Westerborkpad etappe 12: Nunspeet – ’t Harde

Route: Westerborkpad
Afstand: 12 km
Start: Station Nunspeet
Eind: Station ‘t Harde

Door de droogte beginnen de bomen al geel te kleuren

In verband met onze wandelvakantie in Ierland was het al weer een maand geleden dat we een etappe liepen van dit pad. Hoog tijd dus voor een ochtend Westerborkpad. Er staat een korte etappe op het programma dat ons van Nunspeet naar ‘t Harde brengt. We beginnen op station Nunspeet waar we afgelopen etappes al meerdere malen stonden. Ditmaal was het (voorlopig) toch echt de laatste keer.

De route leidt ons Nunspeet in, richting winkelstraat. Het is 10 uur, en er zijn al veel mensen op de been op deze zonnige zaterdagochtend. Ik was al bijna de Stichting Muurgedichten Nunspeet vergeten (lees hier mijn blogpost over een bijzonder straatgedicht in Hulshorst), maar het liefdesgedicht van K. Schippers op een gevel herinnert aan de vele straatgedichten die in Nunspeet en omgeving te vinden zijn.

K. Schippers in Nunspeet, één van de vele gedichten in de gemeente

De huizen langs de route zijn authentiek zoals het oude gemeentehuis met monument ter ere van het 100-jarige bestaan van het regiment dat in april 1945 Nunspeet bevrijdde: Lord Strathcona’s Horse (Royal Canadians).

Het monument dat herinnert aan de bevrijding van Nunspeet in april 1945

Af en toe is zo’n oud huis met naambord niet direct wat je verwacht. Zoals onderstaand bedrijf waarbij de uitstraling van het bordje een oude ambacht doet vermoeden, terwijl het om iets veel moderners gaat.

Een modern ambacht …

De route gaat verder door een park waar we langs een monument komen voor de gefusilleerde en gesneuvelde Nunspeters. Hierna gaat het al snel het bos in over een lange laan met grote huizen. Als we bij een nieuwe rotonde komen – zo te zien gesponsord door Stella Fietsen – zeggen het boekje, de GPS-route en de stickers elk wat anders. We besluiten de stickers te volgen en lopen via een nieuw fietspad het bos weer in

Gesponsorde rotonde

Langs het bungalowpark De Witte Wieven volgen we een lange weg door het bos waar we samen oplopen met het Zuiderzeepad. Als onze wegen scheiden, zien wij een prachtige zandvlakte voor ons liggen: De Haere. Er is geen mens te zien. Zoveel mogelijk het mulle zand vermijdend, lopen we langs de rand van de zandverstuiving verder.

De Haere ligt er prachtig bij

De stickers van de route zijn hier schaars en we zijn blij dat we op de GPS kunnen lopen. Als we op een kruising van paadjes stilstaan, komen we een wandelaar tegen met een klein hondje. Ze wijst ons op de verschillende rondwandelingen die hier lopen en vraagt waar we heen moeten. Het Westerborkpad kent ze niet en het spijt haar dat ze ons niet kan helpen. “Maar”, zegt ze, “jullie zien eruit alsof jullie het vaker gedaan hebben, dus dat komt vast goed”. Ik denk dat onze bergschoenen, rugzak, routeboekje, pet en wat dies meer zij, ons verraden hebben!

De Haere

We laten De Haere achter ons en in het bos dat volgt, zien we aan de bomen briefjes met nummers voor levend ganzenbord hangen. Even verderop rent een hele schare kinderen vrolijk rond. Zij horen vast bij het Clubkamp (er is geen naam vermeld) dat straks een levend bordspel gaat spelen. We komen nog een paar nummers tegen en slaan dan af.

Levend ganzenbord

Je ziet hier goed dat het een tijd niet geregend heeft. De bomen beginnen geel te worden, hoewel het pas begin juli is. Naast het waterleidinggebouw van Vitens, dat hier opeens midden in het bos staat, ligt een prachtig meertje, inclusief bankje. De prikkeldraadafrastering denken we even weg. Hier eten we een broodje, terwijl we uitkijken op de waterlelies in het glinsterende water.

Ons lunchplekje

Daarna is het niet ver meer en lopen we recht op ‘t Harde aan. Volgende keer de rondwandeling naar Elburg, ik ben erg benieuwd!

Benieuwd naar de andere etappes van het Westerborkpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Advertenties

Ierland | Wandelen in de Glen of Aherlow

Route: Loop Walk ‘Dolmen Loop’
Afstand: 11 km
Stijging: 320 meter
Start en eindpunt: Camping Ballinacourty House caravan and camping park

In juni 2018 doorkruisen wij de zuidelijke helft van Ierland. We zijn met onze eigen auto en tent en kamperen op kleine campings. Af en toe slapen we in een Bed & Breakfast. Met de auto en te voet genieten we van de schoonheid van het groene eiland. De komende tijd lees je hier een greep uit onze belevenissen.

De mooie vallei Glen of Aherlow ligt vlakbij Tipperary

Iedereen kent het plaatsje Tipperary van het inmiddels ruim 100 jaar oude lied ‘It’s a long way to Tipperary’. Dat het in Ierland ligt is misschien wat minder bekend. Het plaatsje is een doorsnee provinciestadje en niet heel bijzonder. De county Tipperary herbergt daarentegen gebieden die zeker een bezoekje waard zijn. Wij bezochten de schitterende vallei Glen of Aherlow.

Wij stonden op een camping in dit gebied en er bleken verschillende zogenaamde loop walks uitgezet te zijn in de omgeving. Een paar liepen zelfs langs de camping. Aangezien de rondwandeling in Ierland in opkomst is, waren we benieuwd en besloten de Dolmen Loop te lopen op een zonovergoten zondagochtend.

Kaart en beschrijving van de Dolmen Loop

Deze wandelingen zijn via internet te downloaden als routekaart. Maar je kunt ze ook op papier halen bij de plaatselijke tourist office, of in ons geval de receptie van de camping . Het A5-je van stevig papier laat voorop de route zien en achterop de beschrijving. Hierbij wordt ook advies gegeven over wat je minimaal mee moet nemen (zoals raingear). Onervaren wandelaars worden dus ook goed op pad gestuurd. De wandelingen zijn met de klok mee gemarkeerd d.m.v. gekleurde pijlen.

De rode pijlen gaven goed aan waar we heen moesten

Onze wandeling loopt over gevarieerd terrein. We beginnen op de camping en komen al snel in het dorpje Lisvarrinane. Hier nemen we een landweggetje dat omhoog slingert tussen bos en weiden. Het uitzicht op de Ballyhoura Mountains wordt mooier en mooier. In een bocht zit een oude dame voor haar huis. Uit de openstaande deur klinkt vrolijke muziek. De inrichting lijkt op dat van een antiekzaak.

