Marskramerpad etappe 6: Deventer – Beekbergen

Route: Marskramerpad
Afstand: 27 km
Start: Parkeerplaats De Worp Deventer
Eind: Parkeerplaats tegenover Restaurant Smittenberg, Arnhemseweg 537 Beekbergen

Bij Beekbergen komen we een andere LAW tegen

Na ruim een jaar staan we weer in Deventer. In maart 2020 stonden we hier ook, klaar om de tweede etappe van ons wandelweekend te wandelen. We kwamen toen niet verder dan de overkant van de IJssel. Een Tweede Wereldoorlog bom werd net op die dag bij de A1 tot ontploffing gebracht. De hele omgeving was afgezet. Het leger liet ons niet verder. Daarna kwam corona.

Deventer vanaf de overkant van de IJssel

Gelukkig gooien bommen nu geen roet in het eten. Bij een zonnetje starten we aan de overkant van de IJssel en lopen over de IJsseldijk naar Wilp. We hebben mooi uitzicht op de skyline van Deventer met echte Hollandse luchten. Het water staat nu een stuk lager dan vorig jaar maart. In Wilp lopen we langs oorlogsgraven aan de dijk. De witte kruisen steken fel af tegen het groen. Een Nederlandse en een Canadese vlag wapperen in de wind. Even verderop vinden we een bankje voor een welverdiend kopje koffie in de zon.

Zicht op Wilp met links de oorlogsgraven

Na Wilp slingeren we langere tijd over de Veluwse Bandijk. Op deze Bomendijk ontbreekt de markering, maar met boekje en GPS is dit geen probleem. De dijk is omzoomd door bomen die frisgroen getooid zijn. Aan de ene kant heb je uitzicht op de uiterwaarden van de IJssel en aan de andere kant op het coulisselandschap. Prachtig. De dijk stamt waarschijnlijk al uit de 14e eeuw toen hier een oude arm van de IJssel liep.

Veluwse Bandijk

Bij Gietelo komen we langs Landgoed Appen en duiken het Appense Bos in. Op een geriefelijke slagboom beginnen we aan onze lunch. We komen niet verder dan één boterham. Donkere wolken pakken zich samen en we krijgen een bui over ons heen. Regenhoes over de rugzak en snel verder. Als de zon weer schijnt, vinden we een al even geriefelijke boomstam om ook de andere boterham op te eten.

Landgoed Appen

De route komt door Klarenbeek, dat verlaten oogt. Misschien houdt de regen de mensen binnen. Als we langs een beek komen te lopen begint de zon weer te schijnen. Een bordje duidt het water aan als de Krepelse Beek, het boekje heeft het over de Beekbergse Beek. Even zijn we in verwarring, maar het blijken twee namen voor hetzelfde water.

De Krepelse of Beekbergse Beek

We gaan onder de A50 door en lopen door Oosterhuizen heen. Als we bij weidse akkers komen, komt het gebied me wel erg bekend voor. Vorige maand liep ik hier het Klompenpad Bekbergerpad. De luchten worden weer donker als we een spoorlijn kruisen waar enkel stoomtreinen rijden. Op de ruim 100 jaar oude spoorlijn tussen Apeldoorn en Dieren kun je een ritje maken met zo’n trein uit vervlogen tijden. Op station Beekbergen, dat we in de verte zien liggen, bevindt zich het Museumstoomdepot waar je van alles te weten kunt komen over stoomtreinen.

Museumlijn van De Veluwsche Stoomtrein Maatschappij

Langs een bekend bankje waar de koffie tijdens het Bekbergerpad wel erg lekker smaakte, lopen we Beekbergen in. Sinds een paar dagen zijn de terrassen weer open. We maken er dankbaar gebruik van. Met cappuccino en taart vieren we dat mijn medewandelaar vorige week jarig was. Ook het feit dat we na een jaar weer een Marskramerpadetappe hebben gelopen, mag gevierd worden. Morgen wandelen we verder de Veluwe op.

Tijdens het Bekbergerpad dronken we op dit bankje met uitzicht koffie

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Pieterpad etappe 12: Holten – Laren

Route: Pieterpad
Afstand: 17 km (inclusief 2 km over het Dikke Boompad)
Start: Station Holten
Eind: Dorpsstraat Laren

Pieterpad, het pad der paden. Of in ieder geval het eerste langeafstandspad in Nederland. Het loopt van Pieterburen naar de Sint Pietersberg en spreekt tot de verbeelding. Vele mensen lopen het en doen er soms jaren over om het uit te lopen. Een vriendin van mij liep het pad in 2018 in anderhalve maand, vrijwel achter elkaar. Ik liep toen twee etappes met haar mee. Hoog tijd voor de rest.

Een week geleden was Nederland bedekt onder een dikke laag sneeuw en zakten de temperaturen ver onder het vriespunt. Vandaag tikt de thermometer de 16 graden aan. Boven nul, wel te verstaan. Overal steken sneeuwklokjes en krokussen hun kopjes boven de grond uit. We wanen ons in de lente, niet in de laatste plaats door de uitbundig schijnende zon. Kortom, een ideaal Pieterpaddagje. Samen met veel andere wandelaars besluiten we deze zaterdag in Holten te starten met alweer de twaalfde etappe van het pad der paden.

Nadat we de auto in Laren achter hebben gelaten, richting Holten zijn gefietst, vervolgens weer terug naar Laren voor een vergeten telefoon en daarna toch echt station Holten bereiken, vangen we de etappe aan. Het gedownloade GPX-bestand van Wandelnet blijkt al na een paar honderd meter anders dan de markering. Door schade en schande wijs geworden volgen we de markering en die brengt ons op een smal pad, vermomd als oprit, tussen een huis en een schuur door. Het blijkt een onverwacht prachtig paadje dat het dorp uit leidt.

Uitzicht op Holten en het paadje vanaf ons bankje

Het eerste bankje dat we tegenkomen heeft een mooi uitzicht op Holten, het onverwachte paadje en de pieterpadders die na ons over het paadje aan komen lopen. Na de onbedoeld lange fietstocht lonkt de koffie. We strijken neer op het bankje. Met een beker koffie in onze hand groeten we de langslopende wandelaars. Na de koffie volgen we ze over de holle weg waar de sneeuwresten nog herinneren aan afgelopen weekend.

Herinneringen aan vorig weekend

Bij het buurtschap Beuseberg, gelegen op de uitlopers van de Overijsselse stuwwallen, vinden we een grote steen met wijze woorden over ‘onzen mooi’n Beusebarg’. We volgen de Beusebergerweg tot over de A1 en passeren intussen meerdere wandelaars op bankjes die ons bij Holten enthousiast groetten. Ook voor hen is de koffietijd aangebroken.

