Wandelen in het Reestdal

Route: Trage Tocht Oud-Avereest
Afstand: 13 km
Start: Bezoekerscentrum De Wheem, Oud Avereest 22 in Oud-Avereest
Eind: Bezoekerscentrum De Wheem, Oud Avereest 22 in Oud-Avereest

Bruggetje over de Reest

Op de grens van Overijssel en Drenthe stroomt de veenbeek de Reest. Het is een van de weinige riviertjes in Nederland dat nog sterk meandert. Door het welhaast ontbreken van menselijk ingrijpen is het landschap in het beekdal behouden gebleven, waardoor je nu door een eeuwenoud cultuurlandschap loopt.

Ik kende het Reestdal van naam, maar had er nog nooit gewandeld. Op een druilerige en winderige zondag in juli beginnen we aan de Trage Tocht Oud-Avereest die een rondje van 13 kilometer door het gebied maakt. Als we een paar honderd meter van het bezoekerscentrum verwijderd zijn, lopen we al tussen de velden. Terwijl we uitkijken over de deinende korenaren en korenbloemen, lezen we op een aantal panelen over de verschillende gewassen die in dit gebied te vinden zijn, zoals spelt, zomertarwe en boekweit.

Tussen de velden valt genoeg te lezen

Niet veel later steken we de Reest over en wandelen we Drenthe in. Onder laaghangende eikenbomen lopen we langs een uitgestrekt heideveld waar schapen grazen. In de open vlakte steken de majestueuze bomen duidelijk af tegen de dreigende lucht. Wat is het hier prachtig, zelfs bij dit weer!

We steken een weg over en komen in het gebied Takkenhoogte-Meeuwenveen. Je vindt hier een oeverzwaluwwand en vanaf een kijkheuvel heb je een mooi uitzicht op het gebied. Op een bankje op die heuvel drinken wij onze meegebrachte koffie. Beneden ons, op het pad, horen we stemmen van voorbij rennende hardlopers en van een gezin met twee enthousiaste jongetjes. Wij zien ze vanaf deze plek goed. Zij ons niet.

Uitzicht vanaf de kijkheuvel

Verderop grazen Schotse Hooglanders. Als we langslopen, merken ze ons nauwelijks op. Het pad gaat verder door een bos en over heidevelden. Als de heide echt in bloei staat, zal het hier een paarse zee van bloemen zijn. Op een afstandje zien we het Meeuwenveen liggen. Ooit zat hier een grote kokmeeuwenkolonie. Deze is allang verdwenen, maar de naam is gebleven. Het ven is een zogenaamde pingoruïne, in de ijstijd was dit een ijsheuvel. Toen de temperaturen omhoog gingen, is de laag aarde met het smeltwater van de ijsheuvel afgegleden. Hierdoor ontstond er een aarden wal rond de heuvel. Toen ook de ijskern smolt, bleef er een vennetje achter binnen de wal.

Takkenhoogte

Als ik de informatie lees over de pingo, vliegt er opeens een kleurige vogel voorbij. Mijn medewandelaar heeft de verrekijker al in de aanslag en herkent de vogel met de lange staart, het zorro-masker, de grijze kop en de roodbruine vleugels als de grauwe klauwier. Die hadden we nog niet eerder gezien! Een telefonerende hardloper komt nietsvermoedend aanlopen waardoor de vogel opvliegt en verdwijnt.

Ook wij lopen maar weer door over bospaden en langs graanvelden. Voor het buurtschap Den Huizen passeren we de Reest opnieuw. Het smalle watertje staat vol waterplanten. Het is een prachtig riviertje om te kanoën, maar we vragen ons af of dat wel mag. Iets om uit te zoeken.

De Reest

De route wordt drukker. We komen in de buurt van campings en regelmatig moeten we uitwijken we voor gezinnen met kinderwagens, hondenuitlaters en een enkele hardloper. Het pad maakt een lus door het bos, waarna het nog een klein stukje is naar ons beginpunt. Inmiddels is er een voorzichtig zonnetje doorgebroken, waardoor er meer vlinders actief worden. Een koolwitje en een bont zandoogje blijven geduldig zitten voor de foto.

Bont zandoogje

De parkeerplaats bij het bezoekerscentrum is een stuk drukker geworden. En geef de wandelaars eens ongelijk. Het is een prachtig gebied om er op uit te trekken. Niet in de laatste plaats met behulp van deze wandeling, die zich met recht een trage tocht mag noemen. Trage tochten zijn natuurwandelingen waarvan minimaal 70% over onverharde paden gaat. Ik denk dat deze tocht wel in de buurt van de 100% komt. Deze gevarieerde wandeling is een echte aanrader.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Lentewandeling bij Oranjewoud

Route: Trage Tocht Oranjewoud
Afstand: 13 km
Start: Parkeerplaats Koningin Julianaweg, bij driesprong Emmalaan, Oranjewoud
Eind: Parkeerplaats Koningin Julianaweg, bij driesprong Emmalaan, Oranjewoud

Fris lentegroen in de bossen bij Oranjewoud

Op de parkeerplaats staan een stuk of wat auto’s. Een hardloper komt aanrennen, stapt in haar auto en rijdt weg. Een man stapt net uit en wandelt zijn hond achterna in de richting van het brede bospad. Zij komen hier duidelijk vaker. Wij zijn hier voor het eerst en zijn blij de parkeerplaats in één keer te hebben gevonden. We staan in Oranjewoud, een plaatsje onder de rook van Heerenveen.

