Trage Tocht Dalfsen Hessum: verlaten boswegen en een dopheideveld

Route: Trage Tocht Dalfsen Hessum: Landgoederen Hessum, Vilsteren en Rechteren
Afstand: 13 km
Start: Café-restaurant Madrid, Tolhuisweg 5 Dalfsen
Eind: Café-restaurant Madrid, Tolhuisweg 5 Dalfsen

Aan het einde van de ochtend heb ik een afspraak, dus ik begin vroeg aan mijn wandeling op deze woensdag. Om half acht parkeer ik mijn auto op de lege parkeerplaats bij café-restaurant Madrid bij het buurtschap Hessum. Het grote terras, de uitgebreide speeltuin en het vakantiepark achter het restaurant zijn in diepe rust. Met mijn telefoon met GPX-track in de aanslag ga ik op zoek naar het bospaadje dat het begin vormt van de route.

Al snel zit ik onder de spinnenwebben, ik vermoed dat ik de eerste ben die hier loopt vandaag. Ik werp een blik op Huize Hessum met een gevel vol klimop, loop een stuk langs de doorgaande weg en volg dan een lang breed pad door het bos. Via een onbewaakte spoorwegovergang kom ik op landgoed Vilsteren.

Huize Hessum

Ik volg al een tijdje een gemarkeerde pijltjesroute. Waar deze rechtdoor gaat, gaat de Trage Tocht linksaf. Over drassige paden met dennenbomen vol spinnenwebben loop ik naar het Vilsterse Veld. Hoewel ik regelmatig in deze omgeving kom, kende ik dit veld niet. Overal om me heen zie ik dopheide. De roze bloemetjes bloeien uitbundig. Verderop graast de schaapskudde met Veluwse heideschapen.

De spinnenwebben zijn wijdverspreid deze tocht, zowel langs als over de paden
Dopheide

Op een heuvel met bankje heb ik een mooi uitzicht over het gebied. Ik ben de enige, heerlijk! Een kopje koffie uit de thermoskan had het compleet gemaakt. Ware het niet dat ik de koffie thuis heb gelaten ivm de beperkte tijd die ik had.

Vilsterse Veld

Over kleine bosweggetjes door het licht heuvelachtige bos De Stikke kom ik uit in het buurtschap Vennenberg dat bestaat uit een handvol boerderijen. In het open landschap kan de wind mijn broek en schoenen wat drogen. Het hoge gras op de boswegen is knap nat van de regen van vannacht. De route duikt echter snel weer het bos in. Ik bevind me nu op landgoed Rechteren. De boerderijen hebben de kenmerkende geel-rode luiken.

Op landgoed Rechteren

Bij de Schaapskooi zie ik de eerste en meteen ook de laatste wandelaar – of eigenlijk hondenuitlater – op deze route. De enige andere mensen die ik zie, bevinden zich op de doorgaande wegen en zitten ofwel op een fiets ofwel in een auto. Over een lange brede eikenlaan met aan weerszijden akkers loop ik naar de bossen van het Hessumse Veld.

Naar het Hessumse Veld

Ook op het Hessumse Veld staat het gras hoog. Een lange broek is tijdens deze wandeling geen overbodige luxe – teek-technisch. Ik was gelukkig voorbereid. De route loopt nog een klein stukje op met het Overijssels Havezatenpad en het Maarten van Rossumpad. Deze laatste kom ik de laatste tijd steeds vaker tegen. Misschien wordt het tijd om dat pad ook daadwerkelijk te gaan lopen.

Over een bospaadje kom ik weer bij het vakantiepark Expo Madrid uit. De grote speeltuin is nog steeds verlaten en ook de stacaravans lijken nog in diepe rust. Stemmen verstoren de stilte. Drie mannen graven een gat in het pad dat over het park loopt. Er liggen buizen langs de weg. De route loopt precies over de weg met het gat. De mannen zien me aankomen en dirigeren mij over het grasveld naast het pad dat omzoomd wordt door een hek. “Daar staat een hek!”, zeg ik, naar het bewuste hek wijzend. “Daar kun je best overheen, het is niet hoog” zegt de een. “Kees,” vraagt de andere met een vette knipoog naar mij “heb je de stroom eraf gehaald?” Kees lacht, knikt en zegt tegen mij “En anders merk je het wel”.

Zo elegant mogelijk klim ik over het lage hekje van ijzerdraad en houten palen, terwijl de drie mannen toekijken. Ze hebben hun verzetje weer gehad deze ochtend. We wensen elkaar een fijne dag en ik overbrug de laatste 100 meter naar mijn auto. Op de parkeerplaats is het niet veel drukker geworden, op de doorgaande weg langs de parkeerplaats wel. Tientallen trekkers met vlaggen en borden rijden in colonne richting Dalfsen. Zou er weer een boerenprotest zijn?

Boerenprotest op de Tolhuisweg

Hoewel ik niet veel later onvermijdelijk ook aansluit bij de lange rij auto’s die achter de trekkers rijden, heb ik mijn rustmomentje van de dag weer gehad. 13 kilometer door stille en mooie natuurgebieden. Deze wandeling is echt een aanrader voor de rustzoeker.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Trage Tocht Renderklippen: heide, sprengen en heel veel groen

Route: Trage Tocht Renderklippen: Sprengen en heuvelachtige heide
Afstand: 9 km
Start: Begraafplaats Engelmanskamp, Elburgerweg 29 Heerde
Eind: Begraafplaats Engelmanskamp, Elburgerweg 29 Heerde

Schaapskooi op de Renderklippen

In januari liep ik voor het eerst over de Renderklippen. Ik had veel over het gebied gehoord. Uitgestrekte glooiende heidevelden, schaapskuddes, vennetjes en een van de gebieden in Nederland waar het ’s nachts nog echt donker is. Die 2 januari was het mistig en het regende. Ik liep het klompenpad Horsthoekerpad. 17 kilometer over de Renderklippen, maar ook door de omliggende bossen, langs verschillende sprengen, landhuizen en een stukje door Heerde zelf. Het was een mooie route, “hier” – zo sloot ik mijn blogpost over die wandeling af – “kom ik zeker nog een keer terug als de zon schijnt.”