Wijze woorden in Beuseberg

Bij de Schipbeek – een oude bekende, tijdens het Salland Pad liepen we bij Bathmen langs deze 19e-eeuwse verbinding tussen Deventer en de Achterhoek en Twente – hebben we een prachtig zicht op de brede beek met de dubbele rij beuken aan weerszijden. Na de Schipbeek wijkt de route in het boekje af van de markering in het veld. Een pad over een erf is niet meer toegankelijk, waardoor we een andere route volgen.

Schipbeek

Als we de Bolksbeek overgaan, verlaten we Overijssel en bevinden ons in Gelderland. De vierde provincie op dit pad tot nu toe. We komen uit op de Vellerweg, een authentieke boerenweg in een gebied dat rond 1930 is ontgonnen. Dit zie je nu nog aan de boerderijen die van hetzelfde type zijn en af en toe het jaartal 1931 op hun gevel hebben staan.

Vellerweg

Vlak voor Landgoed Verwolde vinden we een leeg bankje aan de Dortherbeek om een broodje te eten. In de familie-app komen foto’s binnen van een eerste lunch buiten. Dat geldt ook voor ons, heerlijk in het zonnetje en zonder jas! Het landgoed was oorspronkelijk een belangrijke vesting van Gelre, vlakbij Oversticht (Overijssel) en wordt al in de 14e eeuw genoemd. Het huidige landhuis stamt uit 1776. Op het landgoed zijn meerdere boerderijen te vinden, waaronder Groot Dengerink met luiken in de kleuren van het landgoed.

Landhuis Verwolde
Boerderij Groot Dengerink

Vlakbij het landhuis begint het Dikke Boompad. Het pad leidt de wandelaar via een slinger naar de dikste eik van Nederland. Hoewel het geen onderdeel is van deze etappe, kunnen we deze uitzonderlijke boom niet links laten liggen. Een jaar geleden zagen we de dikste fladderiep van Nederland tijdens het Graafschapspad, deze dikke eik is een mooie toevoeging aan de verzameling. We volgen de gele bordjes ‘Dikke Boom’ en de spanning wordt opgevoerd. Eerst is er de boom van Oom Frits – zowel de man als de boom zijn al lang geleden overleden – , daarna een in 2000 geplante eik ter gelegenheid van de opening van het Dikke Boompad. Tenslotte is daar de Dikke Boom.

De Dikke Boom, oftewel de dikste eik van Nederland

De boom is waarschijnlijk de dikste eik van Nederland. Hij is ongeveer 25 meter hoog en heeft een stamomvang van 7,60 meter. Naar schatting moet de boom rond 1500 zijn geplant. Als we er aankomen is het er rustig. Twee dames zitten op het bankje naast de boom. Ik maak wat foto’s en een minuut later staan er tien mensen om ons heen. De boom maakt zijn naam als trekpleister waar. Wij houden het voor gezien en lopen via het Dikke Boompad weer terug naar de route.

Hoewel de paden op deze etappe nauwelijks modderig te noemen zijn, staan veel bomen op Landgoed Verwolde met hun voeten in het water. Ook staat het water in de vaarten hoog en zijn enkele weilanden onder een laag water verdwenen. Het levert mooie plaatjes op.

Vanaf landgoed Verwolde is Laren niet ver meer. Een onverhard bosweggetje brengt ons via een oorspronkelijk 18e-eeuwse pastorie met de naam ‘De Binnenhof’ terug naar Laren. De Wereldbakker aldaar biedt coffee-to-go aan met lekkers. Dat laten we ons geen twee keer zeggen. Met een beker cappuccino in de hand lees ik over wereldbakker Wijnand: “Hij ging de wereld over om bij ambachtelijke bakkers in de leer te gaan en kwam thuis met een grote verzameling authentieke bakrecepturen.” Mijn appelnotentaartje smaakt nu nog lekkerder. Een smakelijke afsluiting van een mooie etappe.

Benieuwd naar de andere gelopen etappes van het Pieterpad? Hier vind je de etappes tot nu toe.

Trage Tocht Heino landgoederen: in de sneeuw

Route: Trage Tocht Heino landgoederen: Landgoederen Velner, ’t Nijenhuis en ’t Rozendael
Afstand: 12 km
Start: Station Heino
Eind: Station Heino

Op de laatste dag dat de temperaturen ’s nachts ver onder het vriespunt zakken, Nederland massaal de ijzers onder bindt én er vrijwel overal sneeuw ligt, rijd ik al vroeg naar station Heino voor een sneeuwwandeling over drie landgoederen in de buurt van de Overijsselse plaats. Tijdens de wandeling kom ik bekende maar ook onbekende paden tegen. O.a. met het Salland Pad liep ik een aantal paden eerder. De wereld zag er toen een stuk groener uit.

De grotere wegen zijn sneeuwvrij, maar de rest is nog bedekt door een witte laag. Vanaf het station dat buiten Heino ligt, volg ik de groen-blauwe markering van het Salland Pad en loop over kleine paadjes een bosgebiedje in. Ik kom een enkele hondenuitlater tegen en een wandelaar met stokken die er flink het tempo in heeft. Ik loop langs het Go Challenge Outdoorpark (dat ook hoopt op betere tijden) en een dierenpark waar de herten en kippen mij aandachtig opnemen. Ik zie ze denken: “Zou ze eten hebben?”.

De herten hebben me in het vizier

Het zonnetje schijnt uitbundig. Over de Hondenmotsweg loop ik na een tijdje langs de Hondenmotswetering. Er is weinig ijs te bekennen ondanks de lage temperaturen afgelopen nachten. Ik kom langs Ekoboerderij Overesch. Bezoekers kunnen er terecht voor de boerderijwinkel, een belevingspad, de skybox boven de varkensstal en koffie. Ook is er een bezoekersruimte waar je meer informatie kunt krijgen over hun visie op ecologische landbouw. Op deze zondagochtend is de Overesch echter gesloten.

Weinig ijs

Als de verharde weg overgaat in een onverhard fietspad strekt zich naast mij een witte vlakte uit. Rijen imposante beuken flankeren het pad verderop. Ik sla af op de Stobbenbroekerweg en groet twee hardlopers die hun best doen om niet uit te glijden op de door autobanden spekglad geworden sneeuw.

Onverhard gedeelte van de Hondenmotsweg

Over het huidige Landgoed Windesheim loop ik via een door de zon mooi uitgelichte beukenlaan naar de Velner-allee. Ooit was dit landgoed De Velner. Op de plek waar nu een boerderij staat, stond tot 1838 havezate de Velner. Waarschijnlijk al sinds de 14e eeuw. Op de kaart zie je de blauwe lijntjes van een slotgracht. Rond de boerderij kan ik geen water ontdekken.

