14 Podcast-tips voor je ommetje (deel 2)

In augustus 2020 werkte ik al de nodige maanden thuis. Ik had de routine ontwikkeld om ’s ochtends, voordat ik aan het werk ging, een ommetje te maken. Tijdens dat ommetje luisterde ik naar podcasts. Mijn favoriete podcasts zette ik die maand in dit artikel op een rijtje.

Inmiddels is het april 2021 en werk ik nog steeds thuis. Ook het ochtendommetje maak ik nog elke dag. Wel heb ik inmiddels een hoop nieuwe podcasts ontdekt. Tijd voor een update van mijn favoriete podcasts.

Natuur

The Stubborn Light of Things

Melissa Harrison is schrijver van romans en natuurboeken en woont in een cottage in ‘rural suffolk’, Engeland. In deze Engelstalige podcast uit 2020 neemt ze de luisteraar mee naar buiten, van het vroege voorjaar tot in de herfst. Ze vertelt wekelijks over de vogels, de natuur en het Engelse landschap. De vogelgeluiden en het enthousiasme van Harrison maakten voor mij dit de perfecte podcast om de dag rustig te beginnen.

Groene oren

In deze podcast van Staatsbosbeheer worden dieren geïnterviewd. Ze komen naar de studio en er volgt een gesprek over hun leven. Af en toe ernstig, vaak hilarisch. De acteurs leven zich volledig in in ‘hun dier’. Ward de hazelmuis benadrukt bijvoorbeeld dat hazelmuizen niet ijdel moeten zijn, want ze moeten heel veel aankomen voor hun winterslaap. Ben je wel ijdel als hazelmuis, dan ga je dood.

Cultuur

Podium Witteman Podcast

Floris Kortie bespreekt in deze podcast de wereld van de klassieke muziek vanuit allerlei verschillende invalshoeken en met uiteenlopende gasten. Wat hebben voetbal en klassieke muziek bijvoorbeeld gemeen? En wie zijn de meest foute componisten? Uiteraard ontbreekt de muziek zelf ook niet.

Dat kan mijn kleine nichtje ook

Presentatoren Noortje en Gisbert bezoeken elke aflevering een museum of wandelen langs kunst in de openbare ruimte. Op een toegankelijke manier bespreken ze kunstenaars en periodes.

Boeken

De Grote Vriendelijke Podcast

N.a.v. het vorige artikel kreeg ik de tip om de Grote Vriendelijke Podcast te luisteren. Kinderboekrecensenten Jaap Friso en Bas Maliepaard bespreken hier recente kinderboeken. Ook is er elke aflevering een kinderboekenschrijver of -illustrator te gast. Een podcast over kinderboeken voor volwassenen. Goed gemaakt en enthousiasmerend.

De Bezige Bij Podcast

Redacteuren van de uitgeverij gaan in deze podcast in gesprek met auteurs waar ze nauw mee samenwerken. In de fijne gesprekken krijg je een inkijkje in de wereld van de schrijver. Interessant en ik ontdekte weer nieuwe auteurs.

Geschiedenis

De plantage van onze voorouders

Een nazaat van een plantage-eigenaar en een nazaat van een tot slaaf gemaakte onderzoeken samen hun geschiedenis. Een interessante podcast waarin veel hedendaagse thema’s naar voren komen. Ik vermoed dat dit veel mensen aanspreekt.

Wind of Change

Een Amerikaanse podcast over het nummer Wind of Change van The Scorpions. Het gerucht gaat dat de CIA met dit nummer het IJzeren Gordijn heeft laten vallen. Wat klopt er van dit gerucht? De podcastmaker gaat op onderzoek.

Avontuur en naar buiten

Living Adventurously

Alastair Humpreys heeft een aantal jaren de wereld over gefietst. Nu fietst hij door Yorkshire, Engeland en interviewt verschillende mensen over wat zij verstaan over ‘avontuurlijk leven’. De definitie is voor iedereen verschillend. In deze Engelstalige podcast komen de meest leuke, verrassende, bizarre en inspirerende verhalen voorbij.

Camino NL pelgrimsverhalen

Johanna Kroon interviewt in deze podcast wandelaars die gewandeld hebben over Europese pelgrimswegen. Wat zijn hun verhalen en wat heeft de tocht met hen gedaan? Na enkele afleveringen geluisterd te hebben, raak ik helemaal geïnspireerd om een langere wandeltocht te maken.

Het Geluid van Fietskriebels

Henrik Kos heeft als vakantiefietser al heel wat van Europa gezien. In deze podcast vertelt hij hoe het is om op fietsvakantie te gaan en geeft hij tips. Hoewel de podcast bedoeld is voor de beginnende vakantiefietser, beleef ik er als ervaren vakantiefietser ook veel plezier aan. Als hij voor zijn tentje een aflevering opneemt, ben ik ook weer even terug voor mijn eigen tentje tijdens mijn laatste fietsvakantie.

The Moving Abroad Podcast

Maaike den Besten woonde zelf jarenlang in het buitenland. Hoe pakte ze dit aan? Hoe zag haar leven eruit? In deze podcast vertelt ze over haar eigen leven maar interviewt ze ook andere Nederlanders die in het buitenland wonen en werken.

Duurzaamheid

De Grote Tiny House Podcast

Marjolein en Natasja zijn tiny house bewoners. In deze podcast bespreken ze alle mogelijke onderwerpen die te maken hebben met tiny houses en tiny living. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk. Ik denk dat ze hiermee heel wat luisteraars over de streep trekken.

Overig

Tijd voor de Geest

Flow Magazine en Museum van de Geest in Haarlem bundelen in deze podcast hun krachten. Karine Hoenderdos interviewt allerhande mensen die één ding gemeen hebben: ze hebben een creatieve geest. Als luisteraar krijg je een inkijkje in hun brein.

14 podcast-tips

In ruim een half jaar heb ik 14 nieuwe podcasts ontdekt die allemaal inspirerend, interessant, humoristisch of gewoonweg heerlijk rustgevend zijn. Ik stap elke ochtend vroeg weer mijn deur uit, benieuwd wat de podcast van die ochtend mij gaat brengen.

Welke (minder bekende) podcasts raden jullie me aan?