Wandelbankje met uitzicht over de Renderklippen

Die keer is vandaag, een zonnige zondagmorgen eind mei. We hebben ’s middag andere verplichtingen dus zoeken een korte rondwandeling in de natuur. Op wandelzoekpagina.nl vind ik de Trage Tocht Renderklippen van slechts 9 kilometer. Ideaal voor een ochtendwandeling en ik zie het gebied nu bij zon.

De start van de route is bij een begraafplaats die prachtig gelegen is in het bos. Zonnestralen vallen door de bladeren op het jonge groen van de struiken en bosbessenplantjes. We wandelen de route met de klok mee. Het eerste stuk door het bos en langs een aantal sprengen is bekend terrein. We lopen deels de route van het Horsthoekerpad.

De sprengen liggen er mooi bij

Met een trap komen we op de stuwwal van de Renderklippen terecht en hebben een prachtig uitzicht over het uitgestrekte heideveld. In de verte zien we hardlopers, ruiters, hondenuitlaters en mountainbikers. We slingeren over de heide, komen langs de schaapskooi waar de kudde buiten staat, passeren het pluizenmeer en verruilen hier de markering van het klompenpad voor die van het Maarten van Rossumpad.

Pluizenmeer

Het volgende stuk tot aan het einde is nieuw voor mij. We lopen over kleine paadjes over het heideveld en komen dan weer in het bos terecht. Enkele mountainbikers kruisen ons pad maar verder is het rustig. We genieten van het exploderende groen om ons heen, de bloeiende lijsterbessen, de vele vlinders en uiteraard de uitbundig zingende vogels.

Renderklippen

Bij de begraafplaats waar we die ochtend onze auto parkeerden is het iets drukker geworden. Wij zijn mooi op tijd weer terug en hebben een flinke dosis natuur gekregen vandaag. Ik heb dit gebied nu in een ander jaargetijde en bij een heel ander weertype gezien. Het was prachtig. Dat we vrijwel alleen over onverharde paden liepen – zoals het een echte Trage Tocht betaamt – hielp ook zeker. Hoe zou het hier aan het einde van de zomer zijn, als de heide in bloei staat? Er is maar één manier om daar achter te komen.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Trage Tocht Kuinderbos: heuvels en een burcht

Route: Trage Tocht Kuinderbos: Burchtbos, Kuinderplas, Haven van Kuinre
Afstand: 13 km
Start: TOP Kuinderbos, Hopweg 2B, Luttelgeest
Eind: TOP Kuinderbos, Hopweg 2B, Luttelgeest

Mijn 25ste Trage Tocht loop ik in Flevoland en wel in het Kuinderbos. Ik was er nog nooit geweest, maar deze nieuwe Trage Tocht kwam op mijn Twittertijdlijn voorbij. Samen met een vriendin uit de Noordoostpolder verken ik op een zonnige zaterdagochtend dit oudste bos van de Noordoostpolder. Althans, ik doe de verkenning, voor mijn vriendin is het een feest der herkenning. 21 jaar geleden liep zij hier al, toentertijd nog door mul zand en met weidse uitzichten (zonder volgroeide bomen) over de Kuinderplas. De weg kwijt raken is er dus niet bij vandaag, met een local erbij.

Welkom in het Kuinderbos

Op de TOP waar we onze auto’s parkeren is het een drukte van belang. Hardlopers van diverse leeftijden, alle in hetzelfde tenue, verzamelen hier voor hun (wekelijkse?) hardlooprondje. De paden zijn breed en het gebied uitgestrekt, ideaal terrein om hard te lopen. Als we aan het begin van de wandeling op de burcht van Kuinre aflopen zien we een deel van de groep terug, dribbelend lopen ze het bospad op en neer.

Het Kuinderbos ligt tegen Overijssel aan en dus op de grens van oud en nieuw land. Het vlakbij gelegen Overijsselse Kuinre was een Zuiderzeestadje. De burcht van Kuinre lag vroeger op een uitstekende punt van het vasteland. Wat we nu voor ons zien is een reconstructie. De Middeleeuwse burcht is na een stormvloed verdwenen in de golven.

Reconstructie van de burcht van Kuinre

Na de burcht lopen we langs akkerland waar de bollen nog niet in bloei staan en gaan via de Kuindervaart het Burchtbos in. We zien twee reeën langsrennen. Verder is het stil. Geen wandelaars, geen hardlopers. Dat zal hier ook wel eens anders zijn.

We lopen afwisselend door bosgebied en over velden. Op een verruigde weide grazen pony’s. Ze trekken zich niks aan van ons wandelaars en verzetten geen stap. Ze zullen wel wat gewend zijn. Op een bankje drinken we koffie en thee , observeren een klein vogeltje dat heel goed een goudhaantje kan zijn en vangen dan de weg aan richting de Kuinderplas.

Het pad volgt de contouren van de plas. Met de klok mee wandelen we over een heuveltje, langs heidevelden en riet. Het water is zeer kalkrijk en daardoor aantrekkelijk voor libellen en vlinders. Aan de overkant zien we caravans en auto’s maar de eigenaren zijn in ieder geval niet hier aan de wandel.

Kuinderplas

Aan de overkant van de plas buigen we af richting de Hopweg en steken deze over om vervolgens op de overduidelijke grens van oud en nieuw land te belanden. Het nieuwe land ligt ruim een meter hoger. In de verte zien we de watertoren van Kuinre. Als we weer de Hopweg naderen komen we bij de oude haven van Kuinre. Bij deze haven kwamen in de Middeleeuwen de rivieren de Kuinder (ook wel de Tjonger) en de Linde samen in de Zuiderzee. Schippers verhandelden hier hun waar. Toen de Noordoostpolder in 1942 werd drooggelegd was de haven al verzand. Wat we nu zien is een reconstructie.