Via een beukenlaan loopt ik naar de Velner-allee

Langs meerdere boerderijen loop ik over de Velnerweg door open land en over de Assendorperdijk naar het volgende landgoed: Landgoed ’t Nijenhuis. Op dit landgoed staat Kasteel ’t Nijenhuis, tegenwoordig een museum dat onderdeel uitmaakt van Museum De Fundatie in Zwolle. Ik ben hier regelmatig geweest. Het museum met beeldentuin is zeer de moeite waard. Ook kun je tijdens je bezoek een wandelingetje maken over het landgoed. Ik hoop dat het museum snel weer open kan.

Velnerweg

De Trage Tocht maakt een lus over het landgoed. Via een draaideur in een hek kun je het gebied in komen. Deze draaideur is gemaakt voor dunne mensen zonder rugzak, weet ik van eerdere bezoeken. En dus maak ik mijn rugzak alvast los. Er is echter geen beweging te krijgen in het draaimechanisme. Gelukkig ligt er op het slootje naast het hek ijs en kan ik op die manier langs het (ook aan de zijkant) puntige hek komen.

Het hek met de niet werkende draaideur en rechts het reddende ijs

Ik zie het kasteel van meerdere kanten als ik me door de sneeuw een weg baan. Op een vijver aan de achterkant zijn schaatssporen zichtbaar. Nu is er nog niemand, maar ik kan me voorstellen dat dit nog wel gaat veranderen vandaag. Een koperwiek hipt voor me uit en lijkt zich niet aan me te storen. Eten zoeken heeft een hogere prioriteit.

Kasteel ’t Nijenhuis

Kasteel ’t Nijenhuis en station Heino liggen niet ver van elkaar, maar de route maakt nog een lus langs een derde landgoed. Over onverharde bosweggetjes die ik nog ken van het Salland Pad en een verharde sneeuwvrije weg kom ik langs landhuis ’t Rozendael. Al in de 14e eeuw wordt de naam vermeld. ’t Rozendael ontwikkelde zich door de eeuwen heen van gewoon boerenerf tot een buitenplaats. In de 20e eeuw wordt de familie Van Ittersum eigenaar en brengt het in 1939 onder in een stichting. In het weiland voor het witte landhuis staat een rood-witte duiventil, de kleuren van het wapen van de familie Van Ittersum. Ook de luiken van de boerderijen op het landgoed hebben deze kleuren.

’t Rozendael met duiventil

Via de onverharde Centsweg kom ik weer bij het station uit. Mijn wandeling is voorbij, de ochtend nog niet. Hoewel ik de omgeving van Heino goed ken, zag ik het nog niet eerder in de sneeuw. Het landschap ziet er compleet anders uit. Ik sluit niet uit dat ik deze wandeling nog een keer loop, in een groener jaargetijde. De tocht is zeker de moeite waard.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Groene Wissel Den Ham: op een winterdag

Route: Groene Wissel Den Ham: De Zandstuve en Linderbeek
Afstand: 17 km
Start: Parkeerplaats Goosensplein Den Ham
Eind: Parkeerplaats Goosensplein Den Ham

Het belooft een echte winterse dag te worden: zon, blauwe luchten en een paar graden onder nul. Ideaal wandelweer dus. We besluiten weer eens een Groene Wissel te wandelen en komen uit op Den Ham, een brinkdorp in Twente. Mijn schoonmoeder noemt het ‘het goddeloze Den Ham’ als ze later hoort dat we hier gewandeld hebben. Deze uitdrukking blijkt terug te voeren naar 1500 als veel reizigers op doorreis naar Duitsland in de herbergen van de plaats de nodige drank naar binnen gieten. Een hardnekkige bijnaam, 500 jaar later blijkt dit nog steeds het eerste te zijn waar mensen (of in ieder geval mijn schoonmoeder) aan denken als ze de plaatsnaam horen.

In Den Ham

We parkeren voor negenen de auto op het grote parkeerterrein midden in Den Ham waar welgeteld twee andere auto’s staan en gaan op weg naar de rand van het dorp. We komen meerdere warme bakkers en speciaalbier-cafés tegen. Ook valt de weg door het dorp op. Aan weerszijden liggen rode fietsstroken. Het zwarte asfalt dat in het midden overblijft, is smaller dan de gemiddelde auto. Ik had dit nog niet eerder gezien. Wel ken ik de helemaal rode asfaltwegen, de zogenaamde fietsstraten.

Mageler Es

Als de route het dorp uit loopt wacht ons een prachtig uitzicht over de Mageler Es, een gebied met eeuwenoude akkerlanden. Glooiende berijpte weiden zover het oog strekt, een klinkerpaadje naar de einder waar de lichtblauwe lucht in een zacht oranje eindigt. Aan de horizon een groepje bomen dat een Joodse begraafplaats blijkt de omringen. Op de begraafplaats zijn geen grafstenen meer. Wel staat er een gedicht dat hoort bij de Hammer bezinningswandeling. Het blijkt één van twaalf plaquettes te zijn met een gedicht of lied over bezinning, geloof of natuur.

Joodse begraafplaats op de Mageler Es

We lopen verder over onverharde wegen die modderig lijken maar door de vorst hard bevroren zijn. Ook de plassen die regelmatig de hele weg beslaan zijn overdekt met een dun laagje ijs. Een paar dagen geleden was deze wandeling zonder hoge waterdichte wandelschoenen ongetwijfeld nog een flinke uitdaging geweest.

Het wandelpad, gelukkig vriest het

Langs een van de wegen zien we een pad naar een huis vol beelden. Langs de weg even verderop staat een beeld van een meisje met wapperende haren. Hier blijkt kunstenaar Peter Weenink te wonen. De beelden zijn van zijn hand. Voor de geïnteresseerde is Peter’s Paradijs ook toegankelijk voor gasten.

Beeld van kunstenaar Peter Weenink

De wandeling duikt de Zandstuve in, een bosgebied tussen Den Ham en Vroomshoop. Tot eind 19e eeuw was hier voornamelijk veen en zand(verstuiving) te vinden, vandaar de naam Zandstuve. Doordat er minder gegraasd en geplagd werd, vormde zich hier een bos. We lopen over kleine bospaadjes en komen langs een zwembad en zelfs een ijsbaan met een eiland in het midden. Als het nog even doorvriest kun je op deze beschutte plek waarschijnlijk snel de ijzers onderbinden.

Een ijsbaan in het bos

We drinken onze koffie op een bevroren bankje. Een zonnestraal valt door de takken en geeft de beschaduwde witte wereld wat kleur. Dit bos blijkt een geliefd wandel-, hardloop- en hondenuitlaatgebied. Ook klootschieters voelen zich hier thuis. Vier oudere mannen gooien de met lood verzwaarde ballen zo ver mogelijk over het pad. Ze gaan netjes voor ons opzij en vertellen enthousiast over hun sport.