Herfstkanotocht Dwarsgracht

Route: Kanoroute Dwarsgracht van Natuurmonumenten
Afstand: 11 km
Start: Gemeenschapshuis Dwarsgracht
Eind: Gemeenschapshuis Dwarsgracht

De Dwarsgrachtroute is gemarkeerd

Het is november en wij staan op het punt om een rondje te gaan kanoën. Nog niet eerder was ik zo laat in het najaar op het water te vinden. Vandaag belooft echter een prachtige dag te worden: een zonnetje, 13 graden. Kortom prima kanoweer. We besluiten een rondje Dwarsgracht in De Wieden te doen. Hoewel De Wieden bekend terrein is (lees hier over het rondje Belt-Schutsloot), waren we nog niet eerder op deze plek.

Dwarsgracht

Aan de waterkant zetten wij de kano’s in elkaar. Om ons heen staan boerderijen met veelal rieten daken. Af en toe komt er iemand langs. Allemaal groeten ze vriendelijk en kijken ietwat bevreemdend naar onze half opgeblazen kano’s. Er staat een fiks windje. We besluiten daarom het rondje met de klok mee te kanoën. Zo hebben we meteen in het begin de wind tegen.

Over de Dwarsgracht (zowel het water als het dorp hebben dezelfde naam) varen we langs pittoreske huizen en boerderijen. De zon staat laag en pal voor ons, waardoor we moeite moeten doen om dat wat voor ons is, te zien. De zonnebril ligt nog thuis. Zulk mooie weer hadden we niet verwacht. Gelukkig is het niet druk op het water. Tijdens ons rondje komen we slechts twee andere boten tegen, beide van Natuurmonumenten.

Tegenlicht op de Dwarsgracht

We kanoën langs een zeldzaam trilveengebied, een dunne laag drijvend veen met bijzondere planten. De Wieden is één van de weinige natuurgebieden in Nederland waar je dit nog vindt. Bij een kanoaanlegsteiger met bankje nemen we een koffiepauze. Het blijft heerlijk om ergens in the middle of nowhere met alleen maar stilte om je heen je eigen koffie te drinken.

Na de koffie gaan we verder. Brede en smalle vaarten en sloten wisselen elkaar af. Het riet is geel en steekt fel af tegen de blauwe lucht. Als we een bocht omgaan komen we op een windstille sloot uit met aan weerszijden hoge rietkragen. Alsof we over een spiegel varen!

Als een spiegel

Dan volgt een ruiger stuk. De route pikt een hoekje van de Beulakerwijde mee, een groot water waar de wind vrij spel heeft. De wind komt van zij en we moeten moeite doen om op koers te blijven en over de golven vooruit te gaan. De druppels van de peddels waaien ons bij elke slag in het gezicht. Maar wat is het prachtig. En we zijn helemaal alleen op dit enorme water. In de verte ligt ergens het verdronken dorp Beulake, ten onder gegaan tijdens stormvloeden in de 18e eeuw. Een kunstwerk in de vorm van een kerktoren markeert de plek.

Beulakerwijde

We zijn blij als we door een sluis weer op kleiner water komen. We groeten de drie mannen in de Natuurmonumentenboot die ons door het tegenlicht pas op het laatste moment zien. Over de Walengracht varen we verder langs Jonen. Het plaatsje is niet te bereiken met de auto. Bij fietsers is vooral het pontje van Jonen bekend. Het verbindt Giethoorn en Dwarsgracht met plaatsen als Vollenhove en Blokzijl.

We varen het tweede meer van vandaag op – het Giethoornsche Meer – dat gelukkig een stuk kleiner is dan de Beulakerwijde. De golven zijn hier dan ook minder hoog. Via kleine vaarten komen we op de Thijssengracht uit. Ook hier is het water op verschillende plekken helemaal glad. De bomen in herfsttooi worden er mooi in weerspiegeld.

Windstil op de Thijssengracht

Als we rechtsaf slaan hebben we de wind pal tegen. We zitten weer op de Dwarsgracht en overbruggen het laatste stuk tot aan het Gemeenschapshuis. Het dorp ligt er nog even verlaten bij. Het was een prachtige tocht. En zo buiten het seizoen kanoën bevalt goed. Wie weet wat voor dagen het vroege voorjaar brengt.

De kanoroute Dwarsgracht is door Natuurmonumenten gemarkeerd, maar alleen tegen de klok in. Wij hadden de route ook als GPX-bestand op de telefoon staan, waardoor het geen probleem was dat we de route met de klok mee deden. De route is op deze site als PDF- en GPX-bestand te downloaden. Mocht je nu geen eigen kano hebben, bij café-restaurant De Otterskooi in Dwarsgracht zijn kano’s te huur.

Benieuwd naar andere kanoroutes die ik gevaren heb? Je vindt ze hier.

Wandeling langs een bedelaarskolonie en vestingwerk

Route: Trage Tocht Ommerschans: Ommerschans, Reestdal en Balkbrug
Afstand: 14 km
Start: Parkeerplaats Ommerschans, Balkerweg, Vinkenbuurt
Eind: Parkeerplaats Ommerschans, Balkerweg, Vinkenbuurt

In juli liepen we bij miezerig weer de Trage Tocht Oud-Avereest in het Reestdal. Zelf bij die omstandigheden was de omgeving prachtig. Bij mooi weer moeten we nog een keer terug, besloten we toen. Op een zonovergoten herfstochtend bevinden we ons weer in datzelfde gebied, ditmaal enkele kilometers naar het zuiden. In het buurtschap Ommerschans parkeren we de auto voor een nieuwe Trage Tocht.

Een schans bij Ommerschans

Ommerschans blijkt een plek met historie. Niet alleen is het een voormalig vestingwerk – in de Tachtigjarige Oorlog is de schans aangelegd als verdedigingswerk – ook was hier vanaf de 19e eeuw een bedelaarskolonie gevestigd als onderdeel van de Maatschappij van Weldadigheid. Tegenwoordig kun je niet om het Forensisch Psychiatrisch Centrum Veldzicht heen, dat nu op deze plek zit.

