Elke Maand Een … 2019 (lustrum)

Lustrum
En toen werden we wakker in 2019. Een nieuw jaar met nieuwe uitdagingen. Ook voor de Elke Maand Een …- uitdaging. 2019 is wat dat betreft een lustrumjaar. In de afgelopen vier jaar blogde ik elke maand over de uitdagingen die ik mijzelf gesteld had dat jaar.

In 2015 bezocht ik elke maand een museum en schreef daarover. Het werkte erg motiverend, ook door de reacties op de stukken. Dat maakte dat ik in 2016 een nieuwe Elke Maand Een … – uitdaging aanging: Elke Maand Een Route, waarbij ik een bestaande route wandelde of fietste. Ook in 2017 en 2018 ging ik door met de uitdagingen, respectievelijk met Elke Maand Een Foto (met een verhaal) en Elke Maand Een Straatgedicht.

2019
Maar wat ga ik doen in 2019? Welke uitdaging stel ik mijzelf in dit lustrumjaar? Ik heb besloten om in 2019 alle eerdere Elke Maand Een …- categorieën aan bod te laten komen. Ik ga schrijven over musea, routes, foto’s en straatgedichten. Het streven is een gelijke verdeling van de categorieën over het jaar.

Hoog op het lijstje
Afgelopen jaren had ik de bedoeling om ook straatgedichten en musea in Zeeland te bezoeken. Dit is er niet van gekomen. Voor 2019 staat deze provincie daarom hoog op het lijstje. Ook het Nederlands Fotomuseum in Rotterdam en de N70 Natuurroute in het Rijk van Nijmegen wil ik dit jaar zien/wandelen.

Jullie tips
Uiteraard ben ik benieuwd naar jullie tips. Welke musea moet ik echt bezoeken? Welke wandel- en fietsroutes zijn niet te versmaden (bijvoorbeeld in Zeeland) en is er een straatgedicht dat ik echt niet mag missen? De categorie Elke Maand Een Foto is ook voor mij nog een verrassing. Het is maar net wat tegenkom in 2019 (en vastleg op de gevoelige plaat).

Een overzicht van de blogposts voor Elke Maand Een … 2019 vind je hier.

Advertenties

Elke maand een foto | Terugblik

Op 1 januari 2017 begon ik aan een creatieve ‘Elke maand een …’ uitdaging. Ik daagde mezelf uit om elke maand één foto (EMEF) te selecteren uit mijn archieven, recent of niet zo recent, en daar het verhaal achter te vertellen. Aan het einde van het jaar zou ik dan twaalf foto’s hebben die niet in de vergetelheid waren geraakt.

Uitdaging gehaald?
Het einde van het jaar is daar, tijd om terug te kijken. Heb ik de uitdaging gehaald en elke maand een foto met verhaal geplaatst? Jazeker! Het zijn er zelfs dertien geworden. In januari plaatste ik twee foto’s. De inspiratie begon goed.

Inspiratie
Het bleek een uitdaging die me goed lag. Foto’s waren er in overvloed en het verhaal – al dan niet zelf ingevuld – was ook nooit ver weg. Een foto is voor mij een goede basis voor een blogpost gebleken. De meeste foto’s inspireren tot een verhaal. Soms zag ik een situatie en wist dat de EMEF-uitdaging voor die maand in the pocket was. Met een telefoon heb je altijd een camera binnen handbereik.

Uiteenlopende situaties
De natuur vormde regelmatig een dankbare fotolocatie. Of het nu een slak was die ik tegenkwam onderweg naar de bus, bijzondere zelfgekweekte worteltjes, hangvogels of een markante boom. Elke situatie inspireerde tot een verhaal. Ook bij geschreven teksten en rekensommen op diverse stations wist ik gelijk: dit is EMEF-materiaal.

Het had gebeurd kunnen zijn
Een keer heb ik een foto gebruikt die niet van mij was. De foto, door mijn man gemaakt, was te mooi om niet te gebruiken. De sfeer die het in mist gehulde tafereel uitstraalde, schreeuwde om een blogpost. Wie ben ik dan om dit te laten gaan …! Het verhaal had gebeurd kunnen zijn.