Koffiedrinkbankje

Op de Zandstuve kun je goed klootschieten

De omgeving van Den Ham lijkt ook toeristen aan te trekken. We komen langs meerdere bungalowparken, een groepsaccommodatie in Amerikaanse blokhutstijl en lopen zelfs over een camping. De boerderijcamping ligt direct aan de Linderbeek. Je kunt vanaf je kampeerplek zo je hengel uitwerpen of je kano te water laten. Iets om te onthouden voor een kanoweekend.

Rechts bij de gebouwen de camping aan de Linderbeek

De route volgt de Linderbeek over een breed schouwpad. Er staat nauwelijks wind en het wateroppervlak is zo glad als een spiegel. We zien zwanen, maar ook een grutto en een ijsvogel over het water scheren. In het bos spotten we al een goudhaantje, staartmezen en een grote bonte specht. Een mooie vogelspotopbrengst vandaag, jammer dat we dit gebied niet tot onze achtertuin kunnen rekenen (dit weekend vindt de tuinvogeltelling plaats)!

Linderbeek

Als we de Linderbeek verlaten is Den Ham niet ver meer. Via een kerk waar de zonnepanelen in kruisvorm op het dak liggen (creatief!), lopen we het nog steeds rustige dorp weer in. Op de parkeerplaats is er één auto bij gekomen. We kijken terug op een schitterende wandeling. De afwisseling van glooiende eeuwenoude akkers, het bosgebied en de beek zorgden vandaag samen met de stralende winterzon voor mooie plaatjes.

Benieuwd naar de andere Groene Wissels die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Pionierspad etappe 2: Giethoorn – Vollenhove

Route: Pionierspad
Afstand: 16 km
Start: Parkeerplaats Eendrachtsplein Giethoorn
Eind: Parkeerplaats Aan Zee Vollenhove

Pionierspad etappe 2 Wandelnet.nl

In 2019 is het Pionierspad van Steenwijk naar Muiden vernieuwd. De Lange Afstandswandeling van 217 kilometer volgt het spoor van de pioniers in de polder. Je loopt dwars door Flevoland over de voormalige zeebodem. De LAW gaat door polderlandschappen en (nieuwe) natuurgebieden. Het Pionierspad vormt samen met het Friese Woudenpad en het Floris V-pad, het Diagonaalpad. De naam zegt het al, het pad loopt diagonaal door Nederland van de noordoosthoek naar het zuidwesten. Er is op dit moment geen wandelboekje van deze (vernieuwde) route verkrijgbaar. Op wandelnet.nl vind je wandelkaarten en de GPX-bestanden.

Veel ganzen en weilanden

Het belooft een mooie dag te worden als we de auto parkeren Aan Zee in Vollenhove. Tot de aanleg van de Afsluitdijk in 1932 lag dit middeleeuwse stadje daadwerkelijk aan zee, de Zuiderzee. We halen de fietsen van de auto en overbruggen de 13 kilometer tot aan Giethoorn met grotendeels een windje in de rug. Bij de Plus laten we de fietsen achter en vangen de weg naar Vollenhove aan.

Het is nog rustig als we het anders zo toeristische plaatsje verlaten. We steken het kanaal over en volgen het een stukje. Meerdere vissers zitten in volle uitrusting naar hun dobbers te turen. De stoelen waarin ze zitten zijn complete bouwwerken waar hengels, haakjes, netten en wat dies meer zij allemaal een plekje hebben. Ze dragen stuk voor stuk regenpakken. Geen overbodige luxe, want hoewel de zon inmiddels uitbundig schijnt, is het met 2 graden Celsius knap koud als je lang stil zit.

Kanaal bij Giethoorn

We lopen langs mooie boerderijen die allemaal iets bij lijken te verdienen in het toerisme met een B&B, een camperkampeerterrein en een cursus buitenkoken. Bij boerderij de Schouwenburg slaan we een onverhard pad in en lopen meerdere kilometers over de lange rechte weg. Op een hardloopster na komen we niemand tegen. Bij de Cornelisgracht gaan we De Wieden in. Over een klein smal pad met aan weerszijden een waterrijk gebied met riet lopen we naar Dwarsgracht.

De Wieden in

Dwarsgracht is geen onbekende plek voor ons. In november vorig jaar kanoden we hier nog. Nu lopen we over het smalle paadje door het pittoreske dorpje langs de riet gedekte boerderijen. Regelmatig gaan we bruggetjes over. Op de plek waar we in november de kano’s te water lieten drinken we nu onze meegebrachte koffie, heerlijk in het zonnetje.

Dwarsgracht

Na Dwarsgracht voert de route ons naar Jonen, een klein dorpje dat niet per auto bereikbaar is. Het is aanmerkelijk drukker met wandelaars. Wij slaan echter als enigen het Joneger wandelpad in. Het onverharde pad van ruim anderhalve kilometer is knap modderig. Om niet al te natte voeten te krijgen manoeuvreren we ons langs de kanten van het pad en blijven regelmatig met onze rugzakken en wanten in stekelstruiken hangen. Een omgevallen boom verspert het pad compleet. Met enig kunst- en vliegwerk weten we ons er een weg overheen en onderdoor te banen.

Een boom over het Joneger wandelpad

Vlak voor Jonen staat een paaltjasker, een kleine watermolen die water op- of wegpompt. De molens zijn specifiek te vinden in Noord-west Overijssel. In Jonen komen we uit bij het beroemde ‘pontje van Jonen’. Gezien de vele wandelaars waren we bang voor rijen, maar blijkbaar keert men bij het pontje weer om naar Dwarsgracht. We zijn de enige die naar de overkant gaan. We stappen op het zelfbedieningspontje en trekken onszelf over, over de Walengracht. Vanaf het voorjaar ligt hier een betaalde pont met schipper.

Een paaltjasker vlak voor Jonen
Het pontje van Jonen

Aan de overkant staan de auto’s van de bewoners van Jonen geparkeerd, ieder op zijn eigen parkeerplek. Over een lange rechte asfaltweg lopen we een heel ander landschap in. Overal waar we kijken zijn weilanden, ganzen bevolken het gras en vliegen regelmatig luid gakkend op. De eerste paar kilometer komen we niemand tegen. In de verte zien we Blokzijl liggen. Het leuke plaatsje laten we ditmaal rechts liggen.

Na Jonen zijn er lange rechte stille wegen

Op een parkeerplaatsje met betonnen platen zetten we onze fietsstoeltjes in elkaar en genieten in het zonnetje van onze lunch. Het uitzicht van riet, weilanden, water en blauwe lucht is kenmerkend voor deze etappe.