Al meteen aan het begin van de Trage Tocht stuiten we op een zichtbare herinnering aan de bedelaarskolonie. In het bos staan tientallen kruisen en enkele grafstenen. Hier liggen bijna 6000 kolonisten naamloos in een graf. Daarnaast ook enkele medewerkers van de Maatschappij van Weldadigheid. De witte kruisen markeren de graven van psychopaten uit het latere Veldzicht.

Begraafplaats van de bedelaarskolonie en het psychiatrisch centrum

Ommerschans ligt vlakbij de plaats Balkbrug. Deze Tocht maakt als het ware twee lussen, een aan de zuidkant en een aan de noordkant van Balkbrug. We lopen door houtwallen en langs sloten. Regelmatig hebben we een prachtig zicht op de kleurende bosrand in de verte. De hondenuitlaatster die we tegenkomen verzucht: “wat is het toch prachtig weer vandaag, hè?!”. Wij kunnen dat alleen maar beamen.

Uitzicht onderweg

Als we op een bredere watergang stuiten, wacht ons een verrassende oversteek. Stapstenen in de vorm van bladeren maken het oversteken makkelijk en bijzonder. We kronkelen door een bosachtig gebied met schansgrachten en een breed water met om de 5 meter een vissteiger. Na een paar kilometer zien we tegen de strakblauwe lucht een molen afsteken. Dichterbij gekomen blijkt het de Korenmolen De Star te zijn.

Een verrassende oversteek

De molen is open op deze zaterdagochtend en we besluiten onze voorraad broodmix aan te vullen. In het kleine winkeltje zitten vier mannen achter een tafel. Naast brood- en cakemix verkopen ze ook kaas van een plaatselijke kaasmakerij. Gelukkig hebben we grote rugzakken mee, want die kaas kunnen we niet laten liggen.

Op een bankje bij de molen drinken we in het zonnetje onze meegebrachte koffie. Eén van de mannen uit de molen komt bij ons staan en biedt koffie aan. Wijzend naar onze bekers slaan we zijn aanbod af. Hij vertelt met enige trots over de mooie omgeving met zoveel historie. Met de inkomsten uit het winkeltje willen ze de bijna 90 jaar oude motor van de molen weer in ere herstellen. Ze zijn al een eind op weg, zegt hij wijzend naar de half gebouwde aanbouw aan de molen. Wij wensen hem succes, hij ons een mooie wandeling.

Korenmolen De Star

We komen bij een grote weg buiten Balkbrug vlakbij de N48. Hoewel de route aan de andere kant weer de natuur in duikt (Landgoed Kategerbos), blijven we de N48 duidelijk horen. We lopen langs een heideveld, meerdere vennetjes en komen dan in het gebied van het Reestdal uit. Het landschap glooit wat, de bomen zijn in herfsttooi en de Reest meandert met ons mee. Ook op een zonnige herfstdag is het hier prachtig.

De Reest, in juli zag het er hier heel anders uit

Bij het buurtschap Den Huizen bevinden we ons op bekend terrein. Hier liepen we met de Trage Tocht Oud-Avereest ook. De Reest stond toen vol waterplanten en langs de oevers bloeiden diverse bloemen. Nu is het water glad en onbegroeid, op de oevers is geen bloem meer te bekennen. Na Den Huizen komen we in de buurt van campings. In juli was het hier een drukte van belang. Nu komen we een enkele hondenuitlater tegen. Het smalle pad over de heide is verlaten.

Door het bos naderen we ongemerkt Balkbrug. De doorgaande weg is er al lange tijd opgebroken. Hekken maken oversteken onmogelijk hoewel de route rechtdoor gaat. Met de GPS route en een lusje pakken we het pad weer op. Over een lange bomenlaan langs de hoge hekken van Veldzicht komen we weer terug bij de parkeerplaats. Het was een prachtige, afwisselende wandeling, zeker op zo’n zonovergoten dag.

Vennetje op Landgoed Kategerbos

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Wandelen langs dansende bomen

Route: Trage Tocht Drie: Dansende bomenbos
Afstand: 11 km
Start: Parkeerplaats Restaurant Het Boshuis, Sprielderweg 205 Drie
Eind: Parkeerplaats Restaurant Het Boshuis, Sprielderweg 205 Drie

Al de hele week is regen voorspeld voor vandaag. Veel regen. Eigenlijk stond er een etappe van een LAW of Streekpad op de planning, maar in verband met de voorspellingen besluiten we tot een kortere, meer beschutte boswandeling. Uit de rondwandelingen op wandelzoekpagina.nl kom ik op de Trage Tocht Drie uit die uitsluitend door bossen gaat. Ideaal voor een regenachtige zondag.

In een stralend zonnetje komen we aan bij Het Boshuis, waar we op de parkeerplaats een plekje vinden. Dat is wel anders als we hier een paar uur later terugkomen. Overal waar het maar kan, zijn dan auto’s geparkeerd. Een camper maakt een ingewikkelde draaimanoeuvre, gezinnen lopen af en aan en van de afhaalfunctie (nu Het Boshuis door coronamaatregelen geen gasten meer mag ontvangen) wordt dankbaar gebruik gemaakt.

Maar zover is het nog niet. In alle rust pakken we de GPS-route erbij en beginnen in het onverwachte zonnetje aan onze tocht. Voordat we echt de bossen induiken lopen we eerst langs de agrarische enclave Drie, dat uit niet meer dan een paar huizen en boerderijen bestaat. Na een veld duiken we het Speulder- en Sprielderbos in om het pas aan het einde van deze tocht weer te verlaten.

De tocht kenmerkt zich door de lange rechte boswegen. Ze stammen uit de 17e eeuw toen stadhouder Willem III deze ‘koningswegen’ gebruikte als jachtwegen. Het enige wild dat wij spotten zijn zwarte mezen en andere vogeltjes die zich vrolijk zingend boven ons in de boomtoppen bewegen.

Ook zien we paddenstoelen. Hele andere dan ik dit jaar op mijn herfstwandelingen heb gezien, zoals echt judasoor, de boompuist, de echte tonderzwam en de gekroesde fopzwam. Als ik mijn ObsIdentify mag geloven tenminste. Voor een goede foto ga ik graag op de knieën. En ben tijdens deze tocht niet de enige. Met fototoestellen in de aanslag zien we meerdere wandelaars neerhurken bij diverse zwammen.