En dat is kenmerkend voor meerdere andere blogposten. Of het gegaan is zoals opgeschreven, blijft altijd een raadsel. Ik heb mijn eigen gedachten en invullingen verbonden aan een foto. Het verstilde moment heeft voor mij een betekenis gekregen waar ik eigenlijk niet meer omheen kan. De foto’s zijn niet weggezakt in een archief met vele andere foto’s. Onttrokken aan de vergetelheid hebben ze een ere-plekje gekregen. Met z’n dertienen vormen ze een geslaagde Elke Maand Een Foto-uitdaging.

Benieuwd naar alle foto’s en de verhalen? Een overzicht vind je hier.

Winterslaap

Tientallen kilometers snelweg liggen nog voor hem. Misschien wel honderden. Op weg naar het noorden ziet hij de omgeving om zich heen veranderen. Een grijze wereld vouwt zich langzaam om hem heen. De verte wordt opgeslokt door het witte niets. De kale bomen zijn berijpt, aanschouwen zwijgend het langsrazende verkeer. De winter is begonnen.

De meeste campers staan inmiddels opgeborgen in hun winterstalling en zullen voor de lente geen daglicht meer zien. Na een laatste weekendje weg in een zonovergoten herfstweekend hebben ook de laatsten hun taak volbracht. Althans voor dit jaar. Opgeruimd en blinkend gepoetst maken zij zich op voor hun welverdiende winterslaap.

Een enkeling mag mee op avontuur. De winter door, het ijs trotserend. En de sneeuw. En rendieren als het mee zit. Wellicht een eland op zijn tijd. Uitgerust met winterbanden, sneeuwkettingen, een goedwerkende verwarming en ski’s binnen handbereik is hij op weg. De omgeving is veelbelovend. Hier al. Handenwrijvend tuurt de bestuurder in de verte. Hij heeft er zin in.

Een ander is vergeten en had al lang in de winterstalling moeten staan. Op de zaterdagmiddag voor Sinterklaas rijdt de eigenaar – op nadrukkelijk verzoek van zijn vrouw – de familiecamper naar de grote schuur van een boer, een plaats verderop. Was ik maar weer thuis, denkt hij, als hij de snelweg opdraait op de koude, mistige decembermiddag.

In januari 2017 ging ik de uitdaging aan om elke maand een foto te plaatsen met het verhaal erachter. Het onderwerp van de foto kan van alles zijn. Het is maar net wat ik tegenkom in mijn dagelijkse leven. De foto’s met verhaal tot nu toe kun je hier terugvinden. Lijkt het je ook leuk om je foto’s een verhaal mee te geven? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben heel benieuwd naar jouw gekke, mooie, grappige, abstracte, inspirerende of bijzondere foto (#EMEF).

Straatgedicht

Om mij heen is niets. Nou ja, niets … Er is een autoweg, een parkeerplaats, weilanden, water, bomen en rails voor zover het oog strekt. Ik wacht. Op een trein met vertraging. “De sprinter naar Amsterdam Centraal vertrekt over 10 minuten” schalt het over het perron. Het handjevol mensen om mij heen wacht geduldig. Op een kluitje onder het afdak. Schuilend tegen de wind en herfstregens.

Tegen de glazen wand van het tegenovergelegen perron strekt een blauw vlak zich uit. Er lijken tekens in te staan, of letters. Te ver weg om er chocola van te maken. Erachter liggen de weilanden. Mistroostig groen achter een blinkende vaart. Dan schuift een geel gevaarte tussen mij en de overkant.

Acht uur later ben ik terug. De grijze lucht hangt nog steeds boven de weilanden. Mensen spoeden zich voor mij de trap af richting parkeerplaats. Het perron is binnen enkele ogenblikken verlaten. Ik sta oog in oog met het blauwe vlak waar inderdaad letters in staan. Ze vormen een gedicht, verspreid over vier ramen. Het oktoberlicht valt door de letters heen. Het geeft de ‘Thuiskomst’ een sombere sfeer.