Wij groeten haar vriendelijk en raken aan de praat. Haar snelle Engels met Iers accent, binnensmonds uitgesproken, is moeilijk te verstaan maar we kunnen eruit opmaken dat ze geniet van de vele wandelaars die langskomen. Iedereen vindt dat ze een mooi uitzicht heeft, zegt ze, en wij kunnen dat alleen maar beamen. Ze geeft nog wat aanwijzingen over de weg. We knikken vriendelijk maar verstaan er weinig van.

Rechts het uitzicht van de oude dame

Hadden we maar beter geluisterd. Een kilometer verder loopt de weg dood. We blijken een afslag gemist te hebben. In de volle zon lopen wij weer terug en vinden uiteindelijk de juiste weg. Hier komen we een ouder echtpaar tegen dat de wandeling ook maakt. De man is vooral benieuwd naar het eeuwenoude graf dat langs de route ligt. Vandaar ook de naam ‘dolmen loop’. Een dolmen is een hunebed, een megalithische grafkamer, opgebouwd uit verschillende stenen, duizenden jaren oud.

De weg naar de top (en de dolmen)

Nadat we de route een aantal kilometer hebben gevolgd, geleidelijk stijgend tot aan de top van Slievenamuck (369 meter) staan we oog in oog met de dolmen. Er staat een bankje bij voor de wandelaar die even stil wil staan (zitten) bij dit duizenden jaar oude graf. Daarnaast is het uitzicht ook schitterend. De strakblauwe lucht en zon doen het groen van de omgeving nog beter uitkomen.

De dolmen

Hierna gaat het weer naar beneden. Eerst nog over het brede onverharde pad dat we al een aantal kilometers volgen. Hierna wordt het pad smaller en lijken we in de bedding van een beekje te lopen. We passeren verschillende dammetjes en af en toe een drassig stuk. Als het veel geregend heeft, is het waarschijnlijk lastig lopen hier. Het is goed mogelijk dat hier in de herfst en winter alleen een kolkende rivier te vinden is…

We lijken in de bedding van een beekje te lopen

Dan buigt het pad af naar een dicht bos waar de zonnebril echt af moet om het weggetje nog te kunnen zien. Via allerlei bochten en boomwortels komen we weer op een grotere weg uit die ons uiteindelijk naar de camping leidt. Met 11 kilometer in de benen en een stijging van ruim 300 meter komen we bij de tent aan. Hier horen we van onze buren, die een blik op onze wandeluitrusting werpen, dat zij fervente loop walks-verzamelaars zijn.

Zij wonen 60 kilometer van deze plek en staan nu een weekend met hun camper hier. Ze verzamelen overal waar ze komen in Ierland de A5-jes met wandelingen. Ze proberen ze allemaal te lopen. Ierland is volgens hen een echt wandelland met schitterende natuur, veel afwisseling en uiteraard veel uitgezette wandelingen. “Next time you’re in Ireland, you have to try more loop walks”, zegt de buurman, als hij hoort dat we de volgende dag alweer naar de boot gaan.

We onthouden zijn advies. Want Ierland bevalt ons erg goed en we komen hier zeker nog een keer terug, uiteraard met wandelschoenen.

Meer Ierse wandelinspiratie opdoen? Lees hier de blogpost over wandelen op Beara Peninsula.

Ierland | Wandelen op Beara Peninsula

Route: Nr. 12 Barley Lake, wandeling uit de Rother wandelgids Ierland (2016)
Afstand: 7 km
Startpunt: Parkeerplaats bij Barley Lake (bij Glengarriff)
Eindpunt: Parkeerplaats bij Barley Lake (bij Glengarriff)

In juni 2018 doorkruisen wij de zuidelijke helft van Ierland. We zijn met onze eigen auto en tent en kamperen op kleine campings. Af en toe slapen we in een Bed & Breakfast. Met de auto en te voet genieten we van de schoonheid van het groene eiland. De komende tijd lees je hier een greep uit onze belevenissen.

Iedereen die in Ierland is geweest of er nog heen wil, kent de Ring of Kerry, de rondweg over het schiereiland Iveragh. Dit schiereiland ligt in het zuidwesten van Ierland en is niet voor niets zo bekend worden. De natuur en de uitzichten zijn er erg mooi. Dat je dit moet delen met hordes toeristen sprak ons echter niet zo aan. Nu wil het feit dat om Iveragh heen nog een aantal schiereilanden ligt, waaronder Beara Peninsula. De wegen zijn er kleiner, de natuur is er ruiger en het aantal toeristen aanzienlijk minder. De keuze was dus al snel gemaakt om een paar dagen op Beara door te brengen.

Op het prachtige Beara schiereiland zijn een hoop wandelmogelijkheden. Zo loopt er de Beara Way, één van Ierlands mooiste langeafstandswandelingen, die het hele schiereiland rondgaat. Ook zijn er verschillende loop walks – rondwandelingen – die je op de mooiste plekjes brengen.

De Beara Way gaat het hele Beara Peninsula rond. Hier met uitzicht op Dursey Island, in het westelijke puntje.

Wij beginnen ons wandelavontuur op Beara met een rondje Barley Lake, een meertje boven het plaatsje Glengarriff. We hebben het wandelboekje van Rother meegenomen met “de mooiste kust- en begwandelingen” door heel Ierland. Het rondje Barley Lake is gecategoriseerd als een ‘tamelijk moeilijke wandeling’ die, zo waarschuwt het boekje, je zeker niet bij mist moet doen. Wij als ervaren bergwandelaars gaan de uitdaging aan.

Neem bij een wandeling uit dit boekje zeker een GPS mee

Op een zonovergoten dag – geen mist te zien of voorspeld – volgen wij de aanwijzingen in het boekje op en slaan bij Glengarriff een klein weggetje in naar Barley Lake. Aanvankelijk kunnen twee auto’s elkaar nog makkelijk passeren, maar geleidelijk wordt het weggetje smaller totdat er een grasstrook in het midden begint te groeien en de weg wel heel steil omhoog gaat. Gelukkig kan onze auto het aan en na verschillende haarspeldbochten en stukken waar je echt geen andere auto’s tegen wil komen, bereiken we de kleine parkeerplaats.

De weg naar Barley Lake wordt steeds kleiner

Het is er verlaten, rotsachtig en de vegetatie bestaat voornamelijk uit gras. De keutels verraden de aanwezigheid van schapen. We pakken onze rugzakken en beginnen aan de wandeling. De aanwijzingen in het boekje zijn redelijk summier, maar gelukkig heeft Rother ook een GPS-track beschikbaar gesteld. Zonder GPS hadden we het pad waarschijnlijk niet gevonden. Een wandelaar op de camping vertelde dat hij bij een andere route uit hetzelfde boekje meerdere malen verdwaald was. Hij had geen GPS.

