit zijn wat langere stadswandelingen die je op interessante plekken in en om het centrum brengen. Ook liep ik eindelijk de N70 in het Rijk van Nijmegen, een van de mooiste routes van dit jaar en liep ik op de eerste dag van 2019 een Teutoschleife in het Teutoburgerwald. In de laatste maand van het jaar liep ik mijn eerste Klompenpad en ontdekte een deel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

De feiten op een rijtje

In welke landen en provincies?

• Duitsland: Teutoburgerwald
• Drenthe
• Friesland
• Gelderland
• Groningen
• Overijssel
• Utrecht
• Zeeland

Welke paden begonnen in 2019?

• Christoffelpad
• Noardlike Fryske Wâlden Streekpad
• Marskramerpad

Welke paden afgerond in 2019?

• Westerborkpad
• Christoffelpad

Wat waren echte aanraders?

Pieterpad tussen Groningen en Zuidlaren

• Op de N70 bij Nijmegen waan je je in het buitenland, maar de vele heuvels daar zijn toch echt Nederlands.
• Bij de Trage Tocht Zoutelande volg je de Zeeuwse kustlijn en heb je prachtige uitzichten over de zee.
• Bij de Marskramerpad-etappe Bad Bentheim – Oldenzaal loop je van Duitsland naar Nederland door zeer afwisselend landschap.
• Het Pieterpad tussen Groningen en Zuidlaren was verrassend mooi, zeker in de herfst. Je ziet echt dat je een andere provincie in loopt.

Wat viel tegen?

Een heuse berg op het Westerborkpad van Hoogeveen naar Beilen

Eigenlijk vrij weinig. Elke route had weer haar eigen charme. De Westerbork-etappe Hoogeveen – Beilen liep door veel natuurschoon maar ook over lange rechte wegen langs het spoor. Bij deze LAW gaat het in de eerste plaats om de geschiedenis. En dat is ook de reden waarom ik dit pad heb gelopen.

Kortom

Ik kan terugkijken op een goed wandeljaar. Die afwisseling in wandelingen bevalt me prima en daar ga ik zeker mee door in het nieuwe jaar. Op naar een verrassend en wandelrijk 2020!

Hoe was jouw wandeljaar?

Marskramerpad etappe 4: Rijssen – Okkenbroek

Route: Marskramerpad
Afstand: 30 km
Start: Station Rijssen
Eind: Bushalte Koerselmansweg Okkenbroek

Half mei is het lentegroen nog alom aanwezig

De afgelopen etappes liepen we in het mooie Twente. Deze vierde etappe leidt ons Twente uit en over de Sallandse Heuvelrug. We beklimmen een heuse berg en nemen na afloop de buurtbus naar station Deventer in een plaatsje waar we nog niet eerder van gehoord hebben. Het is niet zonovergoten zoals bij de vorige etappes, maar met 14 graden is het prima wandelweer.

We beginnen de etappe in Rijssen en wandelen eerst twee kilometer om de route weer op te pikken. We komen langs plekken waar we een maand geleden ook liepen. Het is nog even mooi. We maken een omtrekkende beweging rond Rijssen, waardoor het plaatsje bijna 15 kilometer lang op ongeveer gelijke afstand blijft liggen. We spreken grappend over het ‘rondje Rijssen’ totdat we de markering ‘rondje Rijssen’ tegenkomen. Het bestaat echt!

Rondje Rijssen bestaat echt!

We steken met een pontje de Regge over. Ik ben de primitievere trekpontjes gewend, waarbij je jezelf overtrekt met een (nat) touw. Dit pontje is groter en een stuk geavanceerder. Door te draaien aan een hendel trek je de ketting strak en zet je jezelf over.