Het dorp dankt zijn naam aan prinses van Oranje Albertine Agnes van Nassau die hier in de 17e eeuw een landgoed kocht en het de naam Oranjewoud gaf. In de eeuwen hierna vestigden meerdere voorname families zich in Oranjewoud. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hier bovengemiddeld veel landhuizen te vinden zijn. Meteen aan het begin van de trage tocht komen we er meerdere tegen.

Klein Jagtlust

Het is een prachtige lentedag. De frisgroene blaadjes van de bomen steken fel af tegen de strakblauwe lucht. De landhuizen komen zo mooi uit, maar ook de rechte paden in het museumpark, waar we vrij in het begin doorheen komen. Het park is keurig onderhouden en voor de vermoeide wandelaar zijn er veel bankjes om op neer te ploffen. Oorspronkelijk stamt het park uit 1700 maar is in 2004 weer aangelegd. Museum Belvédère is het centrale punt. Nu gesloten, maar ruim een jaar geleden zagen we hier een prachtige tentoonstelling van Ruud van Empel. Hopelijk kunnen we snel weer genieten van nieuwe exposities.

Museum Belvédère in het Museumpark

In het park komen we redelijk wat mensen tegen: hondenuitlaters, hardlopers, twee dames op een step, inclusief stuurtasjes en bidons, maar ook gezinnen op de fiets. Iedereen groet ons en ze genieten zichtbaar van de mooie dag. De route leidt ons langs het Grand Canal en duikt dan het Tuimelaarsbos in. Op slag zijn we alleen en horen we enkel de vogels.

Het pad loopt door het bos en langs de bosrand. Regelmatig moeten we uitwijken voor mountainbikers die, ook hier, ons vriendelijk groeten. We komen uit bij het buurtschap Brongergea. Tussen de 14e en 16e eeuw een zelfstandig kerkdorp, nu onderdeel van Oranjewoud. Het kerkhof met de klokkenstoel herinnert nog aan vroeger tijden.

Brongergea

In Brongergea, maar ook al in het begin van de tocht komen we verschillende straatgedichten tegen. Witte letters op kleine natuurstenen plaquettes die op keien aangebracht zijn: ze vielen me in het begin helemaal niet op. In het Museumpark wijst mijn medewandelaar me op de eerste en al snel volgen er meer. Ze maken onderdeel uit van Poëzijpaad Oranjewâld, ofwel het Dichterspad. Gedichten van gerenommeerde dichters en nieuw talent zijn te vinden in een uitgestrekt gebied tussen Oranjewoud en Katlijk. Het idee is dat gedicht en landschap elkaar versterken. De gedichten die wij tegenkomen zijn in het Fries. Een leuk initiatief.

De tocht voert ons verder over bospaadjes, langs akkerland en vaarten. Bij een aantrekkelijk gelegen bankje aan het water houden we een koffiepauze met koffie uit de thermoskan. Om ons heen bloeit het fluitenkruid en koolzaad uitbundig. Boven het water zweven diverse soorten libellen.

Koffie onderweg op een prachtig plekje

 

Het fluitenkruid bloeit uitbundig

Als we weer richting Oranjewoud gaan, lopen we over kleine paadjes door een mooi coulisselandschap, afgewisseld met statige bomenlanen, grasland en een voorjaarsgroen bos. In 13 km zien we een heel divers landschap voorbij trekken. Dit is ook Friesland en zeer de moeite waard.

De paden op, de lanen in

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Ochtendwandeling bij het Sallandse Schoonheten

Route: Trage Tocht Schoonheten
Afstand: 12 km
Start: Dorpsplein, Heeten
Eind: Dorpsplein, Heeten

Mooi gelegen boerderijen onderweg

Aan de noordkant van het Sallandse dorp Heeten ligt in het halfopen landschap het landgoed Schoonheten. Je kunt er prachtig wandelen, aldus de Trage Tochten-man Rob Wolfs op wandelzoekpagina.nl. Op een vroege vrijdagochtend nemen we de proef op de som. En Rob heeft gelijk. Niet alleen ligt het landschap er schitterend bij in het stralende voorjaarszonnetje, ook komen we kilometerslang helemaal niemand tegen. De ideale wandeling in deze tijden.

We parkeren de auto op de grote, bijna verlaten parkeerplaats in het centrum van Heeten. Na een paar straten zijn we het dorp uit en lopen op een plattelandsweggetje richting het Overijssels Kanaal. Onderweg komen we meerdere beren tegen. De A4-tjes met afbeeldingen van teddyberen in alle vormen en maten zijn met punaises op boomstammen geprikt. De berenjacht is ook hier mogelijk. (Voor wie dit niets zegt: Sinds enkele weken zetten mensen beren voor hun raam, zodat kinderen in hun wijk beren kunnen zoeken. Naar het gelijknamige boek ‘Wij gaan op berenjacht’ van Michael Rosen)

In Heeten kunnen de kinderen ook op berenjacht

Na de beren komen we bij het kanaal uit. We steken de brug over en slaan dan rechtsaf om over een onverhard pad het kanaal te volgen. Het lijkt net een plaatje uit de 19e eeuw. De zon, het rechte kanaal waarin de bomen weerspiegeld worden, ik zou niet vreemd opkijken als ik nu een trekschuit tegen zou komen.

Overijssels Kanaal

De route heeft een verrassing in petto. Het is dan wel geen trekschuit, maar na een paar kilometer ligt er een trekpontje klaar waarmee we ons overzetten naar de andere kant. In het midden van het kanaal laten we de rust van het water en de omgeving even op ons inwerken, heerlijk! Aan de overkant vervolgen we onze weg langs het kanaal om vervolgens af te slaan, de drukke N332 over te steken en het bos in te duiken.