Vanaf links met de klok mee: echte tonderzwam, echt judasoor, boompuist, gekroesde fopzwam

Deze tocht staat bekend om de dansende bomen. Het klinkt wat magisch maar met het juiste licht kun je zeker de verschillende dansmoves van de bomen zien. Wij krijgen er ook een glimp van mee. De verklaring is niet zo magisch. Ooit stonden in deze bossen ook rechte exemplaren. In de loop der eeuwen zijn deze allemaal gekapt door de inwoners van de omliggende dorpen zoals Ermelo, Putten en Speuld. De kromme exemplaren zijn blijven staan en vormen nu een toeristische trekpleister.

Zie jij dansende bomen?

Op een zevensprong vinden we een bankje en genieten van onze koffie. Uit alle paden komen tijdens onze pauze wel wandelaars, mountainbikers of ruiters tevoorschijn. Het is duidelijk later op de ochtend aan het worden. Ook tijdens het vervolg van de route komen we steeds meer mensen tegen. Het Solse Gat vormt een hoogtepunt. Het is er een drukte van belang.

Duidelijk geen dansende bomen

In deze leemkuil, ontstaan door leemafgraving door Veluwse boeren, ligt een poel waar bijzondere planten voorkomen. Een legende vertelt een andere ontstaansgeschiedenis. Ooit stond hier een klooster dat vanwege het losbandige gedrag van de monniken door de aarde verzwolgen is. Af en toe kun je hier nog de klokken van het klooster horen luiden en verschijnen de geesten van de monniken. Ik kan me er te midden van de mountainbikers, de gezinnen aan de picknicktafels en de fotograferende senioren toch weinig bij voorstellen.

Solse Gat

Na het Solse Gat is Drie niet ver meer. Een brede rechte weg leidt ons weer terug naar de parkeerplaats, waar het inmiddels veel en veel drukker is geworden. Misschien is een zondag niet zo’n goede dag om hier te gaan wandelen. Desondanks hebben we genoten van de bossen die ons zeker hadden beschermd tegen de regen, als het geregend had. De rechte bospaden nemen we op de koop toe, volgende keer weer wat kleinere paadjes.

Wil je hier op een zondag wandelen? Kom dan vroeg.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Salland Pad etappe 8: Schalkhaar – Olst

Route: Salland Pad
Afstand: 23 km
Start: Schalkhaar (start bij station Deventer)
Eind: Station Olst

Naast de Langeafstandswandelingen en Streekpaden die Nederland rijk is, zijn er nog vele andere paden die je op mooie plekjes in ons land brengen. Zo kwam ik het Salland Pad tegen, dat gebruik maakt van het wandelnetwerk Salland, een netwerk van wandelwegen tussen de IJssel en de Sallandse heuvelrug. Het Salland Pad is met 130 km de langste van de vijf beborde themaroutes binnen dit netwerk. Andere themaroutes zijn o.a. de Sallandse Zandloper en het Schipbeekpad. Het Salland Pad maakt een rondje door Salland. Je kunt daarom op elk willekeurig punt beginnen. Het boekje met de verschillende etappes koop je voor 2 Euro online of bij een plaatselijke boekhandel.

De laatste etappe van het Salland Pad zit erop! Ik ben weer terug in Olst, waar ik in november 2018 begon. In een kleine 2 jaar tijd en 8 etappes liep ik een rondje door Salland en zag ik de uiterwaarden langs de IJssel, vele havezaten, de glooiende Sallandse heuvelrug en het mooie bos- en halfopen landschap rondom Deventer. Ik liep in alle seizoenen waardoor het landschap ook daardoor elke keer verschillend was. Het was een mooie, afwisselende route die een goed beeld geeft van de verschillende gezichten van Salland.

Op een vroege zaterdagochtend eind september zet ik de auto in Olst en neem de trein naar Deventer. Vanaf daar loop ik in een kleine 2 km naar de route toe, die ik in Schalkhaar weer oppik. De weersvoorspellingen voor vandaag werden van de week met de dag beter en nu schijnt er zelfs een aarzelend zonnetje. Beter kan niet.

De route brengt me langs de randen van Deventer. Ik loop door het rustige Zandweteringpark dat zich profileert als zeer veelzijdig, met mogelijkheden voor recreatie, als ecologische verbinding en met een waterbergingsfunctie. Aan de randen verrijst de nieuwe Deventer woonwijk Steenbrugge. Aan de andere zijde kijken hoge flatgebouwen over het park heen. Er lopen hoogspanningskabels overheen, maar er staat ook een uitgestrekt maisveld. Veelzijdig is het zeker.

Zandweteringpark Deventer

De route maakt een grote lus om Diepenveen heen. Hierdoor loop je voornamelijk over kleine verharde en onverharde weggetjes langs weiden en bosranden. Nadat ik een uurtje heb gewandeld is het tijd voor een koffiepauze. Op een bankje aan een zandpad met uitzicht op de weilanden en bosranden geniet ik van de koffie uit mijn thermosfles. Wat waardeer je dat op zo’n moment!

Koffiepauze op een wandelbankje

 

Koffiepauze aan een zandpad

De zon breekt nu echt door, waardoor de omgeving nog mooier lijkt. Het aantal wandelaars dat ik tegenkom is beperkt, maar de mountainbikers compenseren dat. De route loopt meerdere kilometers langs twee MTB-routes en de mountainbikers zijn ook al vroeg op pad. Geef ze eens ongelijk. Het is heerlijk fietsweer. Eén van de routes die hier loopt, fietste ik in het voorjaar ook. Ik vond hem zeer de moeite waard.

Veel mountainbikers op deze zaterdagochtend

De paden worden kleiner en grassiger. Ik heb ze nu voor me alleen. De jas kan uit en de zonnebril op. Ik loop langs de Sallandsche Golfclub de Hoek waar druk gespeeld wordt. Na vele kilometers om Diepenveen heen, gaat de route nu ook door het plaatsje. Ik loop langs de kerk waar een bronzen beeld van twee nonnen me opvalt.