Pontje over de Regge

Aan de overkant volgen we de Regge een tijdje, lopen over het erf van een boerderij (altijd leuk als routes over dit soort privé-gronden mogen lopen) en steken bij een imposante eik akkerland over. We zien weinig wandelaars. De wandelende mensen die we tegenkomen zijn enigszins pissig. Ze volgen de gele pijltjesroute van wandelnetwerk Twente, maar weten niet meer welke kant ze op moeten. “Dit hadden we gisteren ook al!” verzucht de man. Of wij even mee kunnen kijken. Maar wij kunnen ze ook niet helpen. Door de werkzaamheden aan de beken klopt de markering niet meer. Hier liepen we bij de vorige etappe ook tegenaan. We wensen ze succes en vervolgen ons pad.

Imposante eik

We lunchen langs een grindpad waar de bermen goed gemaaid zijn, behalve rondom de bankjes. Gevolg is dat ons lunchbankje omzoomd is door brandnetels en we eerst het bankje brandnetelvrij moeten maken, voordat we kunnen gaan zitten.

Bankje in de brandnetels

Dan komt het gebied van de Holterberg in zicht. Een bord geeft aan dat het verboden is voor auto’s en motors. Dit geldt echter niet voor o.a. 65-plussers. Positieve discriminatie die ik nog niet eerder ergens heb gezien. Over verlaten fietspaden dalen en stijgen we in het bos.

Verboden voor auto’s, tenzij je ouder dan 65 jaar bent

We komen langs de Canadese begraafplaats waar nog de kransen en bloemen van Dodenherdenking liggen. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog is op de Holterberg nog hevig gevochten. Het gemeentebestuur van Holten heeft voor de Canadese soldaten, die in de laatste fase van de oorlog in Noord- en Oost-Nederland omkwamen, deze begraafplaats aangelegd. Het is een van de grootste van Nederland. De Canadian War Cemetery is keurig onderhouden. Bij sommige graven staan foto’s van de gesneuvelden. Een groepje mensen dat langs de graven loopt lijken een familielid te bezoeken. Zo te horen komen ze uit Canada.

Canadese begraafplaats op de Holterberg

Dan is het toch echt tijd voor een kopje koffie. Volgens het boekje zijn er deze etappes heel wat koffiedrinkgelegenheden, gezien de vele kopjes koffie op de kaart. De eerste twee blijken echter gesloten en de derde verdwenen. De vierde is een pannenkoekenrestaurant en bevindt zich op de Holterberg. Dit is wel open en na 20 km genieten we van een cappuccino met lekkers.

Via de Panoramaweg, waar we niet heel veel panorama zien, dalen we de berg weer af en lopen het laatste gedeelte naar Okkenbroek. De in het boekje beloofde bushalte een paar kilometer voor Okkenbroek blijkt er niet te zijn en we moeten flink aanpoten om nog op tijd de bus in Okkenbroek te halen.

Vlak voor het plaatsje rijdt de buurtbus ons tegemoet. Hij stopt en vraagt waar we heen moeten. We noemen Okkenbroek en onze twijfel of we het wel halen. Hij stelt ons gerust, we kunnen sowieso straks mee. Hij moet eerst nog een lusje rijden, maar komt dan weer terug in Okkenbroek. Als we dan nog niet bij de halte zijn, pikt hij ons onderweg wel op. Er is toch maar één weg. We halen het net en laten ons naar station Deventer brengen. 30 km op de teller. Volgende keer wandelen we van Okkenbroek naar Deventer.

Op de Holterberg

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Marskramerpad etappe 3: Borne – Rijssen

Route: Marskramerpad
Afstand: 24 km
Start: Station Borne
Eind: Station Rijssen

Een eenzame boom op de Deldeneresch

De mooiste wandeldagen zijn in het voorjaar. Althans, dat vind ik. Het zijn die dagen waarop het voorjaar zich uitbundig laat zien. In verse lichtgroene blaadjes die opeens de takken bevolken. In de witte en roze bloesem die overal in tuinen en langs plattelandsweggetjes in volle glorie uitbarst. In kleurige voorjaarsbloemen in bermen. In fleurige vlindertjes die je gezichtsveld in fladderen om vrijwel gelijk al weer verder te gaan. Op zo’n dag vol zonneschijn en strakblauwe luchten liepen wij de derde etappe van het Marskramerpad, dwars door het mooie Twente.