Over olifantenpaadjes (of eigenlijk schapenpaadjes) lopen we gestaag omhoog en zien dan Barley Lake liggen, schitterend in de zon. Een prachtig gezicht. De wandeling maakt een ruim rondje om het meer, wat betekent dat we over en achter de omringende bergkammen lopen. Dit geeft mooie uitzichten over de hele omgeving, maar vereist wel heel wat klimwerk.

Mooie uitzichten over de omgeving

We lopen niet hoog, op zo’n 300 meter boven zeeniveau. Maar door het ruige landschap en doordat er op die hoogte geen bomen meer groeien, lijkt het alsof je hoog in de bergen wandelt. Het is een heel ander landschap dan wij afgelopen week zagen langs de westkust. Ierland kent veel variatie in landschap.

Barley Lake in een ruig landschap

Het is de afgelopen dagen droog geweest, maar op heel wat stukken lopen we over drassige grond en regelmatig zijn we blij dat we bergschoenen aan hebben. Ook kruisen we een paar beekjes die bij natter weer waarschijnlijk een stuk moeilijker over te steken zijn. Van hoger gelegen gebied worden we gade geslagen door schapen en geiten variërend van wit tot zwart. Zij lopen hier vrij rond en hebben goede alpiene vaardigheden, getuige de onmogelijke plekken waar zij te vinden zijn.

We klauteren over rotsen, overbruggen heel wat hoogtemeters, en staan regelmatig stil om het ‘pad’ weer te vinden zoals de GPS het aangeeft. Dit is niet altijd eenvoudig, we lopen dan ook heel wat meer meters dan de beschreven wandeling. We komen langs verschillende meertjes, sommige met waterlelies, en genieten van het ruige landschap en de stilte. Het lijkt alsof we in een afgelegen gebied wandelen, hoewel we maar een paar kilometer van het stadje Glengarriff verwijderd zijn. Heel bijzonder.

Waar is het pad??

Op het einde van de wandeling komen we dan toch op meer-niveau en zien achter het glinsterende heldere water de bergkammen (of eigenlijk heuvels) oprijzen waar we op en achter liepen. Majestueus steken ze af tegen de blauwe lucht. Altijd bijzonder om te bedenken dat we daar liepen, een paar uur geleden. Kortom, een schitterende wandeling voor wie van ruiger terrein houdt, het leuk vindt om met GPS de weg te vinden en niet terugdeinst voor het pittige klauterwerk.

Barley Lake in de zon

Op de parkeerplaats zien we de eerste andere wandelaars, twee Duitsers in een Ierse huurauto. Ze gaan voor het rondje om het meer. Wij adviseren ze wel op de GPS te lopen. Ze knikken wat en gaan op pad. Ik ben heel benieuwd of ze het pad hebben kunnen vinden.

Meer Ierse wandelinspiratie opdoen? Lees hier de blogpost over wandelen bij Tipperary in de Glen of Aherlow

Westerborkpad etappe 11: rondwandeling Nunspeet – Verscholen Dorp

Route: Westerborkpad
Afstand: 20km
Start: Parkeerplaats Veluwestransferium Nunspeet
Einde: Parkeerplaats Veluwetransferium Nunspeet

Wandelend langs de Zandenplas

Met de auto ditmaal komen we op een wat koelere dag tussen de warme dagen van afgelopen weken aan in Nunspeet. Op het programma staat de rondwandeling (een van de twee rondwandelingen die het Westerborkpad rijk is) die ons naar het Verscholen Dorp in de bossen bij Vierhouten brengt. Het Veluwetransferium met uitkijktoren is een grote parkeerplaats met horeca waar we aan het einde van onze wandeling dankbaar gebruik van maken.

Maar zo ver is het nog niet. Eerst maar eens de bossen in. We lopen in de goede richting, maar zien geen markering. Met de beschrijving in het boekje en de route op de GPS volgen we een asfaltweg langs een landgoed en een bungalowpark dat ons naar het viaduct over de A28 leidt. Hier komen we in het Zandenbos terecht en lopen over bospaden en betonfietspaden richting Vierhouten. De Westerborkpadstickers zijn inmiddels opgedoken.

Het Eibertjespad leidt langs landgoederen

Onderweg bloeien het vingerhoedskruid en rododendrons om en op de landgoederen die we tegenkomen, zoals Roostee en Huize de Vennen. Af en toe komt er een groetende fietser langs. Bij de Ossenkolk kijken we uit over de waterlelies en het eilandje met neergelaten vlaggenmast. Bij welke gelegenheid vaart men naar het eilandje, zet de vlaggenmast overeind en hijst de vlag? Het zal niet vaak voorkomen, vermoeden we.

Op het eilandje zie je links, als je goed kijkt, de liggende vlaggenmast

En dan nadert Vierhouten. Op een terrasje met heel veel wielrenners, motorrijders en andere dagjesmensen vinden we een plekje en drinken een cappuccino. Na de koffie lopen we al snel Vierhouten uit en komen weer in de rust van het bos terecht. Bij een klaphekje laten we drie dankbare mtb-ers door die een mooie mountainbikeroute lijken te rijden. Iets om te onthouden.

We passeren ruiters en komen dan aan de rand van het Hendrik Mouwenveld uit. Een heideveld met bijzondere wandelbankjes waar bomen doorheen groeien. Het is nog te vroeg voor de lunch, dus lopen we door. De markering zien we hier niet, dus ook hier zijn we aangewezen op de GPS. Geen overbodige luxe in een natuurgebied met vele paadjes.

Hendrik Mouwenveld

Dan volgt al snel het Verscholen Dorp, een bezienswaardigheid, getuige de vele fietsers die zich hier verzameld hebben. In 1943 en 1944 hebben hier tussen de 80 en 120 mensen ondergedoken gezeten in ondergrondse hutten: letterlijk een verscholen dorp. Dit waren niet alleen Joden maar ook geallieerde piloten, agenten die niet voor de bezetter wilden werken en zelfs een gedeserteerde Duitse soldaat. Toevallig wordt het dorp ontdekt door Duitse soldaten in oktober 1944. De meeste onderduikers wisten gelukkig te ontkomen.

Een van de nagebouwde onderkomens in het Verscholen Dorp

Een paar van de oorspronkelijke hutten zijn nagebouwd en te bezoeken. De kleine, donkere en bedompte ruimtes zien er niet heel aantrekkelijk uit. Moeilijk om voor te stellen dat op die plek zoveel mensen woonden. Altijd op hun hoede. Een gedicht van Ida Vos, bij een van de nagebouwde hutten, verwoordt dit goed.