Dit gedicht van Ida Gerhardt hangt op station Kampen Zuid. Haar uit 1940 stammende woorden verwelkomen de Kampenaren die huiswaarts keren en de bezoekers die toevallig op het station belanden. Gevat in honderden regendruppels leest de stilstaande reiziger over een positieve boodschap die door het seizoen wordt tegengesproken.

Lente was een beter jaargetijde geweest voor dit gedicht, waarin de thuiskomst van de ik-persoon wordt beschreven. Na “zóveel bitt’re jaren” ontvangt de vrouw die in de tuin van het kleine huis aan de rivier aan het werk is, de ik-persoon. Het beschreven landschap met de rivier, het dijkland en de ruime wolkenvluchten zie ik, als ik – letterlijk – door het gedicht heen kijk. De functie en de omgeving van deze plek komen heel mooi samen in dit gedicht.

Wat een uitgelezen locatie voor straatpoëzie.

Thuiskomst

Dit is mijn droom- het kleine huis aan de rivier;
het rusteloze scheren van de zwaluw gaat er
langs dak en raam; de roodborst nestelt bij de vlier.
Een schip zeilt traag voorbij; de bel luidt over ’t water.

En als ik nader waar de dijk zich buigt door ’t land,
richt kort zich op die in de lage tuin gebogen
over de spade staat,-en met de vrije hand
weert zij het helle licht beschuttend van de ogen.

Hoe ken ik dit gebaar, hoe is het mij vertrouwd,
dit sterke opzien van wie daag’lijks naar de lucht en
het wiss’lend, open water turend, rustig oud
werd in dit dijkland en zijn ruime wolkenvluchten.

Er is een scherp herkennen van elkaar en
dan komt zij langs het smalle klinkerpad gelopen,-
maar keert nog terug en stoot de stroeve huisdeur open.
Dit ogenblik-wat tellen zóveel bitt’re jaren?

Ida Gerhardt
Uit: Kosmos
uitgever v/h C.A. Mees 1940

In januari 2017 ging ik de uitdaging aan om elke maand een foto te plaatsen met het verhaal erachter. Het onderwerp van de foto kan van alles zijn. Het is maar net wat ik tegenkom in mijn dagelijkse leven. De foto’s met verhaal tot nu toe kun je hier terugvinden. Lijkt het je ook leuk om je foto’s een verhaal mee te geven? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben heel benieuwd naar jouw gekke, mooie, grappige, abstracte, inspirerende of bijzondere foto (#EMEF).

Huisjes

Je ziet ze steeds meer de laatste tijd. In alle soorten, maten en kleuren. Het lijkt wel een rage te worden. Aan de schuttingen, in de bomen, aan de huizen, zelfs in de huizen. Soms eentje, vaker meerdere. Hele rijtjes, complete woonwijken bevolken het straatbeeld.

Maar het zijn niet alleen de bevolkte gebieden waar deze trend zich verspreidt. Ook de bossen gaan mee met de laatste hype. Kijk maar eens omhoog, de volgende keer dat je door een kleine of grotere verzameling bomen loopt. Vogelhuisjes zo ver het oog reikt.

Als vogel zou ik een beetje in de war raken. Welk huisje had ik ook al weer gehuurd voor dit seizoen? Met de gekleurde exemplaren, af en toe zelfs voorzien van een motiefje, is dit nog niet zo’n probleem. Maar in het bos zijn ze allemaal groen, of bruin. En de bomen zijn ook allemaal groen, en bruin. Vind dan maar eens je optrekje terug.

In de bossen van Landgoed Den Alerdinck heeft men hier wat op gevonden. Simpel en doelmatig zijn de huisjes voorzien van een huisnummer. Eigenlijk zoals het in de mensenwereld ook werkt. Het enige wat de koolmees, pimpelmees, of ander gevederd medewezen hoeft te doen, is het nummer van zijn eigen huisje onthouden. Eitje.