Een trekpontje is onderdeel van de route

Na enkele meters hebben we de weg achter ons gelaten en lopen over een mulle zandweg tussen statige bomen over landgoed Schoonheten. Na een paar kilometer zien we wat verder van de weg afgelegen Kasteel Schoonheten. Een slotgracht en een grote omhaagde tuin maken het plaatje compleet.

Kasteel Schoonheten

Via onverharde wegen met statige eiken, rododendrons, bloeiende krentenbomen en af en toe een boerderij met de voor dit landgoed kenmerkende blauw-witte luiken slingeren we weer richting het Overijssels Kanaal. Bij het kanaal lopen we, aan de andere zijde dan op de heenweg, weer terug naar de brug. De route maakt hier nog een lusje om Heeten heen over onverharde wandelpaadjes. Door de stille straten komen we weer terug bij het Dorpsplein.

Bloeiende krentenbomen in overvloed langs deze route

Voor wie in de ochtenduren wil genieten van het landschap en de natuur zonder andere wandelaars tegen te komen, is dit een aanrader.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

2020 | Vooruitblik op mijn wandeljaar

En toen was het 2020. Een nieuw wandeljaar is aangebroken. Wat zijn mijn plannen?

Nederland
In 2020 wandel ik verder op het Marskramerpad, het Noardlike Fryske Wâlden Streekpad en het Pieterpad en wellicht dat ik dit jaar het Salland Pad afrond. Daarnaast is het plan om aan een nieuw pad te beginnen: het Graafschapspad in de Achterhoek. Het boekje is al binnen.

Ook mogen de eendaagse routes niet ontbreken. Zo heb ik mijn zinnen gezet op het Kromme Rijnpad. Een paar jaar geleden heb ik een stukje van dit pad gewandeld. De 29 km lange route loopt van Wijk bij Duurstede, langs de Kromme Rijn, naar Utrecht. Een mooie route die naar meer smaakte en de 29 km zijn goed te doen in een dag. Misschien dat het er dan toch dit jaar van komt. Uiteraard zal ik ook dit jaar de nodige Groene Wissels en Trage Tochten wandelen. Ze bevallen over het algemeen zeer goed. Ook sluit ik een NS-wandeling of een Klompenpad niet uit.

Zwitserland
Voor de zomer staat er een wandelvakantie in Zwitserland gepland. De plannen liggen nog niet vast maar wandelen bij Grindelwald in het kanton Bern staat in ieder geval op de planning. Ik kom van kinds af aan in dit land en ken met name het Wallis goed. In de regio Grindelwald heb ik een aantal jaren geleden gewandeld. Dat beviel goed en daarom staan er nu weer een paar dagen in dit gebied op het programma.

Tips?
Heel wat plannen voor 2020 dus. Natuurlijk sta ik ook open voor andere interessante wandeltips in Nederland. Dus is er een Groene Wissel, een Trage Tocht, een NS-wandeling, een Klompenpad of andere eendaagse wandelroute die ik zeker moet lopen, laat het me weten. Ook tips voor eendaagse wandelingen in Zwitserland zijn welkom. Welke wandelingen in dit prachtige land zijn echt de moeite waard?

2019 | Terugblik op mijn wandeljaar

Uitzicht op de Lek tijdens het Klompenpad Lint- en Liniepad

2019 was een goed wandeljaar. Heel afwisselend ook. In tegenstelling tot voorgaande jaren. In 2017 ontdekte ik de langeafstandspaden en liep in dat jaar bijna alle etappes van het Jacobspad. Ook in 2018 lag de focus op één pad, het Westerborkpad. In 2019 zijn het vooral veel verschillende paden geworden. Met veel verschillende mensen en ook alleen.

Welke soorten routes liep ik in 2019?

LangeAfstandsWandeling (LAW)

In de categorie LAW’s liep ik de laatste twee etappes van het Westerborkpad en eindigde heel toepasselijk op 4 mei op het eindpunt in Kamp Westerbork. Ook begon ik dit jaar aan het Marskramerpad. Nadat een vriendin in 2018 in vijf weken het Pieterpad liep, had het wandelvirus haar te pakken en spraken we af om met zijn tweeën van Bad Bentheim naar Scheveningen te lopen. We zijn dit jaar in de buurt van Deventer geëindigd. In 2020 gaan we weer verder.

Met deze Pieterpad-vriendin liep ik in 2018 twee etappes mee van dit pad der paden. Dat smaakte naar meer en dit jaar besloot ik om de komende jaren het Pieterpad helemaal te lopen. In 2019 maakte ik daar een beginnetje mee op de grens van Groningen en Drenthe, samen met een enthousiaste collega.

Streekpad

Noardlike Fryske Wâlden Streekpad: Bûtenfjild boven Feanwâldsterwâl

Met het relatief nieuwe Noardlike Fryske Wâlden Streekpad in een onbekende streek van Friesland, begon ik in februari dit jaar. Helaas ben ik dit jaar niet verder gekomen dan drie etappes. Ik hoop in 2020 wat meer kilometers te maken. De Noardlike Fryske Wâlden zijn namelijk verrassend mooi.