Voorjaarsgroen

We beginnen op station Borne waar we weloverwogen de lange Deldensestraat nemen om weer uit te komen bij de route. Dat pakt ietwat anders uit. De weg blijkt achteraf helemaal niet naar de plek te leiden die we in gedachten hadden en we kruisen de route 2 km verder dan de bedoeling was. We beginnen vandaag bij Bokdam en het Bokdammerveld daadwerkelijk met het Marskramerpad. Met heide en watertjes helemaal geen gekke plek voor een etappestart.

Bokdammerveld

Al snel volgt een typisch Twents landschap met bosranden, weiden, boerderijen, oude waterputten en de onlangs gerestaureerde oliemolen ‘Noordmolen’ uit 1325. Met behulp van het waterrad perste men hier in vroeger tijden olie uit koolzaad en lijnzaad. Over de weg met dezelfde naam als de molen lopen we verder en zien voor ons het glooiende landschap van de Deldeneresch. Midden in het weiland staat een eenzame boom, zo te zien nog niet in blad. De tekening van de takken steekt mooi af tegen de blauwe lucht.

De gerestaureerde Noordmolen

Dan lopen we tegen een zijarm van het Almelose Kanaal aan. Langs de kant zit een visser in complete visuitrustig. De grote groene paraplu zal hem vandaag enkel beschermen tegen de zon. Op een bankje ritsen we broeken af en trekken vesten uit. Tijd om in luchtiger kleding verder te wandelen. Op naar de koffie, waar we inmiddels wel aan toe zijn.

Zijarm van het Almelose Kanaal

De koffie komt vlak na de A1, na ettelijke kilometers over zandwegen en de nodige paasvuurbulten en blijkt een heel vakantiepark te zijn. Maar er is ook koffie met lekkers. Na 15 kilometer gaat dat er wel in! De rode Twente-vlag die we vandaag niet voor het laatst zien, wappert in het fikse windje dat er staat.

We zijn in Twente

De zandwegen gaan verder en het mulle zand laat zien dat het al een tijdje niet geregend heeft. En dan komen we bij wandelnetwerkknooppunt N74. Hier zegt het boekje dat we naar links moeten, het wit-rode pijltje wijst heel duidelijk naar rechts. Gelukkig is er mobiel internet en het blijkt dat de beken ook hier aangepakt worden. Het pad langs de Twickelervaart en de Regge zijn niet bewandelbaar. Een beetje teleurgesteld om wat we voor moois we missen, slaan we toch maar rechts af.

Over kleine weggetjes omzoomd door bomen in lentetooi doorkruisen we het gebied en zien af en toe de Regge. Kort nadat de beschrijving en de markering weer overeen komen, strijken we op een bankje neer aan de Regge voor de lunch. Om ons heen lichtgroene en rode blaadjes die er een paar weken geleden nog niet waren. Een oranjetipje komt voorbij gefladderd. Er zijn mindere lunchplekjes.

Het laatste stuk tot aan Rijssen voert over een fietspad langs – ditmaal wel – de Regge en loopt op met het Overijssels Havezatenpad. Echt druk is het niet op deze Goede Vrijdag. Hier en daar zitten jongens te vissen en we zien een heel gezelschap in de – naar wat we later lezen – Enterse zomp ‘Regt door zee’ voorbij komen. Een replica van een in Enter gebouwde platbodem die vroeger over de Regge, maar ook de Vecht goederen vervoerden.

Enterse zomp bij Rijssen

En dan lopen we langs de statige Pelmolen Ter Horst – hier pelde men o.a. gerst – Rijssen binnen. De molen ligt prachtig aan de Regge, een mooie binnenkomst. We volgen de bordjes centrum en trakteren onszelf daar op een welverdiend ijsje. De etappe is klaar en het weekend moet nog beginnen.