In januari 2017 ging ik de uitdaging aan om elke maand een foto te plaatsen met het verhaal erachter. Het onderwerp van de foto kan van alles zijn. Het is maar net wat ik tegenkom in mijn dagelijkse leven. De foto’s met verhaal tot nu toe kun je hier terugvinden. Lijkt het je ook leuk om je foto’s een verhaal mee te geven? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben heel benieuwd naar jouw gekke, mooie, grappige, abstracte, inspirerende of bijzondere foto (#EMEF).

Ever tried to climb this?

Ever tried to climb this? vroeg een onbekende. Hij of zij had in een duidelijk leesbaar handschrift zijn vraag achtergelaten op een stalen constructie die de overkapping van het perron ondersteunde. Mijn antwoord was een volmondig Nee! En ik ga er vandaag ook niet aan beginnen, voegde ik er in gedachten aan toe.

Het is woensdagochtend, midden-augustus en stralend weer. Een uur daarvoor was ik vanuit een klein Noord-Duits plaatsje op de trein gestapt naar Hamburg, in de hoop daar tickets te bemachtigen richting Nederland. De Deutsche Bahn medewerkster had meegedacht en via 5 overstappen zouden ik en mijn volgeladen fiets in Nederland geraken. Die dag nog. Regionalbahn was het toverwoord. Met een cappuccino-to-go en een zoet broodje wachtte ik op mijn trein richting Bremen.

Ever tried to climb this? Ik had er überhaupt niet over nagedacht dat je deze constructie ook zou kunnen beklimmen. Maar voor de avonturier onder ons is het waarschijnlijk een koud kunstje. Erg ver kom je echter niet. Binnen een paar meter kom je bij het dak. Het uitzicht is niet veel beter dan hier beneden. Treinen, rails, reizigers en af en toe een vakantiefietser.

Wie was de onbekende vragensteller? Heeft hij de constructie echt beklommen? Of is het niet verder gekomen dan een gedachte? Een wachtende reiziger, aan het einde van de dag. Hij (het is vast een ‘hij’) komt uit zijn werk en is op weg naar huis. Zoals elke dag neemt hij zijn vertrouwde plekje in, naast de constructie. Hij staart voor zich uit, zijn gedachten mijlenver weg.

Een jongetje huppelt langs aan de hand van zijn moeder. “Mag ik daarop klimmen, mama?” vraagt hij en hij wil al naar de constructie toelopen. “Nee joh”, zegt zijn moeder, “dat is niet om in te klimmen. Dit is een station, geen speeltuin.” Moeder en zoon lopen verder, maar hebben iets wakker gemaakt in de wachtende reiziger. Hij bekijkt de constructie met hele andere ogen.

Uit zijn tas pakt hij een viltstift en schrijft zijn gedachte op. In het Engels … eigenlijk vrij ongebruikelijk voor een Duitser.

Dus misschien was de vragensteller wel een heel ander persoon. Een Amerikaanse toerist op doorreis, een baldadige internationale student die daadwerkelijk naar boven is geklommen. Of wellicht een vakantiefietser die die dag op zijn tweede station aanbeland was en nog vele treinen in het verschiet had … en vele wachttijden.

Wie het ook was, er rest nu slechts een vraag. Een vijfwoordenzin die mensen op ideeën brengt, ze aanspoort om anders naar hun omgeving te kijken en zelfs bloggers inspireert.

In januari 2017 ging ik de uitdaging aan om elke maand een foto te plaatsen met het verhaal erachter. Het onderwerp van de foto kan van alles zijn. Het is maar net wat ik tegenkom in mijn dagelijkse leven. De foto’s met verhaal tot nu toe kun je hier terugvinden. Lijkt het je ook leuk om je foto’s een verhaal mee te geven? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben heel benieuwd naar jouw gekke, mooie, grappige, abstracte, inspirerende of bijzondere foto (#EMEF).