Lunch with a view

Via Leeuwte komen we in Moespot. Al in de 17e eeuw was hier een herberg te vinden die de nodige klandizie had. Het lag aan de Zuiderzeedijk tussen Vollenhove en Blokzijl, die de enige landverbinding vormde richting het noorden. Tussen 1913 en 1934 was hier zelfs een halte van de stoomtram Blokzijl – Zwolle. Ook nu nog is er een café te vinden.

Wij lopen door naar Vollenhove. Door de oude straatjes komen we bij de imposante kerk van de Hervormde Gemeente Vollenhove die aan de haven ligt. Hier liep ik in het najaar van 2019 ook toen ik het Christoffelpad wandelde. Er stond vandaag gelukkig een stuk minder wind dan toen! Bij de haven staat ook onze auto. We hebben er 16 kilometer op zitten. Ons rest nog een ritje naar Giethoorn om de fietsen op te halen. De volgende keer lopen we Flevoland in en staat het Waterloopbos op het menu. Ik ben benieuwd!

Kerk in Vollenhove

Benieuwd naar de andere etappes van het Pionierspad? Kijk dan hier.

Wandelen in een mistig Vechtdal

Route: Trage Tocht Dalfsen Rechterense Veld: Landgoederen Rechteren, Den Aalhorst en Den Berg
Afstand: 14 km
Start: Parkeerplaats station Dalfsen
Eind: Parkeerplaats station Dalfsen

Rechterense Veld

Deze zondag begint mistig, maar, beloven de weersvoorspellingen, in de loop van de ochtend breekt de zon door. Deze voorspelling hebben we eerder gehoord afgelopen tijd, maar de laatste mistige wandeling bleef mistig. Niet dat het uitmaakte, die wandeling bij Markelo was prachtig en dat blijkt vandaag ook zo te zijn.

Dalfsen ligt in het Vechtdal, een prachtige omgeving die ik goed ken. Ik heb er veel gewandeld en gefietst. Toch word ik vandaag verrast met paden die ik niet ken. Leuk! We parkeren de auto bij station Dalfsen, steken het spoor over en slaan al snel een onverhard pad in. We lopen nu op Landgoed Rechteren. De volgende 14 kilometer zal het overwegend onverhard blijven. Deze wandeling mag zich met recht een Trage Tocht noemen.

Station Dalfsen

We lopen over bospaden, breed en smal en moeten regelmatig het pad delen met mountainbikers. Ze hebben er zin in op deze zondagochtend. Ik zie geen MTB-route bordjes, maar het is natuurlijk een prachtig omgeving om doorheen te fietsen. Misschien moeten we zelf deze bossen ook maar eens op de MTB verkennen.

Bomen in de mist

Op het zandpad naar het Rechterense Veld halen we een wandelaar in met zijn spiegelreflexcamera in de aanslag. Even daarvoor hadden we hem zijn fiets tegen een boom zien zetten en liep hij voor ons het gebied in. Als we hem groeten, verzucht hij dat er voor mooie foto’s te weinig mist, maar ook te weinig zon is. We wensen hem (en ons) snel een zonnetje toe. Deze breekt echter pas door als we weer bij de auto zijn. Ik vrees dat hij onverrichter zake naar huis teruggekeerd is.

Het Rechterense Veld ligt er mooi bij. Het was vroeger een stuifzandgebied, wat je nog steeds terugziet in de heuvels. Nu groeien er naald- en loofbomen, veel heide en zijn er ook zeldzame planten te vinden. Het gele gras steekt fel af tegen het groene mos. Het geeft wat kleur in de grijze omgeving.

Rechterense Veld

Over het veld en door de bossen komen we langs een oude houten schaapskooi, al lang niet meer in gebruik. Over een lange rechte weg lopen we langs de bosrand naar ons volgende bos: het Sterrenbos. In de 17e eeuw legde de eigenaar van de verderop gelegen buitenplaats Den Aalshorst dit bos aan. Sinds 1961 bevindt zich hier ook een camping. De route loopt erlangs. We zien enkele (overwinterende?) caravans staan, maar verder is het verlaten. In de zomer zal het hier een drukte van belang zijn.

Oude schaapskooi

Na een kort stukje asfalt duiken we het gebied van Buitenplaats Den Aalshorst in. We lopen door lange bomenlanen, komen langs witte hekken met namen als ‘de peerde weide’ en (voor het landhuis) ‘veur ’t huus’ en zien steeds meer wandelaars. Het landhuis zelf stamt uit 1720 en ligt er mooi bij.

Den Aalshorst

Onderweg naar het derde en laatste landgoed van vandaag lopen we over bospaden en een klein weggetje met knotwilgen langs de Emmertochtsloot. Bij mooi weer levert dit vast mooie foto’s op. Via een brede beukenlaan betreden we Landgoed Den Berg.

Emmertochtsloot

Het landhuis zien we al van verre liggen, weerspiegeld in het water. Het stamt uit 1705 en was eigendom van baron van Dedem (Dedemsvaart is naar hem genoemd). Overal om ons heen staan rododendrons. Wat zal het hier een zee van kleuren zijn als ze in bloei staan. Als we op een verharde weg uitkomen zien we het station liggen. De route maakt echter nog een lusje over onverharde paden. Parallel aan waar we aan het begin van deze wandeling liepen, banen we ons een weg door de modder en leggen de laatste meters naar het station af.

Den Berg

Het was, zelfs bij mistig en grijs weer, een prachtige wandeling. De moeite waard om nog eens te lopen als de zon schijnt en de natuur in bloei staat.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Pionierspad etappe 1: Steenwijk – Giethoorn

Route: Pionierspad
Afstand: 15 km
Start: Station Steenwijk
Eind: Bushalte Dominee Hylkemaweg Giethoorn

Pionierspad etappe 1 Wandelnet.nl

In 2019 is het Pionierspad van Steenwijk naar Muiden vernieuwd. De Lange Afstandswandeling van 217 kilometer volgt het spoor van de pioniers in de polder. Je loopt dwars door Flevoland over de voormalige zeebodem. De LAW gaat door polderlandschappen en (nieuwe) natuurgebieden. Het Pionierspad vormt samen met het Friese Woudenpad en het Floris V-pad, het Diagonaalpad. De naam zegt het al, het pad loopt diagonaal door Nederland van de noordoosthoek naar het zuidwesten. Er is op dit moment geen wandelboekje van deze (vernieuwde) route verkrijgbaar. Op wandelnet.nl vind je wandelkaarten en de GPX-bestanden.

Op station Steenwijk komen veel routes samen

Het stond al een tijdje op het lijstje, het Pionierspad dwars door Flevoland. Een provincie waar ik nog niet veel gewandeld heb en naar het schijnt erg mooi is. Na een wandeling door het Waterloopbos van de zomer besloot ik de route in 2021 te gaan lopen. Het is iets eerder geworden.