Een straatgedicht in het bos

Na het Verscholen Dorp volgt een heel lang recht fietspad van betonplaten. Dit stuk is aanzienlijk drukker dan de heenweg. Regelmatig stappen we in de berm om de veelal elektrische fietsers te laten passeren. De weg duurt en duurt en we krijgen zin in een broodje. De spaarzame bankjes zijn bezet. Uiteindelijk vinden we bij de Waskolk een leeg picknickbankje. Met uitzicht over het vennetje, waar veel honden zich vermaken in het water, eten we onze lunch.

Een late lunch aan de Waskolk

We vervolgen onze weg op het betonnen fietspad dat onder de A28 doorgaat en bij de Zandenplas uitkomt, een recreatieplas naast de snelweg, midden in het bos. Het water is groen, samen met de inmiddels blauwe lucht en het witte zand ziet het er mooi uit. Er zijn opvallend weinig mensen. Ook op de golfbaan die aan de andere kant van het fietspad ligt, is het rustig. Een mooie plek om een balletje te slaan. Na een paar kilometer komt Nunspeet weer in zicht. Volgende keer vervolgen we de hoofdroute van het Westerborkpad naar ‘t Harde.

De Zandenplas op een zonnige zondagmiddag

Benieuwd naar de andere etappes van het Westerborkpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Westerborkpad etappe 10: Harderwijk – Nunspeet

Route: Westerborkpad
Afstand: 20 km
Startpunt: Station Harderwijk
Eindpunt: Station Nunspeet

Op de grens van bos en boerenland bij Hulshorst

Op een zonovergoten eerste Pinksterdag stappen wij uit op Station Harderwijk voor de tiende etappe van het Westerborkpad. Samen met ons stapt een ouder stel uit met – naar het lijkt – een Westerborkpadboekje. Ze nemen meteen een voorsprong en voor we het weten lopen ze al enkele honderden meters voor ons, richting het centrum van Harderwijk. We hadden ze graag even gesproken, benieuwd naar hun ervaringen op dit pad. In het oude centrum besluiten we eerst koffie te drinken op een terrasje bij het Hortuspark. Hier zaten we een paar jaar geleden ook tijdens een fietstocht langs de Zuiderzee. Het plekje is nog even mooi. De wandelaars verliezen we uit het oog.

Na de koffie met warme appelcrumble beginnen we opgefrist aan de rest van de wandeling. We wandelen door oude straatjes en komen in de Jodenkerksteeg langs de synagoge. Op de gevel staan op twee plakkaten de namen van Joodse inwoners die in de oorlog weggevoerd zijn. Slechts twee Joodse gezinnen uit Harderwijk zouden de oorlog overleven.

De synagoge in Harderwijk

Vlak bij de synagoge valt een bakker ons op. Het oude pand staat vol spreuken waaronder deze:

“Als de burger leijt te slapen, en de boer nog doende is met gapen, zijn wij al in de weer, voor boer, burger en meneer”

Vandaag de dag nog zeker actueel en eigenlijk ook een soort staatgedicht, waarvan er overigens in Harderwijk meerdere hangen. In de Jodenkerksteeg hangt niet geheel toevallig dit gedicht van Ina Stabergh:

Straatgedicht dat onderdeel uitmaakt van de poëzieroute

We verlaten het oude centrum om zigzaggend door straten met namen van schrijvers uit alle eeuwen langzaam Harderwijk weer uit te lopen. Via een lange weg langs het spoor laten we de Hanzestad achter ons. Langs bedrijfjes, niet allemaal in een even beste staat, komen we uiteindelijk bij een fiets/voetbrug die ons over het spoor en de A28 naar de Harderwijker bossen brengt.

We lopen langs de fietstoegang de brug op als we worden ingehaald door een oudere man met ruitjesoverhemd. Zijn vrouw staan een paar bochten terug stil en roept naar haar man dat ze dit dus echt niet gaat doen. De man stopt, zucht, draait zich om en fietst weer langzaam naar beneden. Zijn gezicht spreekt boekdelen. We zien ze niet meer terug. Ze missen het prachtige natuurgebied dat aan de andere kant ligt. Waarschijnlijk tot grote spijt van de man.

Harderwijker Bossen

Wij lopen wel door en duiken aan de andere kant van de weg het bos in. Het is een hele andere omgeving dan aan de overkant. Over bospaadjes en af en toe een fietspad doorkruisen we het Koopmansbosch. Ter hoogte van het Gelle Gat horen we steeds luidere muziek, afkomstig van – zo blijkt later – een groep pubers. Op een springkussen vermaken ze zich in het zonnetje. In een halve cirkel staan achter hen grote groene tenten. Geen verkeerde besteding van dit pinksterweekend.

We verruilen de bassen voor het constante geruis van de A28 en komen dan bij het Hulshorsterzand. Voor ons strekt zich een zandmassa uit van wit zand en diverse duinen. We beklimmen het uitkijkpunt en besluiten daar op een bankje een broodje te eten. Dit is, wat je noemt lunch with a view! Niet veel later lopen er bekende gezichten langs. De Westerborkpadwandelaars van station Harderwijk hebben we blijkbaar ongezien ingehaald. Ze lopen het pad sinds februari dit jaar en gaan vandaag ook naar Nunspeet.

Lunch with a view!

We geven ze wat voorsprong en gaan dan ook weer op pad. We maken een korte stop bij het Monument de Souvenir. We zagen de obelisk al van verre midden in de zandvlakte staan. De herdenknaald herinnert aan het Landschapsakkoord van Apeldoorn van 2008. Door 5 cent in te werpen kun je een herdenkingsmunt draaien. Uiteraard proberen wij het, maar helaas, het werkt niet.

Monument de Souvenir

Dan volgt het woenstijngedeelte van deze etappe. Door mul zand en in de brandende zon ploegen we verder. Bij elke stap die we zetten, zakken we weg in het zand. Het doet me denken aan een scène uit een film waarin de hoofdpersoon op een gegeven moment zijn zakdoek met geknoopte hoeken om zijn hoofd bindt en langzaam richting horizon wandelt. Nu zijn we natuurlijk wel in Nederland en na een paar hele lange kilometers, leidt het pad omhoog het bos in, naar de schaduw.

Hulshorsterzand

Over de A28 en het spoor lopen we het bos weer uit en komen in boerenland terecht. Met pas gemaaid gras aan de ene kant en net ontkiemende gewassen aan de andere kant wandelen we richting Hulshorst. Bij het dorp volgen we een karrenspoor en worden getrakteerd op een bijzonder straatgedicht dat gedrukt is op glas. Het landschap, waar het gedicht over gaat, kun je daardoor direct waarnemen. Hier kun je de blogpost lezen over dit bijzondere gedicht.