Kerk van Diepenveen

De ene lijkt de andere te slaan. Het opschrift echter zegt heel wat anders. Het beeld blijkt ‘Bemoediging’ te heten en is in 1984 gemaakt door voormalig burgemeester van Diepenveen Samuel Crommelin. De geknielde non is een novice in geloofsstrijd, ze weet nog niet of ze wel in het klooster wil blijven. De moeder-overste troost haar. Het verwijst naar het Vrouwenklooster Diepenveen dat op deze plek stond tussen 1400 en 1578.

‘Bemoediging’ (1984) van Samuel Crommelin

Langs volkstuintjes verlaat ik Diepenveen. Ik wandel over kleine paadjes naar Landgoed De Haere. Bij het witte landhuis zijn voorbereidingen voor een bruiloft in volle gang. Stoelen worden neergezet, tenten opgebouwd en ik zie de bruid en bruidegom rondlopen. Onwillekeurig vraag ik me af of dit huwelijk wegens de coronamaatregelen al eerder had moeten plaatsvinden. Ze hebben er nu in ieder geval mooi weer bij.

Verder lopend over het landgoed tref ik een immense zonnewijzer aan. Het is de grootste zonnewijzer van de Benelux en stamt uit 2008. Het staat op de plek van een zonnewijzer uit de 19e eeuw. Deze zonnewijzer is net als zijn voorganger – en eigenlijk alle zonnewijzers – niet heel nauwkeurig. Een bord legt aan de voorbijganger uit dat je in de winter 20 minuten moet aftrekken van de af te lezen tijd en in de zomer een uur. Gelukkig heb ik mijn horloge. En mijn telefoon. Lang leve de 21ste eeuw.

Een immense zonnewijzer

Vanaf het landgoed is het nog een klein uur lopen naar Olst. Over lange rechte wegen loop ik richting Kasteel Groot Hoenlo, waar ik in april met de Groene Wissel Olst ook langskwam. Onderweg kom ik een ingebetonneerde shermantank tegen. Deze bleek deel uit te maken van de IJssellinie, die hier tussen 1953 en 1968 lag. De tank stamt uit de Tweede Wereldoorlog en werd met nog eens honderden andere tanks door de geallieerden achtergelaten op vliegbasis Deelen. Enkel het geschut van de tank was nog werkzaam en werd op deze plek omgeven door beton. Deze tankkazematten vormden de noordelijkste verdediging langs de spoorlijn Deventer-Zwolle.

Een ingebetonneerde shermantank

Vanaf Kasteel Groot Hoenloo loopt het vlot naar Olst. Aan het begin van de middag ben ik terug bij mijn auto. Dat was het Salland Pad. Op naar andere paden.


Benieuwd naar de andere etappes van het Salland Pad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Wandelen op de Sprengenberg

Route: Trage Tocht Sprengenberg: Koningsbelten en Palthe
Afstand: 10 km
Start: Parkeerplaats Sprengenberg, Bergweg Haarle
Eind: Parkeerplaats Sprengenberg, Bergweg Haarle

Overijssel kent verschillende bergen, waarvan ik er meerdere heb beklommen. Nou ja, beklommen. Het zijn meer heuvels. Zo liep ik o.a. over de Lemelerberg, de Archemerberg, de Holterberg en ook de Sprengenberg. Deze laatste voor het laatst in februari van dit jaar met het Salland Pad van Haarle naar Okkenbroek. De wereld zag er toen heel anders uit. In meerdere opzichten.

Vandaag staat de Sprengenberg in Nationaal Park Sallandse Heuvelrug opnieuw op het programma en wel de Trage Tocht Sprengenberg. In januari 2019 liepen we deze tocht voor het eerst. Het was toen koud en vooral knap nat. Nu is het een zonovergoten septemberdag. De heide is net uitgebloeid maar er blijft nog veel moois over. Zo zien we heel wat paddenstoelen onderweg. Samen met mijn drie medewandelaars lopen we vanaf de parkeerplaats het bos in op weg naar de heuvels.

De herfst komt eraan

We lopen de gehele wandeling over onverharde paden. Soms brede zandpaden langs een fietspad door het bos, soms smalle paadjes over de glooiende heidevelden. Deze heidevelden vertonen hier en daar kale plekken en de heide lijkt regelmatig plaats te maken voor bosbessenplantjes. Af en toe torent een hoge boom boven de lage beplanting uit. Dit heidegebied is de laatste plek in Nederland waar de korhoen voorkomt.

Aanvankelijk komen we enkel een paar fietsers en wandelaars tegen, maar naarmate de ochtend vordert, wordt het steeds drukker. We kruisen een mountainbikepad waar regelmatig een mountainbiker voorbij rijdt. Ook de fietspaden die we oversteken worden druk bereden. Gelukkig volgt de route niet lang doorgaande grotere paden en slingeren we via kleinere zandweggetjes, soms langs dikke rijen rododendrons, weer weg van de drukte.

We komen langs de Palthetoren, een opvallende witte toren die oorspronkelijk bij een jachtslot hoorde. In 1903 bouwde de familie Van Wulfften Palthe het slot. Boven in de toren was een sterrenobservatorium. Deze zelfde familie kocht in 1898 enkele percelen heide en bos en stichtten hiermee het landgoed De Sprengenberg. De sprengen in het gebied (de plaatsen waar water aan de oppervlakte komt) heeft het landgoed haar naam gegeven. De toren trekt veel bekijks. Fietsers en wandelaars stoppen voor een foto en het informatiebord wordt aandachtig gelezen.

De Palthetoren

Wij duiken het bos weer in voor de laatste kilometers van de wandeling. Op de brede bomenlaan ziet een van mijn medewandelaars iets kronkelen bij zijn voeten. Het zwarte beestje heft zijn staart op een schorpioenachtige manier. Zijn kaken zijn duidelijk zichtbaar. Als hij wat groter was geweest hadden we hem vast vervaarlijk uit zijn ogen zien kijken. We zijn benieuwd wat we hier zien. De app ObsIdentify biedt uitkomst. O.b.v. onze foto weet hij zeker dat het de stinkende kortschildkever is.

Deze kever ziet er vervaarlijk uit

Het beestje staat ook wel bekend onder de naam vuilnisbakmonster of – in het Engels – Devil’s coach horse beetle. Dit soort namen klinken niet heel aanlokkelijk. Er gaan dan ook diverse mythen over het beest, waarin hij o.a. in verband gebracht wordt met de duivel en Magere Hein. Zijn uiterlijk zal hier wel aan bijgedragen hebben. Niet alleen zijn staart die bij gevaar een stinkende, melkwitte vloeistof afscheidt, maar ook zijn stevige bovenkaken die een pijnlijke beet kunnen geven.