In het eerste weekend van december 2020 staan we in Giethoorn op de bus naar Steenwijk te wachten. De wereld om ons heen is wit van de nachtvorst en de handschoenen en muts zijn geen overbodige luxe. Giethoorn is verlaten op een paar hondenuitlaters na. Dat is in de zomer wel anders. Ik geef de voorkeur aan Giethoorn in dit seizoen.

De bus brengt ons in 20 minuten naar Steenwijk waar we aan de wandeling beginnen. Zonder boekje lopen we uitsluitend op GPS en markering, wat in het begin niet helemaal goed gaat. Bij de stadswal pikken we de route op en lopen langs de gracht het centrum uit. Via buitenwijken komen we op kleinere plattelandswegen uit en verlaten de stad die zijn naam dankt aan de vele zwerfkeien die in de bodem voorkomen. Het is een oude vestingstad die – zoals het een vestingstad betaamt – vaak belegerd, veroverd en verwoest is.

Onderlangs de Steenwijkse stadswal

De route brengt ons in het kleine dorpje Onna. Hier gaan de Weerribben-Wieden over in het Drentse landschap. De plaatsnaam betekent ‘geen water’, het dorp ligt namelijk hoger dan het veengebied van de Weerribben-Wieden. Als we achterom kijken zien we nog lange tijd de markante torenpits van Steenwijk aan de horizon.

In de verte de torenspits van Steenwijk

Een paar kilometer na Onna laten we het asfalt achter ons en stappen over op een graspad langs een sloot. Volgens de kaart lopen we nu op de grens van Overijssel en Drenthe. Een waterig zonnetje brengt niet zozeer warmte als wel mooie plaatjes met tegenlicht van de akkers. Halverwege dit pad krijgen we zin in koffie, maar volgens de app alle bankjes is er geen enkel bankje in de buurt. We halen onze kleine opvouwbare stoeltjes tevoorschijn en genieten van het uitzicht en de koffie. Een paar wandelaars vragen wanneer we de stacaravan ophalen. Tja, ze zijn jaloersmakend, die stoeltjes.

Als het graspad weer op asfalt uitkomt, kijken we tegen de rietvelden van De Wieden aan. Er zijn weinig wandelpaden in dit nationaal park. Daarom blijven we tot aan Giethoorn op asfaltwegen lopen. De uitzichten zijn er niet minder om. Bij De Klosse lopen we gelijk op met een andere wandelaar die een rondje Wanneperveen – Giethoorn doet. Ze maakt een opmerking over werkzaamheden in Giethoorn. Uit onze reactie ( “o ja?”) maakt ze op dat we geen locals zijn. Dat verbaast haar zeer. We gaan vandaag blijkbaar goed op in onze omgeving.

Nationaal Park Weerribben-Wieden

In Giethoorn gaat de route over het smalle paadje door het oude dorp waar inderdaad werkzaamheden zijn. Qua drukte lopen we in het goede jaargetijde, hoewel er ook nu wel wat mensen op de been zijn. En zo te horen zelfs buitenlandse toeristen. Na de kerk verlaten we de oude kern en begeven ons weer richting de doorgaande weg waar we onze auto hebben geparkeerd.

Het was een koude maar mooie eerste etappe. Vooral het lange stuk over het graspad en het winterzonnetje leverden mooie uitzichten op. Ik kan me voorstellen dat deze etappe op een grijze natte dag er heel anders uitziet. Volgende keer naar Vollenhove door Dwarsgracht. Hier kanoden we vorige maand nog. Leuk om nu eens wandelend door dit gebied te komen.

Benieuwd naar de andere etappes van het Pionierspad? Kijk dan hier.

Beklimming van drie Markelose bergen

Route: Groene Wissel Markelo 2: Drie Markelose Bergen
Afstand: 14 km
Start: Centrum Markelo
Eind: Centrum Markelo

Uitzicht vanaf de Markelose berg

De auto geeft 2,5 graad Celsius aan als we wegrijden. Om ons heen is het grijs en mistig. Het lijkt wel winter. En dat is het bijna ook. Moeilijk te bevatten dat we anderhalve week geleden nog in een stralend zonnetje in onze kano’s over het water gleden en de truien uit konden. Het weerbericht gisteravond voorspelde zonnig weer in het zuidelijke gedeelte van het land en mist in het noorden. Waar de grens zou komen te liggen was nog niet te zeggen. Wij hopen sterk op de lijn Enschede, Apeldoorn, Leiden. Dan gaan we een zonnige wandeling tegemoet.

Als we in Markelo aankomen is het nog even grijs, mistig en koud als toen we vertrokken. We zijn duidelijk niet zuidelijk genoeg. Met de hoop op toch een gedeelte van de wandeling in de zon vertrekken we van de parkeerplaats bij de Plus. Het kleine dorp is al helemaal in kerstsferen wat het een gemoedelijke uitstraling geeft. We lopen langs de tourist info die in een authentieke boerderij is gevestigd. De grote witte doos van de diervoedingfabriek die erbovenuit torent doet iets af aan de gemoedelijkheid.

Tourist info Markelo

Aan de rand van Markelo spotten we een eekhoornoversteekpaal. Hoeveel eekhoorns zouden hier nu gebruik van maken? Over kleine paadjes lopen we de plaats uit en begeven ons naar de eerste berg van de route, De Hulpe. Hier treffen we ook de eerste mountainbikers van vandaag die hetzelfde pad omhoog nemen. Er zullen vele ontmoetingen volgen. Het kille weer lijkt wandelaars af te schrikken in dit gebied, maar dat geldt zeker niet voor de MTB-ers.

Oversteekpaal voor eekhoorns

Bovenop de berg volgen we als wandelaars gelukkig ons eigen pad en hoeven niet meer voortdurend achterom te kijken, klaar om weg te springen voor een mountainbiker. We komen op Landgoed Weldam waar een ware kaalslag aan de gang lijkt. Een bordje legt het uit. De fijnsparren blijken aangetast door de letterzetter. Een mooie naam voor een schadelijk insect. De aangetaste en dode bomen worden weggehaald om later weer opnieuw te worden aangeplant. Met het mistige weer krijg je hier een unheimisch gevoel. Hoewel het figuur dat overduidelijk ‘manspreading’ bezig is, er een luchtig tintje aan geeft.

Manspreading te midden van de kaalslag op Landgoed Weldam

Aan de rand van het deels gekapte bos besluiten we een kop koffie te nemen. Terwijl we opwarmen, hebben we uitzicht over de in mist gehulde velden. Aan de einder doemen kale bomen op. Het voordeel van mist is dat het altijd mooie plaatjes oplevert.