Oude haven van Kuinre
Oude haven van Kuinre

Bij de haven lunchen we op een bankje en lopen daarna over een bospad parallel aan de Hopweg weer richting de burcht. Onderweg komen we een replica van een onderduikershut tegen. Het dient als monument voor iedereen die is omgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een bord vertelt over de Noordoostpolder (N.O.P.) in die tijd: het Nederlands Onderduik Paradijs of Niet Over Praten.

Onderduikershut

We zijn vlakbij de parkeerplaats als de route ons nog over een steile heuvel leidt. Bovenop kijken we uit op de burcht waar we aan het begin van de wandeling langsliepen. Dit soort hoogten en uitzichten had ik niet verwacht van een wandeling in Flevoland! Aangenaam verrast (ik dan) lopen we terug naar onze auto’s. We spreken af om snel weer eens te gaan wandelen. Het goede seizoen komt er aan en wie weet wat voor verrassingen Flevoland nog meer in petto heeft.

Ook dit is Flevoland!

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Trage Tocht Echten: woest en ledig landschap

Route: Trage Tocht Echten: Gijsselterkoelen en Echtenerzand
Afstand: 16 km
Start: Infocentrum ’t Huus met de Belle, Zuidwolderweg 2a Echten
Eind: Infocentrum ’t Huus met de Belle, Zuidwolderweg 2a Echten

Echtener Es

Het is grijs en koud als ik mijn auto parkeer naast de enige andere auto op de parkeerplaats van het Informatiecentrum ‘t Huus met de Belle. Vandaag staat er een Trage Tocht bij het Zuid-Drentse Echten op het programma. De beschrijving belooft een stille wandeling in en om boswachterij Ruinen. Echten en omstreken is geen onbekend terrein. Ik liep hier al eerder met het Westerborkpad en het Jacobspad. Ik ben benieuwd of ik nog bekende plekken tegenkom.

Voordat ik echt op pad ga, werp ik nog een blik naar binnen bij ’t Huus met de Belle dat gevestigd is in een oude schaapskooi van een boerenerf aan de Brink. Naast een informatiecentrum zit er ook een plattelandswinkel en is op het erf een kunstgalerie en een boekbinderij te vinden. Op dit vroege uur is alles nog gesloten.

’t Huus met de Belle

Over een asfaltweg loop ik langs een Engelse theeschenkerij met een echte Engelse telefooncel het dorp uit. Ik kom op een breed onverhard pad terecht dat me met enkele afslagen naar het Echtener Veld brengt. Het is er rustig. Op enkele mountainbikers na, kom ik niemand tegen, zelfs geen hondenuitlaters. Af en toe doet het zonnetje een poging om door te breken, maar het blijft bij een halfslachtige poging. Ik loop enkele kilometers langs verscheidende bosranden. Af en toe is er een ware kaalslag. De boomstammen liggen netjes opgestapeld langs de kant van de weg.

Langs bosranden

Na een vijfsprong kom ik bij de Gijsselterkoelen. Het landschap met plassen en heidevelden laat volgens de omschrijving goed zien hoe Drenthe er in de 19e eeuw uit zag: woest en ledig. Ik kom geen mens tegen en kan de natuur goed op me laten inwerken. Bij een zonnetje zal het er hier ongetwijfeld nog mooier uitzien.

Woest en ledig landschap bij de Gijsselterkoelen

Al een aantal kilometers loop ik gelijk op met een mountainbikepad. Af en toe verdwijnt het pad in het bos om enkele honderden meters later weer op te duiken. Aanvankelijk zie ik slechts enkele MTB-ers maar naarmate de ochtend vordert, worden dit er steeds meer. Ik neem een koffiepauze op een bankje met de rug naar het pad toe. Achter me hoor ik de MTB-ers voorbij fietsen. Enkele mannen praten luid. Eentje uit zijn twijfel over het pad: “Vorige keer duurde het een hele tijd voor we hier waren, nu zijn we hier zo. Rijden we wel goed?” Wat zijn medefietser antwoordt, hoor ik niet. Ze zijn al weer te ver doorgefietst.

Mountainbikepad

Als ik de Echtenseweg oversteek en een onverhard pad tussen twee boerderijen insla, zijn alle mountainbikers op slag verdwenen. De rest van de route zie ik ze ook niet meer terug. Op een enkele hondenuitlater na zie ik in Echten pas weer wat meer mensen. Ik passeer de Hunnenkloosterberg, een smeltwaterheuvel. De naam klinkt indrukwekkend maar met nog geen 10 meter boven NAP is er met moeite wat glooiing in het landschap te zien.

Een bekend bankje

Ik kom op bekend terrein. Bij een bankje bij een vennetje zie ik de bekende geel-blauwe sticker met schelp. Met het Jacobspad van Uithuizen naar Hasselt liep ik hier ook. Het bankje komt me bekend voor en ook het kleine paadje dat volgt langs een diepe sloot door het bos. Tot aan Echten blijf ik af en toe de sticker zien. Het Jacobspad gaat verder naar de Zwarte Dennen.

Met het Jacobspad liep ik hier ook

Het laatste stuk voert me langs een camping waar enkel wat overwinterende caravans te vinden zijn. Een man in een gele werkjas raapt takken op van het grasveld. Het kampeerseizoen komt er weer aan. Door een klaphek kom ik op het Echtenerzand. Het stuifzandgebied is verlaten. De zon lijkt nu echt door te breken en licht de heide en de jeneverbessen goed uit. Wat een timing! Genietend volg ik op mijn gemakje het bochtige paadje over de heide.

Echtenerzand

Ik verlaat het Echtenerzand en via de Echtener Es kom ik weer in Echten uit. Witrode markering met een gestileerd prikkeldraadje geeft aan dat ik een stukje over het Westerborkpad loop. Ik herken Stal Zoer en de plaggenhut in Echten. Deze hut zette ik in december 2018 ook op de foto. We liepen toen door langs Huize Echten naar Hoogeveen. Nu sla ik voor Huize Echten af naar de parkeerplaats, die inmiddels een stuk drukker is geworden.