Een straatgedicht bij Hulshorst

Na Hulshorst volgt het Belvédèrebosch en lopen we lange tijd langs een fietspad. En dan is daar Nunspeet. Grote huizen in het bos omringd door bloeiende rododendrons vormen een mooie entree. Het industrieterrein dat volgt staat in schril contrast. We worden een doodlopende straat in geleid en de route loopt verder over een schelpenpaadje tussen het spoor en de achterkant van bedrijven. Als we langs grote vaten met zwavelzuur, zoutzuur en natronloog komen, moeten we direct denken aan een plaats delict uit een detective serie. Gelukkig is het drie uur ’s middags, niet drie uur ‘s nachts.

En dan komt het station in zicht. Met een ijsje en een wel heel toepasselijk stationsgedicht van Rutger Kopland sluiten we een mooie en afwisselende etappe af.

Een van de vele straatgedichten die we deze etappe tegenkomen

Benieuwd naar de andere etappes van het Westerborkpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Westerborkpad etappe 9: Putten – Harderwijk

Route: Westerborkpad
Afstand: 16 km
Startpunt: Station Putten
Eindpunt: Station Harderwijk

De brem bloeit volop onderweg naar de Groevenbeekse Heide

25 graden is het als we op station Putten uitstappen voor onze negende etappe van het Westerborkpad. De vijfde zonnige etappe op een rij! Nog weer iets warmer dan de vorige keer. Volgens het boekje mogen we veel bebouwing verwachten met als afwisseling een heideveld. Het blijkt groener dan verwacht.

Station Putten ligt buiten de plaats en we lopen vrijwel meteen over een kleine weg buitenuit. Na een eerste afslag bevinden we ons te midden van boterbloemen en fluitenkruid. Al snel komen we langs het voormalige werkkamp De Vanenburg. Het eerste dat we zien zijn paraplu’s. De gasten – De Vanenburg is nu een hotel en conferentiecentrum – kunnen deze gebruiken bij slecht weer. Een attente geste die vandaag niet nodig is.

Paraplu’s bij De Vanenburg

Even verder zien we het monument Sarah staan. Het bestaat uit prikkeldraad waar twee groene blaadjes uit bloeien. Op het omringende muurtje liggen kleine steentjes. Iets dat we bij Joodse monumenten en begraafplaatsen veel zagen de afgelopen etappes. Het monument herdenkt de 125 Joodse mannen die hier in de zomer van 1942 dwangarbeid moesten verrichten onder toezicht van de Heidemaatschappij. Er is weinig over het werkkamp bekend. Er zijn geen overlevenden die er nu nog over kunnen vertellen. Ik kende het ook niet.

Monument Sarah

We besluiten een kijkje te nemen bij De Vanenburg. Het ‘kasteel’ baadt in het zonlicht. Mooie tuinen omringen het statige gebouw en zijn toegankelijk voor de gasten. We lopen langs de moestuinen en onder een pergola met blauweregen door. Op deze stralende dag ziet het er allemaal prachtig uit. Niets herinnert meer aan de functie van deze plek, nu ruim 75 jaar geleden.

Kasteel De Vanenburg

 

Blauweregen bij Kasteel De Vanenburg

We vervolgen onze weg en kruisen op de Volenbekerweg het spoor weer. Langs het spoor lopen we in de richting van de Groevenbeekse Heide. De brem bloeit uitbundig en steekt fel af tegen de blauwe lucht. Op de Groevenbeekse Heide is het stil. De route loopt over het fietspad naast de heide, maar al snel besluiten we het parallel lopende paadje op de heide zelf te nemen. We worden beloond met een mooi uitzicht over het uitgestrekte gebied.

Groevenbeekse Heide

Ermelo is niet ver meer en al snel lopen we de bebouwde kom in. Bij het station nemen we een ijsje. Het is er weer voor. Na het ijsje lopen we door lange lommerrijke lanen met aan weerszijden grote huizen. De vogels kwetteren luid, af en toe passeert er een auto. Verder is het zo goed als uitgestorven op deze zondagochtend.

Ermelo gaat praktisch over in Harderwijk. Op een industrieterrein eten we onze boterhammen in de schaduw van een tuincentrum. Hierna gaat het vlot. Door nieuwbouwwijken volgen we de richting van het spoor. We kruisen de A28 en komen langs een Joodse begraafplaats, vrij klein in vergelijking met de andere begraafplaatsen die we afgelopen etappes tegenkwamen. In vroeger tijden lag het buiten de bebouwde kom, nu ligt het midden in een woonwijk.

Joodse begraafplaats Harderwijk

Even later bereiken we het station. De kiosk mag zichzelf trotse bezitter van een stationsgedicht noemen, het derde stationsgedicht die ik tegenkom tijdens het lopen van het Westerborkpad. Dat is er één voor mijn verzameling straatgedichten voor Elke Maand Een Straatgedicht. Het blijft leuk, die onverwachte gedichten!

Gedicht op station Harderwijk

Benieuwd naar de andere etappes van het Westerborkpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Westerborkpad etappe 8: Nijkerk – Putten

Route: Westerborkpad
Afstand: 16 km
Startpunt: Station Nijkerk
Eindpunt: Station Putten

Op een zonovergoten dag waarbij het lentegroen van de bomen scherp afsteekt tegen de strakblauwe lucht stappen wij uit de trein in Nijkerk. Twee weken geleden  waren we hier ook en sloten toen de etappe af met een terrasje. Deze achtste etappe blijkt precies langs datzelfde terrasje te lopen, nu nog verlaten. We lopen verder het centrum in en komen in de Singel – een winkelstraat – waar we op zoek gaan naar nummer 11. De plek waar vroeger de synagoge stond.

Voor één van de winkels zien we scouts op hun knieën zitten. Pas als we een paar passen verder zijn, zien we dat ze met tandenborstels en koperpoets struikelstenen aan het schoonmaken zijn. Een oudere meneer op een rollator kijkt toe, een mevrouw maakt foto’s. Ik zie mijn kans schoon en vraag of ik een foto mag maken voor de blogpost die ik over deze etappe van het Westerborkpad ga schrijven. De scouts vinden het geen probleem en gaan rustig verder.

Scouts maken struikelstenen schoon in de Singel

We hebben echter de interesse van de oudere meneer gewekt. Hij wijst op de achterkant van het routeboekje dat ik in mijn hand heb. Hier staat een afbeelding van het Joods Monument in Nijkerk. “Dat monument heb ik onthuld” vertelt hij niet zonder enige trots. Hij blijkt Louk de Liever te zijn, een overlevende van Bergen-Belsen en daarmee één van de overlevenden van de voormalige Joodse gemeenschap in Nijkerk. In 2002 onthulde hij het Joods Monument Nijkerk, waar wij later deze etappe nog langs komen.