Pelmolen Ter Horst

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Marskramerpad etappe 2b: Deurningen – Borne

Route: Marskramerpad
Afstand: 18 km
Start: Centrum Deurningen
Eind: Station Borne

Bloeiende bomen langs de Bornsche Beek

Vorige keer strandde ik wegens onverwachte blaren in Deurningen. Hoog tijd om die tweede etappe af te maken. Op een zaterdag in april stap ik, ditmaal met een andere mede-wandelaar, bij de kerk in Deurningen uit de bus om naar Borne te lopen. Het weer is even grijs als twee weken geleden. Alleen nu heeft de weerman zon beloofd. We zoeken de wit-rode markeringen op en lopen na een paar honderd meter het dorp uit.

De kerk van Deurningen

Deze etappe loopt voornamelijk langs beken. Vlakbij Deurningen komen we de eerste tegen: de Deurningerbeek. Een bord laat de voorbijganger weten dat deze beek in ere wordt hersteld. De rechte beekloop krijgt weer het kronkelende karakter van oudsher. Het water krijgt zo meer ruimte en de natuur kan zich beter ontwikkelen. De komende kilometers blijven we deze beek volgen.

Na een paar kilometer ondervinden we die ruimte voor de beek aan den lijve. Het wandelboekje noemt het een drassig stuk waar, zo hoorde ik van andere wandelaars, mensen tot hun knieën in de modder kunnen staan. Het boekje biedt zelfs een shortcut aan over drogere wegen. We wagen het erop en nemen de drassige afslag.

De struinpaden langs de beek, waar de route ons over leidt, zijn inderdaad modderig, maar prima te doen. De beek is breder dan normaal en op een gegeven moment stuiten we op een sloot die in drogere tijden hoogstwaarschijnlijk een ondiepe greppel is. Het pad gaat rechtdoor, maar door het water waden, trekt ons niet zo. Gelukkig is er een stuk verderop een mogelijkheid om met droge voeten naar de overkant te komen.

Het pad gaat rechtdoor. Wat nu?

Na het drassige gedeelte leidt de route ons langs afwisselend terrein. We komen langs kwekers met lange rijen mooi geknipte heggetjes en over bospaadjes waar de bosanemonen en het speenkruid volop bloeien. We blijven de beek volgen. Met Borne in zicht slaan we een klein paadje in, veel gebruikt door hondenliefhebbers en besluiten op een bankje met uitzicht op de beek onze lunch te eten.

Bosanemonen

Na twee broodjes komt er een ouder echtpaar aangeschuifeld. De man lijkt Parkinson te hebben en komt maar langzaam vooruit. De vrouw ziet ons zitten, twijfelt even, maar vraagt dan toch of ze erbij mogen komen zitten. Ze wandelen elke dag het rondje van nog geen 2 kilometer vanuit hun huis in Hertme. Zo blijven ze in beweging. Zij wandelt het in haar eentje in 20 minuten. Met zijn tweeën zijn ze 45 minuten onderweg. Dit bankje is hun vaste pauzeplek. We schuiven op en hebben het over wandelen, het weer en het mooie Twente.

Dan is het tijd om weer op pad gaan. Dit keer volgen we de Bornsche beek waarlangs veel bomen in bloei staan. Een mooi gezicht, zeker bij het doorbrekende zonnetje. We lopen in de richting van Zenderen en komen langs de voormalige havezate Weleveld. In een met hagen omringd grasveld staan allerlei figuren van roestrood ijzer. In het midden zien we de familie van Weleveld zelf, die omstreeks 1300 op dit landgoed woonde. Ze worden omringd door figuren die de geestelijkheid, de adel en de burgers uitbeelden.

Familie Weleveld

Bij Zenderen lopen we langs Theehuis de Karmeliet. Het ziet er leuk uit en we besluiten er een kopje thee te drinken. Een fijne pauzeplek. De naam is niet zonder reden gekozen. Zenderen is bekend van de Karmelkloosters van de paters karmelieten en de zusters karmelietessen. De route voert ons langs dit laatste klooster. Het ziet er indrukwekkend uit in het doorbrekende zonnetje. In de grote ommuurde tuin met hoge bomen is het vast heerlijk toeven.