Wandelnetwerkpad

Christoffelpad: Natuurgebied de Olde Maten

Overijssel kent verschillende wandelnetwerken. Binnen deze netwerken zijn meerdere meerdaagse wandelrondjes gemarkeerd. In 2018 begon ik met het Salland Pad dat – niet geheel verrassend – een rondje Salland doet. In 2019 liep ik minder etappes van dit pad dan ik wilde. Het openbaar vervoer in deze contreien bestaat voornamelijk uit buurtbussen die alleen door de week rijden. Mijn vrije tijd zit voornamelijk in het weekend. Dus dat schoot niet echt op.

Een nieuw gemarkeerd rondje binnen zo’n Overijssels wandelnetwerk is het Christoffelpad. In twee afzonderlijke dagen liep ik in 2019 dit rondje van ruim 45 km door Zwartewaterland en nationaal park Weerribben-Wieden. Een mooie, relatief onbekende route in de kop van Overijssel, ook ideaal voor een wandelweekend. Met een groot voordeel: het OV rijdt ook in het weekend.

Overige wandelingen

Trage Tocht Zoutelande

Naast de langere wandelroutes liep ik verschillende eendaagse wandeltochten zoals Groene Wissels en Trage Tochten (ook vaak zonder blogpost). Hier zaten ook enkele zogenaamde Stadswissels bij, zoals deze in Middelburg. Dit zijn wat langere stadswandelingen die je op interessante plekken in en om het centrum brengen. Ook liep ik eindelijk de N70 in het Rijk van Nijmegen, een van de mooiste routes van dit jaar en liep ik op de eerste dag van 2019 een Teutoschleife in het Teutoburgerwald. In de laatste maand van het jaar liep ik mijn eerste Klompenpad en ontdekte een deel van de Nieuwe Hollandse Waterlinie.

De feiten op een rijtje

In welke landen en provincies?

• Duitsland: Teutoburgerwald en Bad Bentheim
• Drenthe
• Friesland
• Gelderland
• Groningen
• Overijssel
• Utrecht
• Zeeland

Welke paden begonnen in 2019?

• Christoffelpad
• Noardlike Fryske Wâlden Streekpad
• Marskramerpad

Welke paden afgerond in 2019?

• Westerborkpad
• Christoffelpad

Wat waren echte aanraders?

Pieterpad tussen Groningen en Zuidlaren

• Op de N70 bij Nijmegen waan je je in het buitenland, maar de vele heuvels daar zijn toch echt Nederlands.
• Bij de Trage Tocht Zoutelande volg je de Zeeuwse kustlijn en heb je prachtige uitzichten over de zee.
• Bij de Marskramerpad-etappe Bad Bentheim – Oldenzaal loop je van Duitsland naar Nederland door zeer afwisselend landschap.
• Het Pieterpad tussen Groningen en Zuidlaren was verrassend mooi, zeker in de herfst. Je ziet echt dat je een andere provincie in loopt.

Wat viel tegen?

Een heuse berg op het Westerborkpad van Hoogeveen naar Beilen

Eigenlijk vrij weinig. Elke route had weer haar eigen charme. De Westerbork-etappe Hoogeveen – Beilen liep door veel natuurschoon maar ook over lange rechte wegen langs het spoor. Bij deze LAW gaat het in de eerste plaats om de geschiedenis. En dat is ook de reden waarom ik dit pad heb gelopen.

Kortom

Ik kan terugkijken op een goed wandeljaar. Die afwisseling in wandelingen bevalt me prima en daar ga ik zeker mee door in het nieuwe jaar. Op naar een verrassend en wandelrijk 2020!

Hoe was jouw wandeljaar?

Elke Maand Een … | Wandelen in en om Zoutelande

Elke Maand Een: Route
Route: Trage Tocht Zoutelande
Afstand: 15 km
Start: Parkeerplaats aan de Nieuwstraat tegenover het Oranjeplein
Eind: Parkeerplaats aan de Nieuwstraat tegenover het Oranjeplein

Aan mooie uitzichten geen gebrek tijdens deze wandeling

Het zonovergoten Hemelvaartweekend brengen we door in een provincie waar ik slechts één keer eerder was: Zeeland. Uiteraard willen we wandelen in het Zeeuwse. Bij een korte zoektocht op internet valt mijn oog op de Trage Tocht Zoutelande. Een bekende plaatsnaam. Toen twee jaar geleden de Zeeuwse band Bløf een grote hit had met het nummer Zoutelande kende opeens heel Nederland het Zeeuwse plaatsje. Ik ook. Voor die tijd had ik er nog nooit van gehoord. Dit is mijn kans om de bezongen plaats in het echt te zien. De zeer positieve recensie van een enthousiaste wandelaar, die bij de routebeschrijving staat, helpt uiteraard ook.

“Zo’n beetje alles wat het onvolprezen landschap van Zeeland heeft te bieden komt op deze tocht wel voorbij.”

De wandeling begint op een groot gratis parkeerterrein vlakbij het strand. We zijn er om half 10 en er is nog genoeg plek. ‘s Middags blijkt dat een heel ander verhaal en zijn twee Duitse vrouwen blij dat we weggaan. Maar nu lopen we samen met andere vroege badgasten richting strand. Zoutelande maakt zich in dit zonnige Hemelvaartweekend op voor veel toeristen.

Het is altijd bijzonder als je weer de zee ziet, ook ditmaal. We lopen steil omhoog over een klinkerpaadje en komen dan op een wandelpad uit langs de zee. Voor ons zien we een vrijwel verlaten breed strand en een kalme zee. Op gelijke afstand van elkaar staan golfbrekers. In de verte zweven deltavliegers boven de duinen. Het ochtendzonnetje en de strakblauwe lucht maken het plaatje compleet. Mooi hoor, Zoutelande.