Zweedse schuilplaats

Het is onze eerste echte fietsdag in Zweden en volgepakt doorkruisen we Skåne. Moe van de inspanning, de heuvels en de elementen zijn we – aan het einde van de middag – blij bij de camping te zijn aangekomen. Althans, we zijn blij om een plekje voor onze tent te hebben, en een douche. Deze grote, volgepakte, niet goedkope camping die ook nog eens de nodige vertier biedt, is niet ons ding.

Na alle post-fietswerkzaamheden (tent opzetten, wasje doen, douchen, maaltijd bereiden) die de komende weken routine gaan worden, wandelen we richting zee. Want dat is een belangrijke reden voor de grootte, drukte en prijs van deze camping: hij ligt aan zee. Aan het Kattegat om precies te zijn, de zeestraat tussen zuidwest-Zweden en het Deense Jutland.

De zon staat laag. Nog even en de schemering treedt in. Wij wandelen langs de steigers, de kleine houten huisjes, de barbecue-plekken. Een jong stel zit knusjes op een bankje, een paar kinderen schoppen een bal over. Aan de overkant ligt een cruiseschip voor anker. Nog een kwartiertje besluiten we, dan gaan we terug naar de tent voor de welverdiende nachtrust.

En opeens is daar het bordje, onopvallend, klein, maar fascinerend. Het doet ons stilstaan. Wat staat erop? Wat wil dit bordje zeggen? Met mijn medefietser speculeer ik over een ongemakkelijke bushalte, een backpackerval (als je het stokje weghaalt) en een schuilkelder in geval van een bombardement. We weten het simpelweg niet.

Het moet een kilometer verderop zijn. Er is maar één manier om erachter te komen, besluiten we, en we lopen verder. Maar na een kilometer hebben we niets gezien wat op het bordje lijkt. We lopen nog een paar honderd meter maar zien enkel de inmiddels zwart geworden zee. In de schemering keren we terug naar onze tent.

Anderhalve week later worstelen we ons door de Jutlandse tegenwind over de Hærvejen, de eeuwenoude Deense handelswegen. Voornamelijk fietsers en wandelaars maken gebruik van deze grindwegen. We zijn die dag al regelmatig afgestapt om een schuilplaats te zoeken voor de fikse regenbuien die over het land trekken. Ook nu naderen de donkere wolken in rap tempo. Met een schuin oog op bomen met een dicht en overhangend bladerdek fietsen we verder.

Twee wandelaars in regenponcho en grote rugzak komen ons tegemoet. Zoals gebruikelijk groeten we elkaar. En precies op dat moment barst de bui los. Wij speuren de omgeving af naar een droge schuilplek. Een van de geponchoode wandelaars draait zich half om en wijst naar de weg waar zij vandaan komen: “There is a shelter, a 100 meters that way. You can wait there for the rain to stop”.

Dankbaar fietsen we in een hoog tempo verder. Wat we daar verderop, glimmend van de regen, langs de weg zien staan, brengt ons in één klap weer terug naar die avond van de eerste fietsdag in Zweden. Het onopvallende Zweedse bordje staat hier in Denemarken in levensgroot formaat langs de weg. Het is een bivak, een plek om te schuilen, wellicht ook te gebruiken door kampeerders die er willen overnachten. Ja, dat moet het bijna wel geweest zijn, daar aan het strand bij die overvolle camping. Als we dat geweten hadden…

In januari 2017 ging ik de uitdaging aan om elke maand een foto te plaatsen met het verhaal erachter. Het onderwerp van de foto kan van alles zijn. Het is maar net wat ik tegenkom in mijn dagelijkse leven. De foto’s met verhaal tot nu toe kun je hier terugvinden. Lijkt het je ook leuk om je foto’s een verhaal mee te geven? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben heel benieuwd naar jouw gekke, mooie, grappige, abstracte, inspirerende of bijzondere foto (#EMEF).