Plaggenhut in Echten

Op een stukje met veel mountainbikers na was deze wandeling zeker stil te noemen. Kilometers lang liep ik helemaal alleen langs bosranden en over heidevelden. Zelfs met hoofdzakelijk grijs weer was de natuur prachtig. Nu liep ik deze tocht op een zaterdag. Ik kan me voorstellen dat je door de week nauwelijks mountainbikers tegenkomt. Een aanrader voor stiltezoekers.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Trage Tocht Heino landgoederen: in de sneeuw

Route: Trage Tocht Heino landgoederen: Landgoederen Velner, ’t Nijenhuis en ’t Rozendael
Afstand: 12 km
Start: Station Heino
Eind: Station Heino

Op de laatste dag dat de temperaturen ’s nachts ver onder het vriespunt zakken, Nederland massaal de ijzers onder bindt én er vrijwel overal sneeuw ligt, rijd ik al vroeg naar station Heino voor een sneeuwwandeling over drie landgoederen in de buurt van de Overijsselse plaats. Tijdens de wandeling kom ik bekende maar ook onbekende paden tegen. O.a. met het Salland Pad liep ik een aantal paden eerder. De wereld zag er toen een stuk groener uit.

De grotere wegen zijn sneeuwvrij, maar de rest is nog bedekt door een witte laag. Vanaf het station dat buiten Heino ligt, volg ik de groen-blauwe markering van het Salland Pad en loop over kleine paadjes een bosgebiedje in. Ik kom een enkele hondenuitlater tegen en een wandelaar met stokken die er flink het tempo in heeft. Ik loop langs het Go Challenge Outdoorpark (dat ook hoopt op betere tijden) en een dierenpark waar de herten en kippen mij aandachtig opnemen. Ik zie ze denken: “Zou ze eten hebben?”.

De herten hebben me in het vizier

Het zonnetje schijnt uitbundig. Over de Hondenmotsweg loop ik na een tijdje langs de Hondenmotswetering. Er is weinig ijs te bekennen ondanks de lage temperaturen afgelopen nachten. Ik kom langs Ekoboerderij Overesch. Bezoekers kunnen er terecht voor de boerderijwinkel, een belevingspad, de skybox boven de varkensstal en koffie. Ook is er een bezoekersruimte waar je meer informatie kunt krijgen over hun visie op ecologische landbouw. Op deze zondagochtend is de Overesch echter gesloten.

Weinig ijs

Als de verharde weg overgaat in een onverhard fietspad strekt zich naast mij een witte vlakte uit. Rijen imposante beuken flankeren het pad verderop. Ik sla af op de Stobbenbroekerweg en groet twee hardlopers die hun best doen om niet uit te glijden op de door autobanden spekglad geworden sneeuw.

Onverhard gedeelte van de Hondenmotsweg

Over het huidige Landgoed Windesheim loop ik via een door de zon mooi uitgelichte beukenlaan naar de Velner-allee. Ooit was dit landgoed De Velner. Op de plek waar nu een boerderij staat, stond tot 1838 havezate de Velner. Waarschijnlijk al sinds de 14e eeuw. Op de kaart zie je de blauwe lijntjes van een slotgracht. Rond de boerderij kan ik geen water ontdekken.

Via een beukenlaan loopt ik naar de Velner-allee

Langs meerdere boerderijen loop ik over de Velnerweg door open land en over de Assendorperdijk naar het volgende landgoed: Landgoed ’t Nijenhuis. Op dit landgoed staat Kasteel ’t Nijenhuis, tegenwoordig een museum dat onderdeel uitmaakt van Museum De Fundatie in Zwolle. Ik ben hier regelmatig geweest. Het museum met beeldentuin is zeer de moeite waard. Ook kun je tijdens je bezoek een wandelingetje maken over het landgoed. Ik hoop dat het museum snel weer open kan.

Velnerweg

De Trage Tocht maakt een lus over het landgoed. Via een draaideur in een hek kun je het gebied in komen. Deze draaideur is gemaakt voor dunne mensen zonder rugzak, weet ik van eerdere bezoeken. En dus maak ik mijn rugzak alvast los. Er is echter geen beweging te krijgen in het draaimechanisme. Gelukkig ligt er op het slootje naast het hek ijs en kan ik op die manier langs het (ook aan de zijkant) puntige hek komen.

Het hek met de niet werkende draaideur en rechts het reddende ijs

Ik zie het kasteel van meerdere kanten als ik me door de sneeuw een weg baan. Op een vijver aan de achterkant zijn schaatssporen zichtbaar. Nu is er nog niemand, maar ik kan me voorstellen dat dit nog wel gaat veranderen vandaag. Een koperwiek hipt voor me uit en lijkt zich niet aan me te storen. Eten zoeken heeft een hogere prioriteit.

Kasteel ’t Nijenhuis

Kasteel ’t Nijenhuis en station Heino liggen niet ver van elkaar, maar de route maakt nog een lus langs een derde landgoed. Over onverharde bosweggetjes die ik nog ken van het Salland Pad en een verharde sneeuwvrije weg kom ik langs landhuis ’t Rozendael. Al in de 14e eeuw wordt de naam vermeld. ’t Rozendael ontwikkelde zich door de eeuwen heen van gewoon boerenerf tot een buitenplaats. In de 20e eeuw wordt de familie Van Ittersum eigenaar en brengt het in 1939 onder in een stichting. In het weiland voor het witte landhuis staat een rood-witte duiventil, de kleuren van het wapen van de familie Van Ittersum. Ook de luiken van de boerderijen op het landgoed hebben deze kleuren.