Verder lopend zien we de uitkomst van een gevecht tussen een boom en een ‘opengesteld’-bordje. Het bordje is duidelijk aan de verliezende hand en is bijna verzwolgen door de boom. Hoe lang zal dit gevecht al aan de gang zijn?

Een gevecht

Over akker- en landwegen komen we langs diverse gewassen. Onze gewaskennis schiet hier tekort, maar het lijkt het nog goed te doen, ondanks de temperaturen. We komen door het buurtschap Stokkum dat een beschermd dorpsgezicht heeft. Voor diverse boerderijen staan informatiebordjes. Zo lezen we dat één van de boerderijen in de 19e eeuw afgebrand is doordat het braden van het spek wat uit de hand liep. En dan is een rieten kap niet zo brandveilig.

Stokkum

Over diverse onverharde wegen, uiteraard met mountainbikers, komen we uit bij de Schipbeek. Een oude bekende, dit riviertje kwamen we tijdens het Salland Pad bij Bathmen ook tegen. We lopen er een stuk langs en maken ons dan op voor onze tweede berg van vandaag, de Kattenberg.

De Schipbeek

Op de Kattenberg komen we een onderduikershol tegen dat helemaal gerestaureerd is. In de Tweede Wereldoorlog hebben hier meerdere families gezeten. Dit is onderdeel van de wandelroute Kerkepaden Tichelroutes Markelo. Deze wandeling van 23 km rondom Markelo voert langs de cultuurhistorie van dit gebied zoals de leemverwerkende industrie, Markelo als bedevaartsoord en het gebied in de Tweede Wereldoorlog. De blauwe pijltjes met de letters KnTs, die we al eerder waren tegengekomen, markeren de route.

Onderduikershol

Op naar de derde en laatste berg van vandaag, de Markelose berg. Na een paar mooie uitzichten die we zeker nog met zon willen zien, komen we langs het indrukwekkende Overijssels verzetsmonument. Ieder jaar herdenkt Overijssel hier degenen die sneuvelden in het verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog. We zien drie zuilen met drie figuren. De zuilen zijn de bladzijden van een boek met de namen van de omgekomen verzetsstrijders. De drie figuren symboliseren het gewapend verzet, het ongewapend verzet en de vrouw in het verzet.

Overijssels verzetsmonument

Ook staat er een gedicht op een van de zuilen van Victor E. van Vriesland, die ook het bankgedicht bij het Muiderpoortstation Amsterdam schreef (lees hier mijn blogpost over dit gedicht). Beide gedichten hebben de oorlog als onderwerp. Indrukwekkend en verrassend om deze herinneringen aan de oorlog langs deze wandeling terug te vinden. Dat hadden we van tevoren niet verwacht.

Gedicht Victor E. van Vriesland

Vlak voor Markelo komen we nog een wijngaardje tegen met de Boskoops Glorie druif. Zou hier nu wijn van gemaakt worden? Na een afdaling over de Bergweg staan we weer in het centrum van Markelo. De horeca is door de coronamaatregelen niet open, maar gelukkig heeft een bakkerij cappuccino-to-go. Op een bankje aan de voeten van een bronzen man en zijn paard warmen we onze handen aan de koffie en eten er een lekkere muffin bij. Een warm koffietentje was bij dit weer wel erg fijn geweest, maar dit is een goed alternatief. We besluiten bij zonnig weer nog een keer terug te komen in dit gebied. Als het bij mist al zo prachtig is …

Druiven bij Markelo

Benieuwd naar de andere Groene Wissels die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Herfstkanotocht Dwarsgracht

Route: Kanoroute Dwarsgracht van Natuurmonumenten
Afstand: 11 km
Start: Gemeenschapshuis Dwarsgracht
Eind: Gemeenschapshuis Dwarsgracht

De Dwarsgrachtroute is gemarkeerd

Het is november en wij staan op het punt om een rondje te gaan kanoën. Nog niet eerder was ik zo laat in het najaar op het water te vinden. Vandaag belooft echter een prachtige dag te worden: een zonnetje, 13 graden. Kortom prima kanoweer. We besluiten een rondje Dwarsgracht in De Wieden te doen. Hoewel De Wieden bekend terrein is (lees hier over het rondje Belt-Schutsloot), waren we nog niet eerder op deze plek.

Dwarsgracht

Aan de waterkant zetten wij de kano’s in elkaar. Om ons heen staan boerderijen met veelal rieten daken. Af en toe komt er iemand langs. Allemaal groeten ze vriendelijk en kijken ietwat bevreemdend naar onze half opgeblazen kano’s. Er staat een fiks windje. We besluiten daarom het rondje met de klok mee te kanoën. Zo hebben we meteen in het begin de wind tegen.

Over de Dwarsgracht (zowel het water als het dorp hebben dezelfde naam) varen we langs pittoreske huizen en boerderijen. De zon staat laag en pal voor ons, waardoor we moeite moeten doen om dat wat voor ons is, te zien. De zonnebril ligt nog thuis. Zulk mooie weer hadden we niet verwacht. Gelukkig is het niet druk op het water. Tijdens ons rondje komen we slechts twee andere boten tegen, beide van Natuurmonumenten.

Tegenlicht op de Dwarsgracht

We kanoën langs een zeldzaam trilveengebied, een dunne laag drijvend veen met bijzondere planten. De Wieden is één van de weinige natuurgebieden in Nederland waar je dit nog vindt. Bij een kanoaanlegsteiger met bankje nemen we een koffiepauze. Het blijft heerlijk om ergens in the middle of nowhere met alleen maar stilte om je heen je eigen koffie te drinken.

Na de koffie gaan we verder. Brede en smalle vaarten en sloten wisselen elkaar af. Het riet is geel en steekt fel af tegen de blauwe lucht. Als we een bocht omgaan komen we op een windstille sloot uit met aan weerszijden hoge rietkragen. Alsof we over een spiegel varen!

Als een spiegel

Dan volgt een ruiger stuk. De route pikt een hoekje van de Beulakerwijde mee, een groot water waar de wind vrij spel heeft. De wind komt van zij en we moeten moeite doen om op koers te blijven en over de golven vooruit te gaan. De druppels van de peddels waaien ons bij elke slag in het gezicht. Maar wat is het prachtig. En we zijn helemaal alleen op dit enorme water. In de verte ligt ergens het verdronken dorp Beulake, ten onder gegaan tijdens stormvloeden in de 18e eeuw. Een kunstwerk in de vorm van een kerktoren markeert de plek.

Beulakerwijde

We zijn blij als we door een sluis weer op kleiner water komen. We groeten de drie mannen in de Natuurmonumentenboot die ons door het tegenlicht pas op het laatste moment zien. Over de Walengracht varen we verder langs Jonen. Het plaatsje is niet te bereiken met de auto. Bij fietsers is vooral het pontje van Jonen bekend. Het verbindt Giethoorn en Dwarsgracht met plaatsen als Vollenhove en Blokzijl.