Langs de weg verwijzen een beeld van een renner en een plaquette naar de Marathon van Zeeland. Deze marathon loopt langs de kust van Burgh-Haamstede naar Zoutelande. Een mooi gebied om doorheen te lopen. Maar ook zwaar, over het strand en door de duinen. Ik lees later dat het de mooiste en zwaarste marathon van Nederland genoemd wordt. ‘Verder dan ver’ staat er onder de plaquette, ik kan me voorstellen dat dat zo voelt voor de renners.

Beeld renner Marathon Zeeland

We volgen de route richting Westkapelle. We verlaten al snel de boulevard en gaan verder over het strand. Vlakbij de vloedlijn lopen we het stuk tussen twee strandpaviljoens in. Geregeld zoeken we een plekje met genoeg ruimte om tussen de palen van de golfbrekers door te lopen. Gelukkig zijn we niet de eersten en is het een kwestie van de voetsporen in het zand volgen.

Geregeld lopen we tussen de golfbrekerpalen door
We zien veel grote zeeschepen voorbij varen

We verlaten het stand via hoge trappen, lopen nog een stuk door de duinen en gaan dan het binnenland in.

Om van het strand over de duinen te komen zijn er hoge trappen

Overal waar we kijken zijn campings, vakantiehuisjes (sommige erg mooi gelegen) en hotels. Over kleine weggetjes omzoomd door hoge meidoornheggen, onverharde paadjes langs akkers en sloten en bosweggetjes maken we een lus terug naar Zoutelande. We lopen langs een van de vele bunkers die over zijn van het landfront Vlissingen, dat deel uitmaakte van de Atlantikwall. Vlissingen had tijdens de Tweede Wereldoorlog een belangrijke positie en moest goed verdedigd worden.

Een boerderij onderweg

En dan zijn we weer in Zoutelande en beginnen aan de tweede lus. Het is een stuk drukker dan toen we hier begonnen. Het vakantieseizoen lijkt echt begonnen te zijn. Via allerlei onverharde bospaadjes doorkruisen we Zoutelande. Bij Klein Valkenisse lopen we door een mooi duinbos en gaan dan weer de duinen in. We lunchen bij een van de vele strandtenten.

Na de lunch klimmen we weer naar boven over de lange trap en hoog boven de zee kijken we uit op de grote containerschepen die dicht langs de kust varen. Het zijn schitterende uitzichten. Het strand is inmiddels een stuk drukker, overal zitten mensen en staan tentjes en parasols. Kinderen spelen in de branding. Het strand is ook aanzienlijk minder breed dan vanmorgen. Het is duidelijk vloed. De golfbrekers zijn grotendeels verdwenen in zee.

De weg terug naar Zoutelande is erg mooi. Het pad stijgt en daalt door de hoge duinen. Allerlei bloemen steken scherp af tegen het helmgras, het lichte zand en de blauwe lucht. Het ene uitzicht is nog mooier dan het andere. We komen langs een verbleekt bordje ‘Let op vliegplaats’. Dit blijkt de plek waar deltavliegers en paragliders kunnen opstijgen. De duinen zijn blijkbaar hoog genoeg voor een vliegtochtje.

Over een glooiend pad lopen we weer richting Zoutelande
Let op vliegplaats

Als we bijna weer in Zoutelande zijn, zien we een huis dat mooi opgaat in de duinen. Elke verdieping is bekleed met zand en helmgras. Dit was vast een leuke uitdaging voor de architect. En dan komt daar weer de plek in zicht waar we vanmorgen begonnen. We laten de zee achter ons en via het klinkerpaadje lopen we terug naar de auto.

Het huis gaat op in de duinen

De wandelaar die op wandelzoekpagina.nl reageerde op de Trage Tocht Zoutelande eindigt zijn reactie met “Hulde, heer Wolfs, u heeft ons een grandioze dag bezorgd.” Ik kan dit alleen maar beamen.

2019 is een lustrumjaar voor Elke Maand Een… Afgelopen jaren schreef ik elke maand over respectievelijk een museum (2015), een route (2016), een foto (2017) en een straatgedicht (2018). Dit jaar laat ik alle eerdere categorieën aan bod komen. Een overzicht van de artikelen vind je hier.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Modder

Route: Trage Tocht Duursche Waarden Den Nul
Afstand: 11 km
Startpunt: Infocentrum IJssel Den Nul
Eindpunt: Infocentrum IJssel Den Nul

duursche-waarden

Het was een bijzondere gewaarwording. Wekenlang was het koud en stond ik in mijn dikste winterjas te kleumen op perrons. Toen was opeens de lente daar. Niet officieel en ook niet meteorologisch gezien, maar voor het gevoel zeker. Blauwe lucht, zonnetje en niet onbelangrijk: 13 graden! Wandelweer bij uitstek.

De 300ste Trage Tocht leek een uitgelezen route om op een middag als deze te wandelen. De route loopt door het natuurgebied Duursche Waarden langs de IJssel tussen Wijhe en Olst. Het infocentrum Den Nul vormt het beginpunt van deze en meerdere andere wandelingen in het gebied. In het centrum kun je ook terecht voor wisselende exposities, plaatselijke producten, informatie, maar ook een cappuccino.