’t Rozendael met duiventil

Via de onverharde Centsweg kom ik weer bij het station uit. Mijn wandeling is voorbij, de ochtend nog niet. Hoewel ik de omgeving van Heino goed ken, zag ik het nog niet eerder in de sneeuw. Het landschap ziet er compleet anders uit. Ik sluit niet uit dat ik deze wandeling nog een keer loop, in een groener jaargetijde. De tocht is zeker de moeite waard.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Trage Tocht Doornspijk: Een zandverstuiving en een zebra

Route: Trage Tocht Doornspijk: Landgoederen Klarenbeek en De Haere
Afstand: 14 km
Start: Parkeerplaats Spar, Oude Hogeweg 2A Doornspijk
Eind: Parkeerplaats Spar, Oude Hogeweg 2A Doornspijk

De eerste Trage Tocht van 2021 brengt ons naar Doornspijk, bij Elburg. Het is een van de oudste dorpen van de Noordwest-Veluwe. Al in 800 werd het als ‘Villa Thornspic’ vermeld. ‘Villa’ betekent nederzetting, ‘thorn’ doornstruik en ‘spic’ is een spijk, een landpunt. Het Klompenpad met dezelfde naam, het Thornspiccerpad, loopt hier ook. Wij wandelen er verschillende kilometers mee op. Dit is het overgangsgebied tussen de Veluwe en de voormalige Zuiderzee. Dat zie je terug in het afwisselende landschap. Je loopt door bossen, over een zandverstuiving, maar ook in een halfopen coulissenlandschap.

In de regen beginnen we vanaf de parkeerplaats en lopen over het landgoed Klarenbeek. We wandelen over bomenlanen en kleine paadjes die af en toe knap modderig zijn. Als de zon doorbreekt valt er mooi strijklicht op de half verharde weg. In de verte hangt nevel. Hier en daar blijkt het (vooral op de asfaltwegen) af en toe best glad. Met temperaturen net boven het vriespunt is dat te verwachten.

We wandelen Landgoed De Haere op en staan midden in de bossen. Het is er stil, we komen geen andere wandelaars tegen. De route pikt de rand van een zandverstuiving mee, genaamd De Zoom. Doordat alles bevroren is, hoeven we niet door het rulle zand te ploegen. Ik kan me voorstellen dat het hier op een warme zomerse dag heel anders wandelen is.

De Zoom

De tocht loopt een heel stuk over De Haere. Onverharde paadjes worden afgewisseld met gladde asfaltwegen. We komen regelmatig karakteristieke boshuisjes tegen. Dit is een leuke plek voor een vakantiehuis of wellicht zelfs een permanente woning. In een weiland staan een ezel en – verrassenderwijs – een zebra uit een ruif te eten. Ik kwam al eerder een zebra tegen tijdens een Trage Tocht (door de Duursche Waarden). Die bleek echter van hout te zijn.

Door een open landschap met nieuwe wandelpaden door weilanden zoals het Poppepad, lopen we terug naar Doornspijk. Het is rustig. Af en toe komen we hondenuitlaters en houthakkende mannen tegen, al dan niet met behulp van een machine. Wandelaars zien we niet. Misschien ligt het aan het weer. Misschien is dit gebied gewoon niet zo bekend.

Dus als je op zoek bent naar een rustige, afwisselende wandeling door mooie natuur, dan kan ik je deze Trage Tocht zeker aanraden.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

2020 | Terugblik op mijn wandeljaar

Teutoburgerwald in januari tijdens de Teutoschleife Holperdorper

2020 was in meerdere opzichten een bijzonder jaar. Veel plannen gingen niet door. Maar er kwamen andere dingen voor in de plaats. Met name buitenactiviteiten zoals kanotochten, fietsritjes en wandelingen, heel veel wandelingen. In mijn veelal lege weekenden zocht ik in alle vroegte de natuur op. Ver weg van de mensenmassa’s ontdekte ik de schoonheid en het gemak van Klompenpaden, verkende nieuwe Groene Wissels en Trage Tochten en begon aan maar liefst twee nieuwe Streekpaden en één nieuwe Lange Afstandswandeling (LAW).

De ontdekking van de fiets-auto combinatie maakte de van A-naar-B wandelingen een stuk toegankelijker. Waarom ik dit niet eerder heb gedaan … Geen afhankelijkheid van openbaar vervoer dat in weekenden niet rijdt of op een bepaald traject überhaupt niet aanwezig is. Gewoon met de auto naar het eindpunt, op het fietsje naar het beginpunt, terug wandelen en dan de fiets ophalen. Dodelijk eenvoudig.

LAW’s

Het Marskramerpad bleef dit jaar bij één etappe. Ik loop dit pad samen met een vriendin die niet in de buurt woont en ons eerste wandelweekend was begin maart. Niet alleen gooide corona niet lang daarna roet in het eten, maar ook een Tweede Wereldoorlog bom maakte dat we onze tweede etappe van dat weekend niet konden lopen. We hopen in 2021 eindelijk Overijssel te kunnen verlaten om de Veluwe te ontdekken.

Het Pieterpad gaat voorspoedig en brengt me op mooie plekken, maar is nog lang niet klaar. De eerste etappe vanaf Pieterburen moet ik nog steeds lopen en hoop ik toch wel in 2021 te doen. Ook ligt Gelderland in de planning. Vanaf Holten gaat het nu eerst richting Laren. Ik ben heel benieuwd waar ik eind 2021 eindig.

Pionierspad: Uitzicht op de Bovenwijde bij Giethoorn

En dan het Pionierspad. Flevoland stond al een tijdje op het wandellijstje en het plan was om in 2021 met deze LAW door de polder te beginnen. In december lonkte het pad teveel en besloten we om toch al de eerste etappe te doen. Bij koud maar zonnig winterweer liepen we van Steenwijk naar een welhaast verlaten Giethoorn. Begin 2021 verder door De Wieden en op naar de polder.

