Mijn verhaal

“Kom op” maant de vader zijn zoon, “loop nou even door”. Hij kijkt over zijn schouder en ziet zijn jongere evenbeeld achter hem zijn pas versnellen. De grote groene rugzak schommelt op en neer op zijn rug. De jongen probeert zich te concentreren op de benen van zijn vader, maar na drie passen krijgen de passerende auto’s weer vat op hem. De voorbijgangers die hem tegemoet komen, doen zijn hoofd draaien. De lantaarnpaal aan de overkant van de weg vraagt zijn aandacht. Hij schrikt op uit zijn dromen als hij de hand van zijn vader op zijn arm voelt.

Met zachte dwang houdt de jongen enkele minuten gelijke tred met de man die hem scherp in de gaten houdt. In de verte doemt de brug op over de rivier. Net als afgelopen dagen is tegen het vallen van de avond de mist van zee over de stad getrokken. Van de lenteachtige temperaturen van overdag is niets meer te merken. In het schijnsel van de lantaarnpalen haasten de mensen zich naar huis, diep weggedoken in hun jassen.

Vader en zoon passeren twee mannen die tegen de brug aangeleund staan. Ze kijken op hun telefoon en af en toe wijst een van hen met een vragende blik een bepaalde richting op. Beide dragen bemodderde wandelschoenen, een waterdicht jack en rugzakken. De jongen is bijna ongemerkt weer tot stilstand gekomen en staat zich nu te vergapen aan het indrukwekkende fototoestel dat een van de wandelaars nonchalant over zijn schouder heeft hangen. Als de vader de zoon met enige moeite weer in beweging heeft gekregen, richt de fotograaf zijn camera en drukt af.

Dit is mijn verhaal bij die foto. Of het werkelijk zo gegaan is, weet ik niet. Ik was er niet bij, daar op die Schotse brug in de mist. De foto is een herinnering van twee wandelaars zonder doel, die de omgeving van Edinburgh door hun cameralens zagen. Stukjes Schotland namen zij mee terug naar huis. Fracties van levens legden zij vast op de gevoelige plaat.

Met genoegen denken zij terug aan die ene avond dat ze een overnachtingsplek zochten en er zich een mistige en fotogenieke wereld ontvouwde. In hun geestesoog veranderden zij de auto’s in koetsen en de anachronistische grote groene rugzak lieten ze helemaal uit beeld verdwijnen. Daar begonnen zij hun verhaal. Alles was nog mogelijk.

In januari 2017 ging ik de uitdaging aan om elke maand een foto te plaatsen met het verhaal erachter. Het onderwerp van de foto kan van alles zijn. Het is maar net wat ik tegenkom in mijn dagelijkse leven. De foto’s met verhaal tot nu toe kun je hier terugvinden. Lijkt het je ook leuk om je foto’s een verhaal mee te geven? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben heel benieuwd naar jouw gekke, mooie, grappige, abstracte, inspirerende of bijzondere foto (#EMEF).

Advertenties

3 gedachtes over “Mijn verhaal

  1. Stien den Braber

    Hallo Susanne, ik vind dit zo’n leuk idee: “elke maand een foto”. Ik wilde dat ik het zelf bedacht had;) Het geeft je de bovendien mogelijkheid/kapstok om een kort verhaal te schrijven. Ik vind dit een mooi verhaal.

  2. Hallo Suzanne, ik vind dit zo’n leuk idee: “elke maand een foto”. Ik wilde dat ik het zelf bedacht had;) Het geeft je de bovendien mogelijkheid/kapstok om een kort verhaal te schrijven. Ik vind dit een mooi verhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s