 

Buitenbeentjes

Onze vierkante meter moestuin heeft vele kleurrijke bewoners dit jaar. Sla, tomaten, paksoi, bieslook, peterselie, cavolo nero, rode bietjes en natuurlijk de wortels. De laatste twee kennen we eigenlijk pas net. Tot voor kort brachten ze hun leven door onder de grond. Verscholen voor nieuwsgierige ogen wachtten ze hun tijd af.

Want nieuwsgierig waren we. Hoe zouden ze eruit zien, deze verborgen groenten? Zijn ze eigenlijk al groot genoeg om geoogst te worden? Is er überhaupt wel iets aanwezig daar beneden? Bij de wortels namen we de proef op de som en trokken voorzichtig – toen het loof zijn best had gedaan – de oranje pracht uit haar bruine bedje.

We werden niet teleurgesteld. Drie mooie worteltjes lagen te glanzen op onze picknicktafel. Het frisgroene loof contrasteerde fel met het oranje. Bijna met spijt nam ik het drietal mee naar de kraan om de resten van hun herkomst weg te spoelen. Ontdaan van aarde vlijde ik ze neer op de snijplank. Om ze geschikt te maken voor hun uiteindelijke bestemming.

Het zijn bijzondere wortels, dit drietal. Niet alleen zijn ze onbespoten en eigenhandig gekweekt, maar ze hebben ook een unieke vorm. In de supermarkt zul je ze zo nooit vinden. Daar zijn ze niet uniform genoeg voor. Ze zijn te klein en hebben een paar benen te veel. Veel van hun soortgenoten eindigen bij het vuilnis.

Sinds een paar jaar probeert Kromkommer hier verandering in te brengen. Misschien ken je de soepen waar vrolijke groenten op staan in allerlei vormen. Kromkommer probeert de groente die net een beetje anders is ook op zijn oorspronkelijke bestemming te krijgen: het bord van de consument.

Waarom, vragen zij zich af, hebben deze bijzondere groenten geen recht van bestaan. Ze smaken net zo lekker als hun binnen de normen vallende broertjes en zusjes. Samen met de zogenaamde Krommunity (telers, winkels, horeca en natuurlijk de consument) pakken zij voedselverspilling aan. En met succes. De bijzondere groenten zie je op steeds meer plekken verschijnen.

Het meerbenige drietal uit onze tuin heeft de tussenkomst van Kromkommer niet nodig gehad. Deze unieke wortels vonden zonder enige moeite hun weg naar een overheerlijke wokschotel op een zonnige zomerse avond.

In januari 2017 ging ik de uitdaging aan om elke maand een foto te plaatsen met het verhaal erachter. Het onderwerp van de foto kan van alles zijn. Het is maar net wat ik tegenkom in mijn dagelijkse leven. De foto’s met verhaal tot nu toe kun je hier terugvinden. Lijkt het je ook leuk om je foto’s een verhaal mee te geven? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben heel benieuwd naar jouw gekke, mooie, grappige, abstracte, inspirerende of bijzondere foto (#EMEF).

 

Regen

Een grote, glanzende druppel spat uiteen op zijn huisje. En nog een. En dan een heleboel. De roffelende regen maakt hem wakker. Opgetogen hoort hij het natuurgeraas aan. Dat wordt een heerlijke buitendag morgen, denkt hij vergenoegzaamd. Op het ritme van de druppels valt hij al snel weer in een zorgeloze slaap.

Als de zon opkomt, is hij ook op. De geur van de natuur na een regenbui lokt hem naar buiten. Heerlijk! Hij snuift nog eens goed en kijkt om zich heen. Hij is niet de enige die de regen van vannacht met open armen heeft ontvangen. Vele soortgenoten steken hun kop naar buiten en overzien glimlachend de natte wereld.

Erop uit trekken is het enige dat hij wil. De gladde stoepstenen onder zijn buik voelen doorglijden. Die grijze streep in de verte is zijn stip aan de horizon. Menig soortgenoot is hem voorgegaan. Lang niet iedereen keert terug. De afgrond maakt slachtoffers, maar de weg erheen ook. Hij weet het, maar kan de aantrekkingskracht niet weerstaan.