We varen het tweede meer van vandaag op – het Giethoornsche Meer – dat gelukkig een stuk kleiner is dan de Beulakerwijde. De golven zijn hier dan ook minder hoog. Via kleine vaarten komen we op de Thijssengracht uit. Ook hier is het water op verschillende plekken helemaal glad. De bomen in herfsttooi worden er mooi in weerspiegeld.

Windstil op de Thijssengracht

Als we rechtsaf slaan hebben we de wind pal tegen. We zitten weer op de Dwarsgracht en overbruggen het laatste stuk tot aan het Gemeenschapshuis. Het dorp ligt er nog even verlaten bij. Het was een prachtige tocht. En zo buiten het seizoen kanoën bevalt goed. Wie weet wat voor dagen het vroege voorjaar brengt.

De kanoroute Dwarsgracht is door Natuurmonumenten gemarkeerd, maar alleen tegen de klok in. Wij hadden de route ook als GPX-bestand op de telefoon staan, waardoor het geen probleem was dat we de route met de klok mee deden. De route is op deze site als PDF- en GPX-bestand te downloaden. Mocht je nu geen eigen kano hebben, bij café-restaurant De Otterskooi in Dwarsgracht zijn kano’s te huur.

Benieuwd naar andere kanoroutes die ik gevaren heb? Je vindt ze hier.

Wandeling langs een bedelaarskolonie en vestingwerk

Route: Trage Tocht Ommerschans: Ommerschans, Reestdal en Balkbrug
Afstand: 14 km
Start: Parkeerplaats Ommerschans, Balkerweg, Vinkenbuurt
Eind: Parkeerplaats Ommerschans, Balkerweg, Vinkenbuurt

In juli liepen we bij miezerig weer de Trage Tocht Oud-Avereest in het Reestdal. Zelf bij die omstandigheden was de omgeving prachtig. Bij mooi weer moeten we nog een keer terug, besloten we toen. Op een zonovergoten herfstochtend bevinden we ons weer in datzelfde gebied, ditmaal enkele kilometers naar het zuiden. In het buurtschap Ommerschans parkeren we de auto voor een nieuwe Trage Tocht.

Een schans bij Ommerschans

Ommerschans blijkt een plek met historie. Niet alleen is het een voormalig vestingwerk – in de Tachtigjarige Oorlog is de schans aangelegd als verdedigingswerk – ook was hier vanaf de 19e eeuw een bedelaarskolonie gevestigd als onderdeel van de Maatschappij van Weldadigheid. Tegenwoordig kun je niet om het Forensisch Psychiatrisch Centrum Veldzicht heen, dat nu op deze plek zit.

Al meteen aan het begin van de Trage Tocht stuiten we op een zichtbare herinnering aan de bedelaarskolonie. In het bos staan tientallen kruisen en enkele grafstenen. Hier liggen bijna 6000 kolonisten naamloos in een graf. Daarnaast ook enkele medewerkers van de Maatschappij van Weldadigheid. De witte kruisen markeren de graven van psychopaten uit het latere Veldzicht.

Begraafplaats van de bedelaarskolonie en het psychiatrisch centrum

Ommerschans ligt vlakbij de plaats Balkbrug. Deze Tocht maakt als het ware twee lussen, een aan de zuidkant en een aan de noordkant van Balkbrug. We lopen door houtwallen en langs sloten. Regelmatig hebben we een prachtig zicht op de kleurende bosrand in de verte. De hondenuitlaatster die we tegenkomen verzucht: “wat is het toch prachtig weer vandaag, hè?!”. Wij kunnen dat alleen maar beamen.

Uitzicht onderweg

Als we op een bredere watergang stuiten, wacht ons een verrassende oversteek. Stapstenen in de vorm van bladeren maken het oversteken makkelijk en bijzonder. We kronkelen door een bosachtig gebied met schansgrachten en een breed water met om de 5 meter een vissteiger. Na een paar kilometer zien we tegen de strakblauwe lucht een molen afsteken. Dichterbij gekomen blijkt het de Korenmolen De Star te zijn.

Een verrassende oversteek

De molen is open op deze zaterdagochtend en we besluiten onze voorraad broodmix aan te vullen. In het kleine winkeltje zitten vier mannen achter een tafel. Naast brood- en cakemix verkopen ze ook kaas van een plaatselijke kaasmakerij. Gelukkig hebben we grote rugzakken mee, want die kaas kunnen we niet laten liggen.

Op een bankje bij de molen drinken we in het zonnetje onze meegebrachte koffie. Eén van de mannen uit de molen komt bij ons staan en biedt koffie aan. Wijzend naar onze bekers slaan we zijn aanbod af. Hij vertelt met enige trots over de mooie omgeving met zoveel historie. Met de inkomsten uit het winkeltje willen ze de bijna 90 jaar oude motor van de molen weer in ere herstellen. Ze zijn al een eind op weg, zegt hij wijzend naar de half gebouwde aanbouw aan de molen. Wij wensen hem succes, hij ons een mooie wandeling.

Korenmolen De Star

We komen bij een grote weg buiten Balkbrug vlakbij de N48. Hoewel de route aan de andere kant weer de natuur in duikt (Landgoed Kategerbos), blijven we de N48 duidelijk horen. We lopen langs een heideveld, meerdere vennetjes en komen dan in het gebied van het Reestdal uit. Het landschap glooit wat, de bomen zijn in herfsttooi en de Reest meandert met ons mee. Ook op een zonnige herfstdag is het hier prachtig.

De Reest, in juli zag het er hier heel anders uit

Bij het buurtschap Den Huizen bevinden we ons op bekend terrein. Hier liepen we met de Trage Tocht Oud-Avereest ook. De Reest stond toen vol waterplanten en langs de oevers bloeiden diverse bloemen. Nu is het water glad en onbegroeid, op de oevers is geen bloem meer te bekennen. Na Den Huizen komen we in de buurt van campings. In juli was het hier een drukte van belang. Nu komen we een enkele hondenuitlater tegen. Het smalle pad over de heide is verlaten.

Door het bos naderen we ongemerkt Balkbrug. De doorgaande weg is er al lange tijd opgebroken. Hekken maken oversteken onmogelijk hoewel de route rechtdoor gaat. Met de GPS route en een lusje pakken we het pad weer op. Over een lange bomenlaan langs de hoge hekken van Veldzicht komen we weer terug bij de parkeerplaats. Het was een prachtige, afwisselende wandeling, zeker op zo’n zonovergoten dag.

Vennetje op Landgoed Kategerbos

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.