Joods Monument Nijkerk

Hij vertelt dat de scouting periodiek de struikelstenen in Nijkerk schoonmaakt. In Amersfoort is het een ander verhaal. Daar zijn de struikelstenen van zwart graniet – zoals ons tijdens de vorige etappe al opviel. De maker van de ‘Stolpersteine’, kunstenaar Gunter Demnig, kon de grote order van de stad niet aan, omdat hij slechts een beperkt aantal stenen per jaar maakt. Om die reden is voor een andere uitvoering gekozen van de herdenkingsstenen.

In Nijkerk glimt de messing bovenplaat van de struikelstenen inmiddels alsof ze net zijn neergelegd. De scouts maken aanstalten om verder te gaan en ook wij vervolgen onze weg, onder de indruk van deze toevallige ontmoeting. Via nummer 11, waar een bronzen plaquette in de gevel herinnert aan de synagoge die hier eens stond, lopen we verder door het centrum. Langs de haven en het stadhuis komen we uiteindelijk bij het bewuste monument uit.

De plaquette herinnert aan de synagoge die hier eens stond

Het monument bevat veel symboliek. De stenen driehoeken staan in de vorm van een Davidster en het blauw en wit verwijzen naar de Israëlische vlag. De drie druppels – tranen van glas – in het monument blijken meer te herbergen dan je op het eerste gezicht ziet. De eerste bevat de sleutel van de oude, inmiddels verdwenen, synagoge. De tweede druppel is leeggelaten als symbool voor de verdwenen Joodse gemeenschap. De derde traan bevat een kleine sleutel, die symbool staat voor de toegang tot een hoopvolle toekomst. Een bijzonder monument, zeker na onze ontmoeting met de onthuller.

De drie tranen in het monument herbergen elk iets anders

De etappe gaat verder over de Havenlijn, de voormalige havenspoorlijn, en we lopen geleidelijk Nijkerk uit. De route volgt de spoorlijn richting Putten over een landweggetje omzoomd door knotwilgen. Het is hier goed toeven. De blaadjes zijn nog frisgroen, zoals je ze alleen ziet in de eerste weken na het ontluiken. De gele paardenbloemen in de groene weilanden stralen ons tegemoet. De karakteristieke boerderijen langs de weg en de zon maken het af. Een schitterend plaatje.

De Wallersteeg bij Nijkerk in lentekleuren

Via de Wallersteeg komen we op de Meskampersteeg, waar we moeten uitwijken voor een grote groep solexrijders. Het is er weer tijd voor. We lopen verder door natuurgebied Oldenaller in de richting van het kopje koffie op de kaart met de naam De Zoete Inval. Wij verwachten een toeristisch oord, maar niets blijkt minder waar. Bij een boerderij is een zelfbedieningspunt waar je koffie, thee en boerderij-ijs kunt krijgen. Vooral dat laatste gaat er goed in.

Boerderij-ijs bij De Zoete Inval

Na het ijs duiken we het natuurgebied Oldenaller weer in. We komen diverse bordjes van klompenpaden tegen en ook de nodige wandelaars. Nooit eerder een klompenpad gelopen, misschien toch maar eens doen. Over de lange Hellerweg gaat het richting Putten. Eenmaal in Putten aangekomen, leidt de route ons langs de Puttense voetbalclub waar het een drukte van belang is. Grote voetbalmannen en kleine voetballertjes lopen rond, spelen op de velden en stappen in en uit de auto’s. Waarschijnlijk een standaard zaterdag.

In Putten zelf lopen we al snel tegen het monument aan dat herdenkt dat op 2 oktober 1944 660 mannen weggevoerd worden als vergelding voor een kort daarvoor gepleegde aanslag. Slechts 48 van hen zouden terugkeren. Het beeld van de weduwe staat in de richting van de Oude Kerk, waarvandaan de mannen werden weggevoerd naar kamp Amersfoort. Na de wegvoering is Putten grotendeels in brand gestoken. Aan de andere kant van de straat staat de Gedachtenisruimte waar de namen van de overledenen en het verhaal erachter te lezen is. Wederom een plek om bij de geschiedenis en de verschrikkelijke gebeurtenissen stil te staan.

De weduwe op het Herdenkingshof

De laatste kilometers naar het station lopen we door een brede laan met hoge bomen. Het ziet er vredig uit. Wij kijken echter met een andere blik naar de huizen om ons heen. Welke huizen zijn nieuw en welke zijn gespaard gebleven bij de brand van oktober 1944?

Benieuwd naar de andere etappes van het Westerborkpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Westerborkpad etappe 7: Amersfoort – Nijkerk

Route: Westerborkpad
Afstand: 15 km
Startpunt: Station Amersfoort
Eindpunt: Station Nijkerk

Muurhuizen in Amersfoort

Het is officieel de eerste warme dag van het jaar met temperaturen van 20 graden als wij op station Amersfoort beginnen aan onze 7e etappe van het Westerborkpad. Vanaf het station nemen we een shortcut om weer bij de route te komen op de Arnhemseweg, waar we vorige keer afgeslagen zijn naar het station. Hier volgen we de rood-witte stickers naar het centrum, waar we al snel in de winkelstraat komen.

Er zijn al heel wat mensen op de been. In zomerse kleding lopen ze door de straatjes, langs de oude panden, leuke winkeltjes en de terrasjes. Het ziet er aantrekkelijk uit en hoewel het zeker terrasweer is, lopen wij door. We zijn nog maar net op pad.

De route leidt ons langs een straatgedicht waarin Eva Kruyer – stadsdichter van Amersfoort – een ode met knipoog brengt aan de Scherbierstraat. Het is zeker niet het eerste gedicht van een stadsdichter dat we tegenkomen tijdens het Westerborkpad. Leuk al die stadspoëzie! En goede input voor mijn uitdaging Elke Maand Een Straatgedicht

Straatgedicht in Amersfoort

Het pad gaat verder langs de bekende Muurhuizen, waar de rust opvallend is in vergelijking met de winkelstraten even verderop. In de Drieringensteeg passeren we een synagoge die nog in gebruik is op deze zaterdag. Ervoor liggen enkele struikelstenen. Het valt op dat ze hier in het centrum van Amersfoort niet van koper zijn, maar in donkergrijs natuursteen zijn uitgevoerd. Wat zou de reden hier van zijn?