Niet ver van het infocentrum steken we het water over, het natuurgebied in. De brug drijft op het water en bij elke stap die we zetten, beweegt de brug en horen we een krakend geluid. Het blijkt het laagje ijs te zijn dat nog op het water ligt. De brug is niet zo breed dat je elkaar kunt passeren en de weinige wandelaars die ons tegemoet komen, wachten totdat wij aan de overkant staan. Ik kan me voorstellen dat in de zomer de rijen iets langer zijn.

duursche-waarden
Nadat we een dijk zijn overgestoken, komen we onze eerste – maar zeker niet laatste – modderpoel tegen. De smeltende sneeuw verandert tijdens deze wandeling de onverharde paden, waar de trage tochten immers om bekend staan, in een groot modderbad. De waarschuwing voor de modder in de routeomschrijving is niet voor niets. We zijn blij dat onze bergschoenen waterdicht zijn.

De routebeschrijving volgend lopen we richting een vogelobservatiehut. We verwachten er doorgewinterde vogelaars met professionele camera’s. Telelens in de aanslag om die zeldzame vogel te spotten. Dat wordt fluisteren zodirect. Maar als we de hut binnenkomen blijkt een van de vogelaars uitgebreid te telefoneren met het thuisfront. In luide bewoordingen bespreekt hij een familiekwestie. Alle vogels die zich eventueel in de buurt van de hut ophielden zijn allang verdwenen.

duursche-waarden
We pikken de route weer op en komen al snel een trekpont tegen. We glibberen er naartoe en zetten onszelf over. We worden beloond met een schitterend uitzicht over het water, omlijst door kale bomen. De stralende zon levert mooie plaatjes op. We gaan verder en komen parallel aan de IJssel te lopen. Binnenvaartschepen passeren ons en in de verte zien we het kenmerkende gemeentehuis in Wijhe liggen.

Uitzicht nadat we onszelf hebben overgezet met de trekpont
Uitzicht nadat we onszelf hebben overgezet met de trekpont

Langs de IJssel in de volle zon is het gewoon warm en ik trek mijn jas uit. Een voorbijganger merkt op dat ik wel heel zomers gekleed ben en ik kan het alleen maar beamen. We genieten van de warmte en lopen tussen pony’s en hooglanders door. We passeren een uitkijktoren die in het niet valt bij de schoorsteen uit vervlogen tijden die er naast staat. Even later zien we de steenovens die bij de schoorsteen horen. In onbruik geraakt maar nog altijd hun plek innemend in het landschap.

duursche-waarden
Een landschap dat verrassend afwissend is. Langs meertjes en de rivier, over graslanden en dijken lopen we verder, totdat we in de verte een bos zien liggen. Langs de bosrand is de sneeuw nog in groten getale aanwezig. In de sneeuw zie ik iets wat verdacht veel lijkt op een zebra. Als we dichterbij komen, blijk ik me niet vergist te hebben. Er staat echt een zebra in de sneeuw.

duursche-waarden
Een houten wel te verstaan. Mijn opmerking “Dat lijkt wel een zebra!” zal de boerin die in de tuin van de naastgelegen boerderij bezig was, wel vaker hebben gehoord. Ik kan me haar heel goed gniffelend voorstellen, terwijl ze verder werkt. Het zal heel wat reacties teweegbrengen, een zebra aan de bosrand. Ik zou er wel een dagje willen doorbrengen, halverwege het bospad. Pen en papier in de aanslag. De blogpost ‘Kijk, een zebra’ zal niet moeilijk te vullen zijn.

Statige beukenlanen in de sneeuw
Statige beukenlanen in de sneeuw

We lopen verder het bos in. De besneeuwde lange beukenlanen geven deze lentedag een winters tintje. Ook de verlaten camping ’t Haasje doet toch wat af aan het voorjaarsgevoel dat we hebben. Over asfalt gaan we verder en zien in de verte het infocentrum al weer liggen. Op een laatste stuk zeer drassig onverhard terrein, levert de zuigende modder nog een flinke strijd. Met moeite komen we vooruit, onze broeken bedekt met bruine modderspatten. Het waterlaagje glinstert lieflijk in de zon.

duursche-waarden

Als we weer op bekend terrein staan, is de modderigheid niet minder geworden. Vlak voor de dijk waar we in het begin ook overheen gingen, komen we een ouder echtpaar tegen. Glibberend door de modder bereikt de man het klaphek en probeert het galant open te houden voor zijn vrouw. Haar witte gympen zijn niet meer wit te noemen en haar voorzichtige passen verraden enige tegenzin.

Als we even later aan de cappuccino zitten in het infocentrum komt hetzelfde echtpaar binnenlopen. Dat was een kort wandelingetje. De man herkent ons, knikt en werpt een veelbetekenende blik op zijn schoenen. Deze lentedag was voor hen veel te modderig voor een fatsoenlijke wandeling. Dan maar een kopje koffie met uitzicht over de uiterwaarden. Daar is de eerste lentedag van 2017 ook heel geschikt voor.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Onhollands

Te voet/te fiets: Te voet
Route: Trage Tocht Berg en Dal
Afstand: Officieel 12 km, wij liepen er 15
Startpunt: Parkeerplaats bij Park Tivoli in Berg en Dal
Eindpunt: Parkeerplaats bij Park Tivoli in Berg en Dal

Trage Tocht Berg en Dal
Begin 2016 begon ik het nieuwe jaar met de uitdaging Elke Maand Een Route. Toen mijn vriendin dit hoorde, was de afspraak al snel gemaakt om een keer een route te wandelen. Met ‘de mannen’ uiteraard. De hare kwam oorspronkelijk uit de omgeving van Nijmegen en wist nog wel wat leuke routes. Maanden geleden prikten wij een datum in het najaar in onze agenda’s.