De zon staat hoger. Hij is de eerste slachtoffers gepasseerd van de onvermijdelijke botsing tussen snel en langzaam. Twee werelden die niet samengaan. Haast versus instinctief verlangen maakt dat velen de ochtend niet overleven. Vertrapt door snelle pubervoeten die zich haasten naar hun opleiding. Vermorzeld door glimmende bruine veterschoenen met blauwe zolen die niet kunnen wachten om weer aan het werk te gaan.

Dan staat er een paar schoenen stil. Een smartphone wordt vlak voor zijn gezicht geplaatst. Als hij goed kijkt ziet hij zichzelf erin weerspiegeld. Voordat hij zich goed en wel bekeken heeft, is de telefoon alweer weg en lopen de schoenen verder. Voorzichtig om het slagveld heen.

In januari 2017 ging ik de uitdaging aan om elke maand een foto te plaatsen met het verhaal erachter. Het onderwerp van de foto kan van alles zijn. Het is maar net wat ik tegenkom in mijn dagelijkse leven. De foto’s met verhaal tot nu toe kun je hier terugvinden. Lijkt het je ook leuk om je foto’s een verhaal mee te geven? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben heel benieuwd naar jouw gekke, mooie, grappige, abstracte, inspirerende of bijzondere foto (#EMEF).

Marokko, bijna

Millinger Theetuin – Millingen aan de Rijn

De blauwe en groene steentjes liggen in V-vorm gerangschikt en vormen samen een kunstig mozaïek. Blauwe lijnen omlijsten de langwerpige vijver in het midden. Een bescheiden fonteintje maakt kringen op het water. De overdekte veranda erachter ziet er uitnodigend uit. De gordijnen bewegen zachtjes in de wind.

Het tafereel ligt nu nog deels in de schaduw, maar binnen niet al te lange tijd baadt alles in het stralende zonlicht. Dan glinsteren de steentjes de bezoekers tegemoet, alsof ze willen zeggen: “Kom hier verpozen, vlij je neer op de kussens en droom weg!”

Uit ervaring kan ik zeggen dat dat niet zo moeilijk is. Toen ik de trappen afliep en de vijver zag, waande ik me op slag in een binnentuin in Marokko. Een oase van rust, temidden van het stadsgewoel. Ik hoorde bijna de kooplui hun waren aanprijzen, in de smalle straatjes aan de andere kant van de hoge muren.

Totdat een “Sorry, mag ik er even langs?” mij een stap opzij doet zetten. Een stevige dame van middelbare leeftijd in een fleurige jurk houdt met twee handen een dienblad vast met twee glazen thee, één cappuccino en drie lekker uitziende gebakjes. Haar gezicht heeft een geconcentreerde uitdrukking als ze de laatste treden van de trap neemt en langs mij heen richting veranda schuifelt.

En om me heen verschijnen nu meer mensen met dienbladen, in fietsoutfit, met wandelschoenen en hier en daar een kinderwagen. De vijver ligt er nog hetzelfde bij, maar de Marokko-droom heeft toch wat aan kracht ingeboet. Ik ben weer daar, waar ik een half uurtje geleden van mijn fiets stapte. In een theetuin in een natuurgebied aan de Rijn, gewoon in Gelderland. Maar eventjes was ik in Marokko. Heerlijk!

In januari 2017 ging ik de uitdaging aan om elke maand een foto te plaatsen met het verhaal erachter. Het onderwerp van de foto kan van alles zijn. Het is maar net wat ik tegenkom in mijn dagelijkse leven. De foto’s met verhaal tot nu toe kun je hier terugvinden. Lijkt het je ook leuk om je foto’s een verhaal mee te geven? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben heel benieuwd naar jouw gekke, mooie, grappige, abstracte, inspirerende of bijzondere foto (#EMEF).