Als hij het hazenpad gekozen heeft, wandelen wij verder naar Herberg de Pas, vlakbij de parkeerplaats. Het terras is vol, maar binnen is er nog plek. Vrij van wespen genieten wij aan een grote tafel van de lunch. Tijdens onze koude wandeling in januari 2019 zaten we hier ook. Toen scholen we niet voor de wespen maar voor de regen. En ging het kopje soep er goed in. Het is een goede afsluiter van een mooie wandeling.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Kanoën in de Weerribben

Route: Rondje ten noorden van Kalenberg (zelf uitgezette route)
Afstand: 14 km
Start: Camping De Turftente in Wetering
Eind: Camping De Turftente in Wetering

Deze route is het uiteindelijk geworden

De Weerribben is het kanoparadijs bij uitstek. Althans dat zal een ieder denken die op deze zaterdag in september in het natuurgebied was. Zelfs op deze bewolkte dag met af een toe een motregenbui is het druk. Families in huurkano’s, inclusief hond, groepen met zwemvesten in lange ranke kano’s met houten peddels die ook makkelijk een zee kunnen bedwingen en de eenzame kanoër met ingenieuze constructie voor de GPS, we komen ze allemaal tegen.

Het gebied is niet onbekend voor mij, ik kom er al ruim 20 jaar vanaf verschillende opstapplaatsen en met diverse medekanoërs. Deze dag ben ik er met vrienden en hun twee jongens. Zij staan op Camping De Turftente die aan de zuidrand van de Weerribben ligt, direct aan het water. Je kunt er kano’s huren, waarvan wij dankbaar gebruik maken. Wij huren twee tweepersoons kano’s (waaronder een Canadese kano) en een eenpersoons kano. Van de mevrouw van de camping krijgen we een kanokaart mee, inclusief een paar tips.

In de Weerribben zijn drie gemarkeerde routes uitgezet door Staatsbosbeheer, maar wij besluiten zelf onze route te bepalen. Dat blijkt een goed idee. Op de grote wateren en de officiële routes komen we namelijk veel kanoërs tegen. Op de kleinere vaartjes en sloten die niet tot de officiële routes behoren, vrijwel niemand. De Weerribben is uitermate geschikt om zelf je route te bepalen, er zijn geen punten waar je de kano moet overtillen en er zijn legio mogelijkheden.

Mijn medekanoërs moeten even wennen aan de samenwerking in de tweepersoonskano’s. Al zigzaggend leggen we de eerste kilometers af. We wisselen de grote vaarten af met kleinere waterwegen, groeten andere kanoërs en eten een broodje op een van de vele kanoaanlegsteigers met bankje langs het water.

Naast andere kano’s zijn er ook veel sloepjes, fluisterbootjes en grote motorboten op pad. Vooral aan het einde van de route in Kalenberg, een leuk klein dorpje met een grote vaart erdoorheen (de Kalenbergergracht), is het knap druk en moeten we regelmatig de kano’s goed op de hekgolven leggen. We besluiten er een ijsje te eten. Een eend ziet het ijsje ook wel zitten en kijkt mij en vooral mijn ijsje indringend aan. Lang nadat het ijsje op is blijft hij naast mijn kano dobberen.

De eend wil ook graag een ijsje

Na Kalenberg komt het avontuurlijke gedeelte van onze route. Parallel aan de Kalenbergergracht slaan we een slootje in op advies van de campingmevrouw. Het is bochtig, erg smal en overmatig begroeid. Na elke bocht verwachten we dat het ophoudt en we achteruit (want het is te smal om te keren) terug moeten. Maar na elke bocht gaat het toch weer verder. Het water is donker maar heel helder, de waterplanten op de bodem zijn duidelijk zichtbaar. We wringen ons in bochten om de takken, het riet, de struiken en ander groen te ontwijken. Dit lukt af en toe.

Na het smalle slootje kanoën we door een bos

Op het laatst wordt het water wat breder, de zon breekt door en het lijkt wel alsof we door een bos varen. Het water komt uit op een meertje, de Diepe Wiede. Er is niemand. Langs de kanten staan bomen in dichte rijen, sommige blaadjes worden al bruin. Het doet me een beetje aan Zweden denken. Na een laatste stuk over de brede Wetering waar we de drukte weer tegenkomen, zijn we terug bij de camping. Na zo’n middag besef je weer hoe leuk kanoën is. Ondanks de spierpijn en de extra zigzagkilometers.

De Diepe Wiede

Benieuwd naar andere kanoroutes die ik gevaren heb? Je vindt ze hier.

Salland Pad etappe 7: Okkenbroek – Schalkhaar

Route: Salland Pad
Afstand: 23 km
Start: Bushalte Okkenbroekerveldweg in Okkenbroek
Eind: Parkeerplaats Horsterhoekweg in Schalkhaar

Naast de Langeafstandswandelingen en Streekpaden die Nederland rijk is, zijn er nog vele andere paden die je op mooie plekjes in ons land brengen. Zo kwam ik het Salland Pad tegen, dat gebruik maakt van het wandelnetwerk Salland, een netwerk van wandelwegen tussen de IJssel en de Sallandse heuvelrug. Het Salland Pad is met 130 km de langste van de vijf beborde themaroutes binnen dit netwerk. Andere themaroutes zijn o.a. de Sallandse Zandloper en het Schipbeekpad. Het Salland Pad maakt een rondje door Salland. Je kunt daarom op elk willekeurig punt beginnen. Het boekje met de verschillende etappes koop je voor 2 Euro online of bij een plaatselijke boekhandel.

Het verslag van de vorige etappe eindigde ik met de zinnen. “De volgende etappe lópen we naar Deventer. En als het kan niet pas over 7 maanden.” Het was toen februari. Begin september liepen we die volgende etappe, precies 7 maanden later. In de tussentijd was er heel wat gebeurd. Zo rijdt sinds half maart de buurtbus naar Okkenbroek niet meer i.v.m. de coronamaatregelen. Dat maakte het een stuk lastiger om die volgende etappe te doen.