En toen was het oktober. Op een mistige zondag met de belofte van zon parkeerden wij tegenover pretpark Tivoli in Berg en Dal. Op het programma staat de Trage Tocht Berg en Dal. De routebeschrijving belooft twaalf kilometer klimmen en dalen langs het Filosofendal, de Elyzeese velden en de Duivelsberg. Fraaie namen die de wandeling, voordat we goed en wel begonnen zijn, alvast de nodige jeu meegeven.

Jeu, die de omgeving zelf ook al in zich heeft. We merken het op de heenweg al. Als we in de buurt van Berg en Dal komen, verandert het landschap compleet. De navigatie gebiedt ons een klinkerweggetje naar rechts te nemen, dat in het Sauerland niet zou misstaan. De weg gaat meteen omhoog en blijft stijgen totdat we het bordje Berg en Dal zijn gepasseerd. “Maximaal 10%” staat er op de bordjes. Als vakantiefietser weet ik hoe 10% voelt, zeker zo’n lang stuk en voel mee met de fietsers die we passeren.

Nadat we onze vrienden ontmoet hebben op de afgesproken plek, pakken we de navigatie erbij en duiken het bos in. Vrijwel meteen daalt het bospad en krijgen we een indruk van het ‘klimmen en dalen’. De zon is inmiddels gaan schijnen en strijklicht valt door de takken. Het paadje kronkelt door het bos over trappetjes en bruggetjes. Af en toe vangen we een glimp op van de velden die tegen de bosrand aan liggen. De mist hangt er nog in flarden overheen en biedt een fotogeniek plaatje.

Trage Tocht Berg en Dal
Onderweg komen we regelmatig bordjes tegen. Op een van die bordjes staat ‘N70’. Het lijkt een provinciale weg, maar is een 16 km lange wandelroute door het Rijk van Nijmegen en loopt over maar liefst 8 bergen. Gedeeltelijk volgt het de Trage Tocht die wij lopen. De ‘N’ staat voor Natuurroute en de 70 verwijst naar het jaar waarin de route is ontstaan: 1970. De N70 is een eerbetoon aan het jaar van de Natuurbescherming in 1970. Op andere bordjes staat een figuur die met zijn armen of vleugels gespreid in de lucht lijkt te staan. Een intrigerend beeld, maar waar dit bordje naar verwijst … ik heb het niet terug kunnen vinden.

Het bordje met de figuur met uitgestrekte armen of vleugels.
Het bordje met de figuur met uitgestrekte armen of vleugels.

Tegen lunchtijd komen we langs twee overduidelijk doorgewinterde wandelaars. In outdoorkleding zitten ze op een bankje. In hun handen een beker waar de stoom vanaf slaat. Een soepgeur komt ons tegemoet. Op de grond bij hun voeten staat een gasstelletje met een professioneel ogend windschermpje erom heen. “Lekker”, verzucht mijn vriendin. We lopen inmiddels weer in de mist en dan daalt de temperatuur snel. “Helaas”, reageren de twee mannen, “het water is op.”

Als we later op een vochtig bankje op de Boterberg onze boterhammen opeten, gaan onze gedachten naar het thermoskannetje dat nog thuis in de kast staat. Voor de komende herfstwandelingen misschien helemaal niet zo’n gek idee. Of we nemen natuurlijk een gasstelletje mee. We kijken naar het glooiende veld dat voor ons ligt en begroeten de in kleurige kleding gehulde wandelaars die ons passeren.

Mist en zon wisselen elkaar af.
Mist en zon wisselen elkaar af.

Na de lunch lopen we snel weer verder om het weer wat warmer te krijgen. Verderop is het pad veranderd in een grote modderpoel. Als we achter elkaar over een smalle strook aangestampte modder aan de zijkant lopen, komt een mountainbiker ons achterop. Hij houdt in tot wij voorbij de modderpoel zijn en haalt ons dan in. Onze opmerking dat een beetje mountainbiker toch wel dwars door de modder gaat, ontlokt hem enkel een ‘boer-met-kiespijn’-lachje. Hij was waarschijnlijk met andere dingen bezig, zoals de Meiberg die op hem (en ons) ligt te wachten. De 90 meter hoge berg heeft een stevige klim in petto. Hij doet ‘m op het kleinste blad en weet fietsend de top te bereiken. Wij kunnen alleen vol bewondering toekijken.

De taakverdeling was bij het begin van de wandeling al snel duidelijk: de mannen nemen het navigeren op zich.  Mijn vriendin en ik lopen voorop en slaan op een gegeven moment een bospaadje in. Achter ons horen we “Hey dames, hier naar rechts”. De twee oudere vrouwen met hond die we net ingehaald hebben, kijken verbaasd op en begrijpen al snel dat zij niet naar rechts hoeven. “Hij klinkt wel streng”, vertrouwt een van de vrouwen ons nog toe als we ons omgedraaid hebben en de weg weer teruglopen. Ze voegt er een vette knipoog aan toe, althans, dat had zomaar gekund.

Trage Tocht Berg en Dal
Met bijna 12 kilometer op de teller, begint de cappuccino nu wel te lonken. De brasserie die ons in de routeomschrijving in het vooruitzicht is gesteld, blijkt helaas dicht. Het biedt een verlaten indruk. Op deze zondag had het nog wel wat omzet kunnen draaien met de vele wandelaars die hier hun middag doorbrengen. Dan maar door naar de horeca aan het beginpunt.