Het klooster van de zusters karmelietessen in Zenderen

Via paadjes door natuurgebieden en langs weilanden slingeren we richting Borne. We komen nu veel wandelaars tegen, bijna allemaal met het bekende rood-witte boekje in de hand. De zon is inmiddels helemaal doorgebroken en maakt het landschap extra mooi. Voor de Azelerbeek besluiten we af te buigen naar station Borne. Volgende keer richting Rijssen.

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Marskramerpad etappe 2a: Oldenzaal – Deurningen

Route: Marskramerpad
Afstand: 10 km
Start: Centrum Oldenzaal
Eind: Centrum Deurningen

In recreatiegebied Het Hulsbeek lopen heel wat wandelingen

Vorig jaar wandelde ik twee dagen mee met een vriendin die in 5 weken het Pieterpad liep. Helemaal enthousiast besloten we toen om samen een langeafstandswandeling te doen, niet achter elkaar, maar in weekendjes. Het werd het Marskramerpad, dat Nederland van oost naar west doorkruist. Het pad zou ons in streken brengen waar we niet vaak komen. In een weekend in maart staan de eerste twee etappes op het programma. De eerste etappe vind je hier.

Gastvrij Twente

Op de tweede dag van ons wandelweekend hebben we het plan om van Oldenzaal naar Borne te wandelen, ongeveer 25 km. Het weer lijkt in het niets op dat van de dag daarvoor. Het is grijs en frisjes. Het kost ons weinig moeite om de rood-witte markering weer terug te vinden en al snel lopen we over een lange weg de stad uit. We worden ingehaald door een paar mountainbikers. Eerst enkele kinderen in oranje tenues, daarna een paar volwassenen, ook in het oranje. Gevolgd door een auto met MTB’s achterop. In het kwartier daarna zien we een goede afspiegeling van mountainbikend Oldenzaal. Er moet bijna wel een mountainbike-evenement zijn, ergens verderop.

We lopen inmiddels door een bos met allerhande trimbaanapparaten en speeltoestellen boven de vele watertjes. Verderop begint recreatiegebied Het Hulsbeek. We zien een groot meer liggen en het bijbehorende bord ‘Outdoor Challenge Park’ klinkt avontuurlijk. Op een parkeerterrein hebben de in oranje gestoken MTB-ers zich verzameld. Oud, jong, van alles door elkaar. Het lijkt alsof ze elk moment aan een wedstrijd kunnen beginnen. We lopen snel verder en verwachten ze nog wel te zien de komende kilometers (de etappe leidt ons langs een MTB-route).

Recreatiegebied Het Hulsbeek

Over kleine weggetjes lopen we gedeeltelijk om het meer heen. We zien af en toe een mountainbiker in een niet-oranje outfit voorbij komen, maar de grote groep zien we die dag niet meer terug. Jammer, het had spectaculaire foto’s kunnen opleveren. We passeren een camperkampeerplaats in aanleg. Een man in klus-outfit staat op een ladder en bevestigt felgekleurde vogelhuisjes aan bomen. Gezien de grote stapel aan de voet van de ladder is hij voorlopig nog niet klaar. Wij wensen hem succes, hij groet ons vriendelijk terug.

Na een kilometer of 6 verlaten we het recreatiegebied en gaan richting Deurningen. Hier en daar is de route knap modderig, maar de paden zijn nog te bewandelen. We lopen tussen de weilanden en worden, als Deurningen in zicht komt over vee-roosters heen geleid. Een bord waarschuwt de wandelaar voor passerende koeien. “Let op!”, staat eronder, “Er kan nog een koe aankomen”.

Let op!

Bij een cappuccino in Deurningen besluit ik, wegens onverwachte blaren, die de dag daarvoor al hun opwachting hadden gemaakt, niet verder te lopen en pak hier de bus. Mijn vriendin loopt verder naar Borne. Ze is in training voor de 4-daagse en kan de oefening goed gebruiken. Ze blijkt later in totaal 29 km te hebben gelopen. Daar waren mijn voeten niet blij van geworden… Het tweede gedeelte van deze etappe loop ik binnenkort wel een keer.

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.