Gelukkig is er de fiets-auto-combinatie mogelijkheid en op een zaterdagochtend parkeren we de auto bij de sportvelden van Schalkhaar, waar de voetballertjes op de fiets en in de auto en masse aan komen rijden voor de zaterdagse competitie. We pakken de fietsen van de auto en fietsen (met een onbedoelde kleine omweg) naar Okkenbroek. Hier ketenen we de fietsen vast aan een hek bij een weiland en beginnen onze zevende etappe van het Salland Pad.

Net buiten Okkenbroek zien we een bankje waar we neerstrijken om de meegebrachte koffie te drinken. We hebben er deze ochtend al heel wat reistijd op zitten en hebben wel zin in iets. Het zit er heerlijk. Het zonnetje schijnt, er zijn weinig andere mensen en de donkergroene bladeren met bruine randjes boven ons deinen zachtjes in de wind.

Na de koffie beginnen we echt. Over kleine weggetjes lopen we door de natuur. We steken de N344 over en komen op de Oude Postweg uit. Langs de weg staan oude huizen en boerderijen. Stuk voor stuk hebben ze een galg-constructie met lantaarntje staan. Het lijkt afgesproken werk, maar wij kijken er toch wat vreemd tegen aan. Je kunt een lantaarn ook op een andere manier ophangen.

Een lantaarn aan een galg

Even verderop zien we eenzelfde fenomeen, alleen hangen hier de lantaarns aan een driepoot, gemaakt van drie stevige takken. Is er misschien een dorpsfeest op handen, of een lichtjesfestijn? Of heeft de buurt afgesproken om meer eenheid aan te brengen in het straatbeeld? Het blijft voor ons een raadsel.

Een lantaarn aan een driepoot

Na een lunchpauze waarbij een groep crossmotors langs stuiven over het zandpad, begint de lucht flink te betrekken. Na een spoorwegovergang barst het los. Gelukkig doen mijn nieuwe regenponcho en de nieuwe rugzak met regenhoes van mijn medewandelaar hun werk en kunnen we gewoon verder lopen. Het pad loopt inmiddels samen op met het Schipbeekpad en niet veel later bereiken we inderdaad het riviertje de Schipbeek.

Onderweg naar de Schipbeek

Ondanks de regen ligt het er mooi bij. Als we stil blijven staan bij een straatgedicht, beamen twee voor de regen ingepakte wandelaars dat ook: “Mooi hè”, zeggen ze, “zelfs bij dit weer.” Het straatgedicht blijkt onderdeel van een Bathmense poëzieroute, waarvan we later nog een gedicht spotten.

Gedicht van Paul Gellings bij de Schipbeek

Hoog en droog onder de bomen langs de oever van de Schipbeek bereiken we Bathmen. Hier is het net droog en onder de overkapping van een terras genieten we van een cappuccino. Regenhoes en poncho drogen op en na een tijdje gaan we in het zonnetje verder.

Buiten Bathmen komen we veel oudere fietsers tegen die, nu de regen opgehouden is, hun camping verlaten om de omgeving te verkennen. We komen langs een ‘Voedselbank voor ezels en geit’ waar je je oude brood en schillen achter kunt laten. Als dank mag je een scharrelei meenemen. Wat een leuk idee. In de mand liggen inderdaad een paar schillen. De eieren zijn op.

Een voedselbank voor ezels en een geit

De weg naar Schalkhaar bestaat uit veel bospaden en kleine weggetjes. We komen langs een echt ‘fiets pad’ (zie foto) en zien dan de eerste huizen van Deventer. Na een paar straten van een nieuwbouwwijk verlaten we de bebouwde kom weer. De markering in het veld verschilt met de route in het boekje die door de nieuwbouwwijk blijft gaan. Een goede verbetering, we pikken nu nog anderhalve kilometer natuur mee die bij de donkere luchten mooi plaatjes geeft.

Een ‘fiets pad’

Donkere lucht buiten Schalkhaar

Bij de voetbalvelden slaan we af naar het parkeerterrein. Het is het einde van de middag en we zijn 23 kilometer verder. Nog steeds is het er een drukte van belang met voetballertjes, ouders en auto’s. Ons rest nog een ritje naar Okkenbroek om de fietsen op te halen. De plaatsnaam kan ik inmiddels wel dromen. Tot vorig jaar was ik er nog nooit geweest, vandaag kom ik er voor de vijfde en naar verwachting voorlopig laatste keer. Zowel het Marskramerpad als het Salland Pad lopen er doorheen.

Benieuwd naar de andere etappes van het Salland Pad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Elke Maand Een … | Nautilis

Elke Maand Een: Foto

Bron: Pexels.com

De zon schijnt door het grote raam. Tekent vlekken op de eikenhouten vloer. Stofjes zweven in de lichtbaan. Ik zak onderuit in mijn leesstoel. Zoek met mijn gesokte voet de warme zonnevlek.

In zijn huis is niets dan duisternis. De gebogen muren bevatten geen ramen. Het deert hem niet. Hij vindt zijn weg blindelings.

Acht kamers heeft mijn huis. Van woonkamer tot toilet. Allen afgesloten door een deur. Het zouden er meer (of minder) kunnen worden. Als ik een klusser was.

Hij is een klusser met vele armen. Hij breidt zijn huis oneindig uit. Elke keer een grotere kamer. Waarin hij zijn intrek neemt. Elke kamer een eigen deur.

Mijn tuin is kamer nummer negen. Enkel toegankelijk via deuren. Vogels, slakken, vlinders, ze komen onaangekondigd langs. Omzeilen de deuren. Ze weten zich welkom en snoepen van de kersen.

De diepzee is zijn tuin. Waarin hij en zijn huis zich als een duikboot voortbewegen. ’s Nachts worden ze een luchtballon en stijgen op naar lekkernijen.

Sinds kort ben ik vaak thuis. Ik heb mijn huis nog nooit zolang achter elkaar gezien. En altijd zijn de buren er. De hele straat laat van zich horen. Op mooie zomerdagen in de tuin.

In de diepzee is het stil. Hij hoort alleen zichzelf. De garnaaltjes maken geen geluid. Als hij ze naar binnen schrokt.