Vlak voor het einde strekken wijngaarden zich uit over de glooiende heuvels. Een sms-je van de provider heet ons welkom in Duitsland. We zijn nauwelijks verbaasd. Dit zijn geen Hollandse landschappen meer. Een lang weekend Duitsland dat ‘altijd nog eens’ op de planning staat, zou zomaar kunnen veranderen in een lang weekend Berg en Dal. Aan de wandelingen zal het niet liggen. Die smaken naar meer en er zijn er nog genoeg over.

Onhollandse landschappen
Onhollandse landschappen

Deze wandeling telt mee voor de uitdaging Elke Maand Een Route 2016

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

De eerste Trage Tocht

Te voet/ Te fiets: Te voet
Route: Apeldoorn, Trage Tocht Paleis Het Loo
Afstand: 12 km
Start: Parkeerplaats Bosloo
Eind: Parkeerplaats Bosloo
Bijzonderheid: Een dagkaart voor het Paleispark kost EUR 2,00 p.p. en is te koop bij de automaat bij de parkeerplaats.

Strijklicht valt door de takken

De laatste keer dat wij in Apeldoorn wandelden, was het zomer en leek het herfst. Vandaag was het net andersom. In de reacties op de blogpost over de zomerse wandeling werd ons aangeraden om bij zon nog eens terug te komen. Een zomerse zondag in oktober leende zich daar uitstekend voor. We keerden terug naar Apeldoorn, ditmaal voor een Trage Tocht door de kroondomeinen.

De routebeschrijving tipt ons om op een gratis parkeerplaats te gaan staan, een kilometer verder dan de officiële parkeerplaats van Paleis Het Loo. We blijken niet de enige. Hardlopers, maar vooral veel wandelaars waren ons voor en met moeite vinden we een plekje. We stappen uit op een zonovergoten plek midden in het bos. Voor de vorm nemen we onze jas mee, het is tenslotte oktober, maar trekken deze na een paar kilometer al weer uit.

Het is even zoeken naar de route, maar een kruip-door-sluip-door paadje brengt ons op het pad. Het bos ligt er schitterend, welhaast sprookjesachtig bij. Strijklicht valt door de takken. Spinnenwebben, bezaaid met talloze dauwdruppeltjes, bezetten struiken, grassen en bomen. De bladeren van de verschillende soorten bomen en struiken beginnen al te kleuren en lichten op in het zonlicht. Her en der slingeren paadjes door het heuvellandschap.

Achterpark Apeldoorn

Het is de ideale boswandeldag. Genietend vervolgen we onze trage tocht. Ik had er nog niet eerder één gelopen, hoewel er inmiddels al 200 schijnen te bestaan. Tochten over zoveel mogelijk onverhard wandelpad dwars door boerenland en natuur. Ik had me er onbewust ook verlaten weggetjes bij voorgesteld. Niet realistisch op een dag als deze, besef ik al snel.

We lopen verder door het zogenaamde Achterpark, dat in de ijstijd zijn huidige vormen heeft gekregen en komen langs het oude aarden fort Frederik Hendrik. Koning Willem III heeft dit fort samen met nog twee andere forten in 1854 en 1855 aan laten leggen, mogelijk als werkverschaffing. Op de kaart in de routeomschrijving zie je goed de omtrek van dit fort.

Achterpark Apeldoorn

Een paar kilometer verder veranderen de weggetjes. We lopen door smalle holle paden, aan weerszijden bedekt met mos. In een bocht zien we een met een rieten dak overdekt bankje met uitzicht op wat een spreng blijkt te zijn, een paar meter in de diepte. Het bronwater wordt vanuit een druppelvormig bassin via hand gegraven smalle kanaaltjes naar vijvers en fonteinen in de paleistuin gevoerd. Tijdens onze wandeling komen we er nog veel meer tegen. Het water dat er doorheen stroomt is verbazingwekkend helder.

Via bruggetjes en nog meer sprookjesachtige paden lopen we het Paleispark in en komen we uiteindelijk bij de Veldvijvers aan. Het is een plaatje. Een strakblauwe lucht, bomen die al beginnen te kleuren, de witte paviljoenen en ook hier weer kristalhelder water. Bij een van de paviljoenen zien we dat het water ook druk bevolkt is. Grote karpers krioelen door elkaar.

Veldvijvers Paleispark Apeldoorn

Na de vijver rond te hebben gelopen, gaan we verder richting Forellenvijver. Door de karpers waren onze verwachtingen hoog gespannen, maar helaas. Geen forel gezien. Via de zijkant van Paleis het Loo komen we langs de stallen en het rijtuigenmuseum. We duiken het bos weer in en zien dan tussen de bomen een begraafplaats opdoemen. Het blijkt het dierenkerkhof van de Oranjes te zijn. Veel paarden hebben hier hun laatste rustplaats gevonden, maar ook honden en katten liggen onder de met mos bedekte graven. Het oudste graf stamt uit 1886 en is van Baby, de pony van de toen 6 jaar oude prinses Wilhelmina.

Dierenkerkhof Paleispark Apeldoorn

De parkeerplaats is nu niet ver meer. Via een van de weinig verharde wegen van deze wandeling lopen we een tijd lang langs een immens hertenkamp. De beesten hebben aan ruimte geen gebrek. Glooiend grasland strekt zich uit in de verte. Her en der bieden bomen schaduw voor de oktoberzon.

En die zon was er in overvloed vandaag. We hadden geen betere dag uit kunnen kiezen. Terugkeren naar een zonnig Apeldoorn was een goede zet.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.