Streekpaden

Het Salland Pad liep ik uit dit jaar. In 2018 begon ik in Olst met dit rondje door de gevarieerde natuur van Salland. Een kleine twee jaar en 130 km later stond ik weer in Olst. Toen door de coronamaatregelen de – toch al niet in het weekend rijdende – buurtbussen helemaal niet meer reden, bood de fiets-auto combinatie een goed alternatief. Het vrij onbekende pad vlecht de in het Wandelnetwerk Overijssel uitgezette rondjes aan elkaar tot een afwisselende grote ronde die wel wat meer bekendheid kan gebruiken.

Het Westerwoldepad kwam op mijn pad toen de geplande herfstvakantie naar Zwitserland niet doorging. In plaats van in de Alpen liepen we drie etappes door een verrassende streek van Groningen. Volgend jaar wil ik in een lang weekend de resterende etappes lopen door dit mooie gebied.

Westerwoldepad etappe 2

Het Noardlike Fryske Wâlden Streekpad gaat in korte etappes, maar we hebben geen haast. Ik loop het met mijn moeder (en af en toe mijn vader). De noordelijke Friese Wouden zijn prachtig. Volgend jaar gaan we vanuit Buitenpost verder richting zuiden.

Het Graafschapspad lag in 2019 al in de planning en in januari en februari liepen we de eerste etappes. Ook hier bleek daarna openbaar vervoer in coronatijd een hindernis. In november togen we met auto en fiets naar de Achterhoek voor de derde en laatste etappe van dit jaar. Wellicht loop ik ‘m volgend jaar uit.

Rondwandelingen

Wezepsche Heide tijdens het Klompenpad Wiseperpad

Dit jaar heb ik veel meer rondwandelingen gelopen en beschreven dan andere jaren. Waar veel lege weekenden al niet goed voor zijn. De eerste dagen van het jaar liep ik in een ijzig en mistig Duitsland in het Teutoburgerwald en bij Bad Bentheim. In de zomer liep ik een Twentse Tocht van Truus Wijnen die in 2015 tot mooiste wandeling van het jaar werd bekroond. Ook wandelde ik mijn eerste (en zeker niet mijn laatste) Knapzakroute in Drenthe.

Naast een drietal prachtige Groene Wissels (zoals die van Odoorn en Markelo, beide in heuvelachtig gebied) liep ik maar liefst tien Trage Tochten. Ik ontdekte het prachtige Reestdal met de trage tochten Oud-Avereest en Ommerschans, liep te midden van dansende bomen op de Veluwe bij Drie en zag bij Oranjewoud een hele andere kant van Friesland.

Het aantal Klompenpaden overtrof de Trage Tochten. Het gemak van de markering en de klompenpaden-app met veel informatie maakte dat ik er twaalf liep dit jaar. Vooral het gebied tussen IJssel en Veluwe is me zeer goed bevallen. Zo genoot ik van het zonovergoten late voorjaar met het Fliertpad bij Twello en liep ik door paarse zeeën van bloeiende heide op de Tonnenberg bij Wapenveld op het Vosbergenpad. Maar ook in mijn eentje op de Wezepsche Heide (Wiseperpad) ‘s morgens vroeg in december was werkelijk adembenemend.

Alle Klompenpaden van 2020

Al met al kijk ik terug op een mooi wandeljaar. Ik liep meer dan anders, maar ik schreef ook veel meer over mijn wandelingen. Andere onderwerpen die normaal gesproken voorbij komen op dit blog vereisten OV-reizen, fietsvakanties, museumbezoeken, stedentripjes, etc. Helaas is dat er niet veel van gekomen. Hopelijk ziet 2021 er (in ieder geval deels) anders uit. En ach, anders bieden wandelingen een zeer goed alternatief.

Wat was jouw mooiste wandeling van 2020?

Wandelen in een mistig Vechtdal

Route: Trage Tocht Dalfsen Rechterense Veld: Landgoederen Rechteren, Den Aalhorst en Den Berg
Afstand: 14 km
Start: Parkeerplaats station Dalfsen
Eind: Parkeerplaats station Dalfsen

Rechterense Veld

Deze zondag begint mistig, maar, beloven de weersvoorspellingen, in de loop van de ochtend breekt de zon door. Deze voorspelling hebben we eerder gehoord afgelopen tijd, maar de laatste mistige wandeling bleef mistig. Niet dat het uitmaakte, die wandeling bij Markelo was prachtig en dat blijkt vandaag ook zo te zijn.

Dalfsen ligt in het Vechtdal, een prachtige omgeving die ik goed ken. Ik heb er veel gewandeld en gefietst. Toch word ik vandaag verrast met paden die ik niet ken. Leuk! We parkeren de auto bij station Dalfsen, steken het spoor over en slaan al snel een onverhard pad in. We lopen nu op Landgoed Rechteren. De volgende 14 kilometer zal het overwegend onverhard blijven. Deze wandeling mag zich met recht een Trage Tocht noemen.

Station Dalfsen

We lopen over bospaden, breed en smal en moeten regelmatig het pad delen met mountainbikers. Ze hebben er zin in op deze zondagochtend. Ik zie geen MTB-route bordjes, maar het is natuurlijk een prachtig omgeving om doorheen te fietsen. Misschien moeten we zelf deze bossen ook maar eens op de MTB verkennen.

Bomen in de mist

Op het zandpad naar het Rechterense Veld halen we een wandelaar in met zijn spiegelreflexcamera in de aanslag. Even daarvoor hadden we hem zijn fiets tegen een boom zien zetten en liep hij voor ons het gebied in. Als we hem groeten, verzucht hij dat er voor mooie foto’s te weinig mist, maar ook te weinig zon is. We wensen hem (en ons) snel een zonnetje toe. Deze breekt echter pas door als we weer bij de auto zijn. Ik vrees dat hij onverrichter zake naar huis teruggekeerd is.

Het Rechterense Veld ligt er mooi bij. Het was vroeger een stuifzandgebied, wat je nog steeds terugziet in de heuvels. Nu groeien er naald- en loofbomen, veel heide en zijn er ook zeldzame planten te vinden. Het gele gras steekt fel af tegen het groene mos. Het geeft wat kleur in de grijze omgeving.