Synagoge aan de Drieringensteeg in Amersfoort
Struikelstenen voor de synagoge

Na een lusje door het oude centrum volgen we de route langs museum Flehite en onder de Koppelpoort door. Hier slaat het pad af en loopt langs het spoor richting station Schothorst. Treinen rijden af en aan en blinken in het felle voorjaarszonnetje. Zonnebrandcrème is geen overbodige luxe deze dag. Als we langs industrieterrein De Hoef komen, zien we oude Volkswagenbusjes en herkennen het bedrijf waar we vorig jaar een eend (de auto) hebben gehuurd als cadeau voor mijn ouders’ huwelijksdag. Het was toen ook dit zelfde schitterende weer.

Vintage auto’s en busjes langs het spoor naar Station Amersfoort Vathorst

In de schaduw van de Ikea gaan we onder de A1 door en volgen verder het spoor. Via Hooglanderveen komen we uiteindelijk bij station Vathorst. Het voelt vreemd om hier te lopen. Ik ben hier vaak langs gereden in de trein, maar nooit eerder liep ik op het fietspad dat ik elke ochtend zag. Een verandering van perspectief.

Amersfoort vanuit een ander perspectief

Na Vathorst laten we de stad achter ons en volgen het spoor door de polder richting Nijkerk. We lopen over een fietsstraat waar de auto te gast is. Aanvankelijk zien we geen fietsers totdat er een horde wielrenners nadert. Zij hebben net een stel op een tandem ingehaald. Met de wind pal tegen krijgt de man voorop de tandem met veel pijn en moeite de trappers rond. Zijn vrouw achterop merkt er niet veel van, zij is druk in gesprek aan de telefoon.

Via buitenwijken van Nijkerk gaan we langzaam richting centrum. Met een omtrekkende beweging langs de rand van Nijkerk lopen we dan toch de plaats in. In het centrum zien we de toren van de Grote- of St. Catharinakerk als duidelijk oriëntatiepunt. Vlak voor het station wijken we af van de route voor een terrasje. Nu wel, 15 kilometer vanaf het terrasrijke begin van onze etappe. Het is nog steeds volop terrasjesweer.

De Grote- of St. Catharinakerk in Nijkerk

Benieuwd naar de andere etappes van het Westerborkpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Westerborkpad etappe 6: Baarn – Amersfoort

Route: Westerborkpad
Afstand: 23 km
Startpunt: Station Baarn
Eindpunt: Station Amersfoort

Station Baarn

De vorige etappe tussen Hilversum en Baarn liepen we al eventjes zonder jas en genoten van het zonnetje. Vandaag was werkelijk zonovergoten. De winterjas hadden we al thuisgelaten, maar al snel lopen we in een shirtje door de polder, langs het spoor. Onderweg naar Amersfoort en veel historie. Eindelijk lente.

We starten bij station Baarn waar de krokussen volop in bloei staan. Vorige keer eindigden we hier met koffie, maar nu gaan we eerst kilometers maken. Langs grote statige huizen en iets minder grote huizen lopen we al snel Baarn uit. Via een bruggetje komen we op de lange A.P. Hilhorstweg uit, een asfaltweg langs het spoor die ons door weilanden richting Amersfoort brengt. Er passeren vele treinen, totdat er een bruine goederentrein voorbij komt. Een toepasselijk en confronterende reminder aan het pad dat we aan het lopen zijn.

Het is echt voorjaar!

Aanvankelijk is het rustig, maar op een gegeven moment passeren er steeds meer auto’s en (bak)fietsen. Allen gevuld met kinderen. Als we een geel bord met de tekst ‘Lammetjes kijken’ en een pijl in de richting waar wij heengaan tegenkomen vallen de stukjes op hun plek. Even verderop heeft zich een flinke groep ouders met kinderen verzameld voor het hek van een boerderij. Twee verkeersregelaars dirigeren de auto’s naar de juiste plek. Voor 5 euro kun je de lammetjes bekijken. Behalve lammetjes krijg je voor dat geld ook limonade en een springkussen en natuurlijk een boerderijbeleving. Een goede besteding van de zondagochtend zullen veel ouders gedacht hebben.

Lammetjes kijken is goede besteding van de zondagochtend

Wij groeten de verkeersregelaars en laten de lammetjes voor wat ze zijn. Vlak bij Amersfoort verlaten we de lange asfaltweg en lopen een stukje van het klompenpad ‘Het Derde Erf’. We komen in Amersfoort uit, lopen langs een industrieterrein en beginnen dan aan de lange Soesterweg die we helemaal uitlopen. De Joodse begraafplaats onderweg laten we aan ons voorbij gaan. En dan nadert het station. We zijn toe aan koffie en op het stationsplein nemen we plaats op ons eerste terrasje van het jaar. Heerlijk!

Station Amersfoort

Aangezien de teller nog maar op 11 km staat, lopen we na de koffie verder in de wetenschap dat we over een paar uur weer op dit station uitkomen. Via het Bergkwartier, dat met recht die naam draagt, lopen we geleidelijk richting Kamp Amersfoort. Onderweg komen we bij een park een wel heel bijzonder bord tegen. Ik had het nog niet eerder gezien. Hoewel we geen eenden zien, zullen ze er ongetwijfeld zijn. Een creatieve variant op de ‘pas op overstekende herten’ borden.

Pas op overstekende eenden

Via de Stichtse Rotonde komen we in een bosrijk gebied uit en uiteindelijk bij Kamp Amersfoort. In de oorlogsjaren was dit een klein kamp waar 35.000 mensen gevangen hebben gezeten. Onder hen enkele honderden Joden die in afwachting waren van deportatie naar Kamp Westerbork en verder. In de diepte zien we tussen twee taluds de lange schietbaan en tevens fusilladeplaats liggen. Een standbeeld van een magere man staat aan het begin.

De schietbaan van Kamp Amersfoort van bovenaf

Deze ‘gevangene voor het vuurpeloton’ ofwel ‘de stenen man’, zoals het beeld in de volksmond heet, staat hier al sinds 1953. De vijf vredesduiven op de sokkel symboliseren de vijf oorlogsjaren. De schietbaan is helemaal uitgegraven door gevangenen van wie er later ook velen stierven op diezelfde plek.

De stenen man in Kamp Amersfoort

We lopen de schietbaan over tot aan het einde. In de verte horen we honden blaffen, een huiveringwekkende illustratie bij deze plek. Na de schietbaan komen we langs de gedenksteen waar een bosje bloemen ligt van de Herdenking Gevallenen Verzet Ede van enkele dagen geleden. Zestien verzetsmensen uit de gemeente Ede worden herdacht die in Amersfoort en Loosdrecht zijn gefusilleerd. Langs de wachttoren en het bezoekerscentrum lopen we weer richting uitgang.

