Wandelen in een mistig Vechtdal

Route: Trage Tocht Dalfsen Rechterense Veld: Landgoederen Rechteren, Den Aalhorst en Den Berg
Afstand: 14 km
Start: Parkeerplaats station Dalfsen
Eind: Parkeerplaats station Dalfsen

Rechterense Veld

Deze zondag begint mistig, maar, beloven de weersvoorspellingen, in de loop van de ochtend breekt de zon door. Deze voorspelling hebben we eerder gehoord afgelopen tijd, maar de laatste mistige wandeling bleef mistig. Niet dat het uitmaakte, die wandeling bij Markelo was prachtig en dat blijkt vandaag ook zo te zijn.

Dalfsen ligt in het Vechtdal, een prachtige omgeving die ik goed ken. Ik heb er veel gewandeld en gefietst. Toch word ik vandaag verrast met paden die ik niet ken. Leuk! We parkeren de auto bij station Dalfsen, steken het spoor over en slaan al snel een onverhard pad in. We lopen nu op Landgoed Rechteren. De volgende 14 kilometer zal het overwegend onverhard blijven. Deze wandeling mag zich met recht een Trage Tocht noemen.

Station Dalfsen

We lopen over bospaden, breed en smal en moeten regelmatig het pad delen met mountainbikers. Ze hebben er zin in op deze zondagochtend. Ik zie geen MTB-route bordjes, maar het is natuurlijk een prachtig omgeving om doorheen te fietsen. Misschien moeten we zelf deze bossen ook maar eens op de MTB verkennen.

Bomen in de mist

Op het zandpad naar het Rechterense Veld halen we een wandelaar in met zijn spiegelreflexcamera in de aanslag. Even daarvoor hadden we hem zijn fiets tegen een boom zien zetten en liep hij voor ons het gebied in. Als we hem groeten, verzucht hij dat er voor mooie foto’s te weinig mist, maar ook te weinig zon is. We wensen hem (en ons) snel een zonnetje toe. Deze breekt echter pas door als we weer bij de auto zijn. Ik vrees dat hij onverrichter zake naar huis teruggekeerd is.

Het Rechterense Veld ligt er mooi bij. Het was vroeger een stuifzandgebied, wat je nog steeds terugziet in de heuvels. Nu groeien er naald- en loofbomen, veel heide en zijn er ook zeldzame planten te vinden. Het gele gras steekt fel af tegen het groene mos. Het geeft wat kleur in de grijze omgeving.

Rechterense Veld

Over het veld en door de bossen komen we langs een oude houten schaapskooi, al lang niet meer in gebruik. Over een lange rechte weg lopen we langs de bosrand naar ons volgende bos: het Sterrenbos. In de 17e eeuw legde de eigenaar van de verderop gelegen buitenplaats Den Aalshorst dit bos aan. Sinds 1961 bevindt zich hier ook een camping. De route loopt erlangs. We zien enkele (overwinterende?) caravans staan, maar verder is het verlaten. In de zomer zal het hier een drukte van belang zijn.

Oude schaapskooi

Na een kort stukje asfalt duiken we het gebied van Buitenplaats Den Aalshorst in. We lopen door lange bomenlanen, komen langs witte hekken met namen als ‘de peerde weide’ en (voor het landhuis) ‘veur ’t huus’ en zien steeds meer wandelaars. Het landhuis zelf stamt uit 1720 en ligt er mooi bij.

Den Aalshorst

Onderweg naar het derde en laatste landgoed van vandaag lopen we over bospaden en een klein weggetje met knotwilgen langs de Emmertochtsloot. Bij mooi weer levert dit vast mooie foto’s op. Via een brede beukenlaan betreden we Landgoed Den Berg.

Emmertochtsloot

Het landhuis zien we al van verre liggen, weerspiegeld in het water. Het stamt uit 1705 en was eigendom van baron van Dedem (Dedemsvaart is naar hem genoemd). Overal om ons heen staan rododendrons. Wat zal het hier een zee van kleuren zijn als ze in bloei staan. Als we op een verharde weg uitkomen zien we het station liggen. De route maakt echter nog een lusje over onverharde paden. Parallel aan waar we aan het begin van deze wandeling liepen, banen we ons een weg door de modder en leggen de laatste meters naar het station af.

Den Berg

Het was, zelfs bij mistig en grijs weer, een prachtige wandeling. De moeite waard om nog eens te lopen als de zon schijnt en de natuur in bloei staat.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Hangvogels

Hangvogels

Op de boog van de brug van het Overijsselse plaatsje Dalfsen heeft zich een variëteit aan vogels verzameld. Netjes op een rijtje zitten ze diep weggedoken in hun veren. Die winterwind is op deze hoogte best wel koud. Hun uitzicht is niet verkeerd. Ze kijken uit over de Vecht, het verderop gelegen bosgebied en de wandelaars die vanaf het station de gekleurde pijltjesroutes van het Wandelnetwerk Vechtdal volgen.

Ze doen me denken aan de hangouderen in de Albert Heijn met een gratis kopje koffie of de oude mannen op het bankje in het dorp. Naast elkaar zitten ze, rollator binnen handbereik, sigaret erbij en de hele ochtend kletsen. Ze bespreken het nieuws, de voorbijgangers en de jeugd van tegenwoordig, die zelf ook een hang-variant heeft.

Vaak zie je die variant bij winkelcentra. Zij hebben ook sigaretten, maar i.p.v. koffie drinken ze energiedrankjes. Ze zitten op hun scooters en eventueel op de rugleuning van een bankje. Ze hebben het over de ‘chickies’, andere jongeren, de komst van een buurthuis, maar ook, kan ik me zo voorstellen, de voorbijgangers. “Zie je de sneakers van die gast? Vet ziek man!”

De vogels hebben geen sigaretten, scooters of koffie. Ze hebben alleen de boog, het uitzicht en elkaar. Onbereikbaar voor de ongevleugelde mensheid observeren ze de wereld, die elke dag weer net een beetje anders is. Al keuvelend kruipen ze dichter bij elkaar en schrikken niet als een van die mensen daar beneden omhoog kijkt, haar telefoon pakt en deze op hen richt. Ze gaan er zelfs even goed voor zitten, toveren een glimlach om hun snavels en genieten van de aandacht. Hier kunnen ze weer dagen mee vooruit.

In januari 2017 ging ik de uitdaging aan om elke maand een foto te plaatsen met het verhaal erachter. Het onderwerp van de foto kan van alles zijn. Het is maar net wat ik tegenkom in mijn dagelijkse leven. De foto’s met verhaal tot nu toe kun je hier terugvinden. Lijkt het je ook leuk om je foto’s een verhaal mee te geven? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben heel benieuwd naar jouw gekke, mooie, grappige, abstracte, inspirerende of bijzondere foto (#EMEF).