Rechterense Veld

Over het veld en door de bossen komen we langs een oude houten schaapskooi, al lang niet meer in gebruik. Over een lange rechte weg lopen we langs de bosrand naar ons volgende bos: het Sterrenbos. In de 17e eeuw legde de eigenaar van de verderop gelegen buitenplaats Den Aalshorst dit bos aan. Sinds 1961 bevindt zich hier ook een camping. De route loopt erlangs. We zien enkele (overwinterende?) caravans staan, maar verder is het verlaten. In de zomer zal het hier een drukte van belang zijn.

Oude schaapskooi

Na een kort stukje asfalt duiken we het gebied van Buitenplaats Den Aalshorst in. We lopen door lange bomenlanen, komen langs witte hekken met namen als ‘de peerde weide’ en (voor het landhuis) ‘veur ’t huus’ en zien steeds meer wandelaars. Het landhuis zelf stamt uit 1720 en ligt er mooi bij.

Den Aalshorst

Onderweg naar het derde en laatste landgoed van vandaag lopen we over bospaden en een klein weggetje met knotwilgen langs de Emmertochtsloot. Bij mooi weer levert dit vast mooie foto’s op. Via een brede beukenlaan betreden we Landgoed Den Berg.

Emmertochtsloot

Het landhuis zien we al van verre liggen, weerspiegeld in het water. Het stamt uit 1705 en was eigendom van baron van Dedem (Dedemsvaart is naar hem genoemd). Overal om ons heen staan rododendrons. Wat zal het hier een zee van kleuren zijn als ze in bloei staan. Als we op een verharde weg uitkomen zien we het station liggen. De route maakt echter nog een lusje over onverharde paden. Parallel aan waar we aan het begin van deze wandeling liepen, banen we ons een weg door de modder en leggen de laatste meters naar het station af.

Den Berg

Het was, zelfs bij mistig en grijs weer, een prachtige wandeling. De moeite waard om nog eens te lopen als de zon schijnt en de natuur in bloei staat.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Wandeling langs een bedelaarskolonie en vestingwerk

Route: Trage Tocht Ommerschans: Ommerschans, Reestdal en Balkbrug
Afstand: 14 km
Start: Parkeerplaats Ommerschans, Balkerweg, Vinkenbuurt
Eind: Parkeerplaats Ommerschans, Balkerweg, Vinkenbuurt

In juli liepen we bij miezerig weer de Trage Tocht Oud-Avereest in het Reestdal. Zelf bij die omstandigheden was de omgeving prachtig. Bij mooi weer moeten we nog een keer terug, besloten we toen. Op een zonovergoten herfstochtend bevinden we ons weer in datzelfde gebied, ditmaal enkele kilometers naar het zuiden. In het buurtschap Ommerschans parkeren we de auto voor een nieuwe Trage Tocht.

Een schans bij Ommerschans

Ommerschans blijkt een plek met historie. Niet alleen is het een voormalig vestingwerk – in de Tachtigjarige Oorlog is de schans aangelegd als verdedigingswerk – ook was hier vanaf de 19e eeuw een bedelaarskolonie gevestigd als onderdeel van de Maatschappij van Weldadigheid. Tegenwoordig kun je niet om het Forensisch Psychiatrisch Centrum Veldzicht heen, dat nu op deze plek zit.

Al meteen aan het begin van de Trage Tocht stuiten we op een zichtbare herinnering aan de bedelaarskolonie. In het bos staan tientallen kruisen en enkele grafstenen. Hier liggen bijna 6000 kolonisten naamloos in een graf. Daarnaast ook enkele medewerkers van de Maatschappij van Weldadigheid. De witte kruisen markeren de graven van psychopaten uit het latere Veldzicht.

Begraafplaats van de bedelaarskolonie en het psychiatrisch centrum

Ommerschans ligt vlakbij de plaats Balkbrug. Deze Tocht maakt als het ware twee lussen, een aan de zuidkant en een aan de noordkant van Balkbrug. We lopen door houtwallen en langs sloten. Regelmatig hebben we een prachtig zicht op de kleurende bosrand in de verte. De hondenuitlaatster die we tegenkomen verzucht: “wat is het toch prachtig weer vandaag, hè?!”. Wij kunnen dat alleen maar beamen.

Uitzicht onderweg

Als we op een bredere watergang stuiten, wacht ons een verrassende oversteek. Stapstenen in de vorm van bladeren maken het oversteken makkelijk en bijzonder. We kronkelen door een bosachtig gebied met schansgrachten en een breed water met om de 5 meter een vissteiger. Na een paar kilometer zien we tegen de strakblauwe lucht een molen afsteken. Dichterbij gekomen blijkt het de Korenmolen De Star te zijn.

Een verrassende oversteek

De molen is open op deze zaterdagochtend en we besluiten onze voorraad broodmix aan te vullen. In het kleine winkeltje zitten vier mannen achter een tafel. Naast brood- en cakemix verkopen ze ook kaas van een plaatselijke kaasmakerij. Gelukkig hebben we grote rugzakken mee, want die kaas kunnen we niet laten liggen.

Op een bankje bij de molen drinken we in het zonnetje onze meegebrachte koffie. Eén van de mannen uit de molen komt bij ons staan en biedt koffie aan. Wijzend naar onze bekers slaan we zijn aanbod af. Hij vertelt met enige trots over de mooie omgeving met zoveel historie. Met de inkomsten uit het winkeltje willen ze de bijna 90 jaar oude motor van de molen weer in ere herstellen. Ze zijn al een eind op weg, zegt hij wijzend naar de half gebouwde aanbouw aan de molen. Wij wensen hem succes, hij ons een mooie wandeling.

Korenmolen De Star

We komen bij een grote weg buiten Balkbrug vlakbij de N48. Hoewel de route aan de andere kant weer de natuur in duikt (Landgoed Kategerbos), blijven we de N48 duidelijk horen. We lopen langs een heideveld, meerdere vennetjes en komen dan in het gebied van het Reestdal uit. Het landschap glooit wat, de bomen zijn in herfsttooi en de Reest meandert met ons mee. Ook op een zonnige herfstdag is het hier prachtig.