Een lichtend voorbeeld

Na Kamp Amersfoort is het Russisch Ereveld niet ver meer. Onderweg komen we een monument tegen van Armando. De reusachtige bronzen ladder staat er sinds 1994. Het beeldt de ladders naar de wachttorens van het kamp uit. Maar, zegt de kunstenaar op een toelichtend bordje, het verwijst ook naar de wensen en verlangens van de gevangenen. Een ladder als troost, als vluchtweg.

De ladder van Armando

Dan komt begraafplaats Rusthof in zicht, een grote begraafplaats van ruim 29 hectare waar ook het Russisch Ereveld te vinden is. Rijen witte stenen staan aan weerszijden van een pad dat naar een grote obelisk loopt. In Russische tekens zijn de namen van de soldaten te lezen. Althans, dat neem ik even aan. Mijn Russisch is niet zo goed.

Russisch Ereveld

Naast het Russische Ereveld herbergt deze begraafplaats ook veel andere oorlogsgraven. Zo zijn er 150 slachtoffers uit Kamp Amersfoort begraven. En liggen er militairen uit de eerste en tweede oorlog, uit allerlei landen. Via een pad, omzoomd door witte grafstenen kom je bij een Engels monument waar ruim 200 geallieerde militairen begraven liggen. De meesten behoorden tot de bemanning van de bommenwerpers die onderweg van of naar bombardementen op Duitsland niet meer terugkwamen.

Oorlogsgraven op begraafplaats Rusthof

Zoveel geschiedenis gaat je niet in de koude kleren zitten, tijd om door te gaan. Via de – hoe toepasselijk – Dodeweg kruisen we de A28 en lopen weer richting Amersfoort. Via de lange Leusderweg naderen we langzaam weer het centrum van de Keistad. Als we tegen het spoor aan lopen, slaan we af en volgen de spoorlijn tot aan het station. Het contrast kan niet groter zijn als we deze mooie lentedag vol afschuwelijke geschiedenis afsluiten met een ijsje. De gebeurtenissen van ruim 7 decennia geleden komen tijdens zo’n etappe wel even heel dichtbij.

Benieuwd naar de andere etappes van het Westerborkpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Westerborkpad etappe 5: Hilversum – Baarn

Route: Westerborkpad
Afstand: 23 km
Startpunt: Station Hilversum
Eindpunt: Station Baarn

Een monument voor verdraagzaamheid bij station Hilversum

Afgelopen dagen lagen de gevoelstemperaturen tussen de 15 en 20 graden onder nul. Een warme trui was een noodzakelijk goed. Vandaar dat we vandaag warm aangekleed beginnen aan de vijfde etappe van het Westerborkpad. Het blijkt niet nodig. De blauwe lucht en zon lossen de belofte van voorjaar in en we lopen deze etappe zonder handschoenen, zonder sjaal en zelfs even zonder jas. Heerlijk!

We komen al vroeg in Hilversum aan en verlaten het station aan de voorkant voor een grote lus door en om Hilversum. Door het centrum en de winkelstraten komen we al snel bij begraafplaats ‘Gedenk te sterven’. Hier zien we de ‘Mauthausen steen’, die door Bill Minco – een Joodse verzetsstrijder – werd meegenomen uit de steengroeven van Mauthausen. Kleine steentjes zijn volgens de traditie bovenop het monument gelegd.

De ‘Mauthausen-steen’ in Hilversum

Een gedicht bij de uitgang vraagt de bezoeker om even de stadsgeluiden te laten voor wat ze zijn en een moment stil te staan bij de sterfelijkheid van de mens op deze eeuwenoude begraafplaats (sinds 1792). “Dwaal rond, zie de zerken links en rechts”, gebiedt het ons. En vervolg dan je weg. “Word weer deel van de stad. Leef.” Een mooie boodschap van Robert Grijsen voor de Westerborkpad-wandelaar. Wij nemen dit ter harte. Lees hier mijn artikel over dit gedicht in het kader van Elke Maand Een Straatgedicht.

Gedicht op begraafplaats ‘Gedenk te sterven’

Na de begraafplaats vervolgen we de route door Hilversum. De weg stijgt en daalt licht. In combinatie met het mooie weer dringt zich hierdoor een vakantiegevoel op. We verwelkomen het met open armen. We passeren een Joodse begraafplaats en zien even verderop een originele invulling van een rotonde. Een bootje ligt in een bevroren sloot, midden in het riet. De zon en blauwe lucht maken er een typisch wintertafereel van. Daar, op een rotonde midden in Hilversum.

Langs een grote vijver komen we bij winkelcentrum Kerkelanden, maar op deze zondagochtend is er nog niets open en we lopen verder. Na een stukje over een industrieterrein, merken we dat we de randen van Hilversum bereiken. Rechts van ons ligt een woonwijk, maar links liggen weilanden. Aan het einde van de weg ligt het monument Jeugddalijah voor in 1939 naar Nederland gevluchte Duitssprekende Joodse jongeren die in de oorlog alsnog werden opgepakt.

Via een lange bosweg lopen we richting de Hoorneboegse Heide

Na het monument gaat de route naar de Hoorneboegse Heide. Het loopt inmiddels tegen lunchtijd en Hilversum is wakker. In vergelijking met de Bussumerheide is het hier druk! Gezinnen, mensen met honden, jonge stelletjes, op deze eerste lentedag lijkt iedereen buiten te zijn. En gelijk hebben ze. In de zon ligt het natuurgebied er schitterend bij. Genietend lopen we over de lange rechte weg die ons weer in Hilversum brengt.

Hoorneboegse Heide

Via station Hilversum Sportpark lopen we nog een stukje door de plaats om deze via de Mussenstraat voorgoed te verlaten (althans voor vandaag). Wat volgt is het uitgebreide bosgebied van de Hoge Vuursche. De volgende 6 kilometer is de spoorlijn nooit ver weg. Maar er zijn saaiere wandelpaden langs het spoor. De weg slingert door het bos. Geregeld komt er een trein langs. Na een paar kilometer hebben we de andere wandelaars achter ons gelaten en genietend van de rust bereiken we uiteindelijk Baarn. Bij het station is daar eindelijk de welverdiende cappuccino – onderweg zijn we geen (geopende) horecagelegenheid tegengekomen. Hoewel het zeker terrasjesweer was.

We zijn op station Baarn als reizigers in goed gezelschap, lezen we op de plaquette op het stationsgebouw. Vele kunstenaars zijn vertrokken en aangekomen op dit station, zoals Louis Couperus, Frederik van Eeden en Maria Dermoût, maar ook M.C. Escher en Vincent van Gogh. De laatste zei – als we de plaquette mogen geloven – ‘Baarn, wat is het daar mooi.’ We zullen het de volgende keer zien als we Baarn doorkruisen richting Amersfoort.

Plaquette op station Baarn

Benieuwd naar de andere etappes van het Westerborkpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.