Ik wou dat ik mijn huis kon oppakken. Alle acht kamers en de tuin. Onder mijn arm neem ik het mee. Naar de rand van een weids uitzicht. De natuur is mijn buurman.

Hij denkt altijd in de donkere massa te kunnen zweven. Onlosmakelijk verbonden met zijn veilige huis. Hij en de zijnen doen dat immers al honderden miljoenen jaren.

Ik kijk op uit mijn boek. De schelp met bruinrode strepen op mijn schoorsteenmantel baadt in het zonlicht. Een huisje in mijn huis.

Dit keer ligt de nadruk op het verhaal, het product van een interessante schrijfoefening van Schrijven in Utrecht. Het thema is ‘Altijd thuis’, passend bij schrijven in Coronatijd. Uitgangspunt is de uitzending van Vroege Vogels van zondag 19 april over dieren die hun huis meedragen. De Nautilis is zo’n dier.

Net als vorig jaar is de Elke Maand Een …- uitdaging in 2020 een combinatie van eerdere uitdagingen. Afgelopen jaren schreef ik elke maand over respectievelijk een museum (2015), een route (2016), een foto (2017) en een straatgedicht (2018). Ook dit jaar komen alle eerdere categorieën aan bod. Een overzicht van de artikelen vind je hier.

Vosbergenpad: wandelen door paarse zeeën van heide

Route: Klompenpad Vosbergenpad
Afstand: 14 km
Start: ECR Groot Stokkert, Dr. Jan van Bremenlaan 2 Wapenveld
Eind: ECR Groot Stokkert, Dr. Jan van Bremenlaan 2 Wapenveld

Paarse klompjes markeren het Vosbergenpad

Wat hadden we een goed moment uitgekozen voor onze wandeling. Niet alleen was het heerlijk wandelweer – een zonnetje, niet al te warm – ook stond de heide volop in bloei. Op de Tonnenberg is dat een feest voor het oog. Paarse pracht tot zover we konden kijken. En dat was slechts een klein deel van deze prachtige rondwandeling op de flank van de Veluwe.

Op de Tonnenberg

We beginnen onze wandeling op de parkeerplaats van het zorg- en herstelhotel Groot Stokkert. Op een paar auto’s na, is het er stil. Het gebouw ziet er verlaten uit. Ik vraag me af of het nog wel in functie is. We lopen de route met de klok mee en doorkruisen eerst het omliggende bos en komen dan op een fietspad terecht. Tot 1972 liep hier de Baronnenlijn, de spoorverbinding tussen Apeldoorn en Zwolle. De naam Baronnenlijn komt van de vele adellijke notabelen die in de plaatsen langs de lijn woonden.

Onderweg komen we meerdere kerstbomenkwekerijen tegen. Op zich niets bijzonders, maar de trekker die er rijdt, trekt onze aandacht. Het voertuig staat hoog op zijn wielen waardoor een kind er makkelijk onderdoor kan lopen. Zou hij zo eenvoudig over de velden met kerstbomen kunnen rijden, zonder de bomen te overrijden?

Een bijzondere trekker

We lopen door het dorpje Hoorn naar het Apeldoorns Kanaal. Waar de route voor de brug rechtsaf gaat over een graspad staat een oud industrieel pand. Tot 1974 zat hier de coöperatie De Eendracht, opgericht in 1910 door boeren om gezamenlijk landbouwbenodigdheden in te kopen. Het staat er nu wat vervallen bij, maar als ik internet mag geloven, krijgt het pand zo goed als zeker een opknapbeurt en een nieuwe bestemming.

Het gebouw van coöperatie De Eendracht

Na het kanaal volgt de naamgever van dit klompenpad: het landgoed Vosbergen. Het ligt er prachtig bij in een groen park met allerhande bomen en struiken. We wandelen een rondje om het kleine kasteel dat mooi weerspiegeld wordt in het water van de slotgracht. Voor de liefhebber: het is mogelijk om een nachtje door te brengen op het landgoed, in een B&B tegenover het kasteel.

Kasteel Vosbergen

Van het landgoed belanden we, voor ons gevoel, vrij plotseling in de bebouwde kom van Heerde. Gelukkig duurt het niet lang en lopen we over stille wegen via Hoornerveen naar de Kamperklippen. Een bosgebied waar de bosbessen nu in groten getale aanwezig zijn. En dan volgt het hoogtepunt van de wandeling: het gebied van de Tonnenberg. Vanuit het bos zien we in de verte al een paarse glimp. Als we eenmaal aan de rand staan is het uitzicht werkelijk overweldigend. We hebben de goede maand uitgekozen voor deze wandeling.

Paarse heide tot zover het oog reikt

Het gebied is glooiend waardoor we verschillende uitzichten krijgen. Tussen de heide groeien veel jonge boompjes. In de klompenpaden-app lees ik dat vrijwilligers van Staatsbosbeheer deze dennen en berken er een keer in de zeven jaar met de hand uittrekken om bebossing te voorkomen en dit mooie heidegebied te behouden.

We laten de heide met wel heel veel loslopende honden achter ons en lopen het laatste gedeelte door het Zwolse bos. Hoewel de stad Zwolle hier nog wel een eindje vandaan ligt, werd vanaf 1892 tot na de Tweede Wereldoorlog schoon drinkwater aangevoerd naar Zwolle vanaf deze plek. Vandaar de naam. Al wat nu rest is de gevelsteen van het voormalige pompstation.

In het Zwolse bos staat nog de gevelsteen van het voormalige pompstation

Het is inmiddels wat later op de ochtend en het aantal wandelaars is toegenomen. We moeten zelfs uitwijken voor een mountainbiker. We lopen deze wandeling op een doordeweekse dag. Ik kan me voorstellen dat het hier op een mooie zondag nog veel drukker is.

Een kort stukje door het bos brengt ons terug naar de auto. Op de parkeerplaats zijn er een paar auto’s bijgekomen. Hoogstwaarschijnlijk wandelaars. Het gebouw oogt nog steeds verlaten. Wat een mooie wandeling was dit, zeker in augustus of begin september als de heide bloeit. Ik kende dit specifieke gebied niet, maar kom er zeker nog eens terug.

Benieuwd naar de andere Klompenpaden die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.