De Reest, in juli zag het er hier heel anders uit

Bij het buurtschap Den Huizen bevinden we ons op bekend terrein. Hier liepen we met de Trage Tocht Oud-Avereest ook. De Reest stond toen vol waterplanten en langs de oevers bloeiden diverse bloemen. Nu is het water glad en onbegroeid, op de oevers is geen bloem meer te bekennen. Na Den Huizen komen we in de buurt van campings. In juli was het hier een drukte van belang. Nu komen we een enkele hondenuitlater tegen. Het smalle pad over de heide is verlaten.

Door het bos naderen we ongemerkt Balkbrug. De doorgaande weg is er al lange tijd opgebroken. Hekken maken oversteken onmogelijk hoewel de route rechtdoor gaat. Met de GPS route en een lusje pakken we het pad weer op. Over een lange bomenlaan langs de hoge hekken van Veldzicht komen we weer terug bij de parkeerplaats. Het was een prachtige, afwisselende wandeling, zeker op zo’n zonovergoten dag.

Vennetje op Landgoed Kategerbos

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Wandelen langs dansende bomen

Route: Trage Tocht Drie: Dansende bomenbos
Afstand: 11 km
Start: Parkeerplaats Restaurant Het Boshuis, Sprielderweg 205 Drie
Eind: Parkeerplaats Restaurant Het Boshuis, Sprielderweg 205 Drie

Al de hele week is regen voorspeld voor vandaag. Veel regen. Eigenlijk stond er een etappe van een LAW of Streekpad op de planning, maar in verband met de voorspellingen besluiten we tot een kortere, meer beschutte boswandeling. Uit de rondwandelingen op wandelzoekpagina.nl kom ik op de Trage Tocht Drie uit die uitsluitend door bossen gaat. Ideaal voor een regenachtige zondag.

In een stralend zonnetje komen we aan bij Het Boshuis, waar we op de parkeerplaats een plekje vinden. Dat is wel anders als we hier een paar uur later terugkomen. Overal waar het maar kan, zijn dan auto’s geparkeerd. Een camper maakt een ingewikkelde draaimanoeuvre, gezinnen lopen af en aan en van de afhaalfunctie (nu Het Boshuis door coronamaatregelen geen gasten meer mag ontvangen) wordt dankbaar gebruik gemaakt.

Maar zover is het nog niet. In alle rust pakken we de GPS-route erbij en beginnen in het onverwachte zonnetje aan onze tocht. Voordat we echt de bossen induiken lopen we eerst langs de agrarische enclave Drie, dat uit niet meer dan een paar huizen en boerderijen bestaat. Na een veld duiken we het Speulder- en Sprielderbos in om het pas aan het einde van deze tocht weer te verlaten.

De tocht kenmerkt zich door de lange rechte boswegen. Ze stammen uit de 17e eeuw toen stadhouder Willem III deze ‘koningswegen’ gebruikte als jachtwegen. Het enige wild dat wij spotten zijn zwarte mezen en andere vogeltjes die zich vrolijk zingend boven ons in de boomtoppen bewegen.

Ook zien we paddenstoelen. Hele andere dan ik dit jaar op mijn herfstwandelingen heb gezien, zoals echt judasoor, de boompuist, de echte tonderzwam en de gekroesde fopzwam. Als ik mijn ObsIdentify mag geloven tenminste. Voor een goede foto ga ik graag op de knieën. En ben tijdens deze tocht niet de enige. Met fototoestellen in de aanslag zien we meerdere wandelaars neerhurken bij diverse zwammen.

Vanaf links met de klok mee: echte tonderzwam, echt judasoor, boompuist, gekroesde fopzwam

Deze tocht staat bekend om de dansende bomen. Het klinkt wat magisch maar met het juiste licht kun je zeker de verschillende dansmoves van de bomen zien. Wij krijgen er ook een glimp van mee. De verklaring is niet zo magisch. Ooit stonden in deze bossen ook rechte exemplaren. In de loop der eeuwen zijn deze allemaal gekapt door de inwoners van de omliggende dorpen zoals Ermelo, Putten en Speuld. De kromme exemplaren zijn blijven staan en vormen nu een toeristische trekpleister.

Zie jij dansende bomen?

Op een zevensprong vinden we een bankje en genieten van onze koffie. Uit alle paden komen tijdens onze pauze wel wandelaars, mountainbikers of ruiters tevoorschijn. Het is duidelijk later op de ochtend aan het worden. Ook tijdens het vervolg van de route komen we steeds meer mensen tegen. Het Solse Gat vormt een hoogtepunt. Het is er een drukte van belang.

Duidelijk geen dansende bomen

In deze leemkuil, ontstaan door leemafgraving door Veluwse boeren, ligt een poel waar bijzondere planten voorkomen. Een legende vertelt een andere ontstaansgeschiedenis. Ooit stond hier een klooster dat vanwege het losbandige gedrag van de monniken door de aarde verzwolgen is. Af en toe kun je hier nog de klokken van het klooster horen luiden en verschijnen de geesten van de monniken. Ik kan me er te midden van de mountainbikers, de gezinnen aan de picknicktafels en de fotograferende senioren toch weinig bij voorstellen.

Solse Gat

Na het Solse Gat is Drie niet ver meer. Een brede rechte weg leidt ons weer terug naar de parkeerplaats, waar het inmiddels veel en veel drukker is geworden. Misschien is een zondag niet zo’n goede dag om hier te gaan wandelen. Desondanks hebben we genoten van de bossen die ons zeker hadden beschermd tegen de regen, als het geregend had. De rechte bospaden nemen we op de koop toe, volgende keer weer wat kleinere paadjes.

Wil je hier op een zondag wandelen? Kom dan vroeg.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.