Trage Tocht Broekland: op avontuur langs de Grote Vloedgraven

Route: Trage Tocht Broekland: Stapelhaarspad, Grote Vloedgraven en Neppelerbroek
Afstand: 17 km
Start: Parkeerplaats Oerland Broekland
Eind: Parkeerplaats Oerland Broekland

De eerste dag waarop er geen regen wordt voorspeld in lange tijd, valt precies op mijn roostervrije dag. Daar maak ik graag gebruik van. Voor achten parkeer ik bij een stralend zonnetje mijn auto in Broekland, een dorpje bij Wijhe in Salland. Vandaag staat er een Trage Tocht op het programma in het buitengebied van Broekland en Wesepe.

Buiten het dorp leidt de route mij richting een boerderij en verder over kleine paadjes langs maisvelden en een bosrand. De zon schijnt over de natte weiden. Koeien lopen in optocht het land op. Geen fietsers, geen wandelaars, het is heerlijk rustig.

Het mais staat hoog

Het Stapelaarspad dat ik volg is een oud kerkenpad en loopt dwars door de akkers en weilanden heen. Het koren is net van het land, de stoppels lichten fel op onder de blauwe lucht. In de verte ligt een mooi wit boerderijtje.

Hierna volgt een bosgebied van Stichting IJssellandschap. De paden lijken aanvankelijk prima begaanbaar, maar worden allengs drassiger. Grote plassen bedekken het pad, hier en daar zijn al korte omweggetjes ontstaan tussen de bomen en struiken door. Hoge wandelschoenen waren hier geen overbodige luxe.

Bosgebied van Stichting IJssellandschap

Maar deze bospaden zijn slechts een voorproefje op wat komen gaat. Via het niet heel druk bezette natuurkampeerterrein Boxbergen, dat mooi verscholen in het bos ligt, kom ik uit bij de Grote Vloedgraven. De oever van het stroompje is overvloedig begroeid met riet, winde, distels, brandnetels en nog veel meer hoge planten. Het ziet er idyllisch uit. Mijn GPS-route en de pijltjes van het wandelnetwerk (waaronder de Sallandse Zandloper) zeggen dat het pad langs die oever gaat, dwars door de begroeiing.

Grote Vloedgraven

Even twijfel ik of ik toch niet door het naastgelegen weiland moet aan de andere kant van het prikkeldraad. Maar gesterkt door de wandelnetwerkpijltjes en de lange broek die ik draag waag ik mij toch in de begroeiing. Na een paar stappen zijn mijn schoenen en broek redelijk doorweekt, maar ik kom vooruit. Verderop wordt het lastiger. Ik zie niet meer waar het water ophoudt en de vaste grond begint. Ik loop op het richeltje langs het prikkeldraad en stap meermaals mis.

Bij het einde van het weiland wordt het pad nog smaller en is het ook nog eens begroeid met boompjes en heel veel meer brandnetels. Er valt nauwelijks doorheen te komen, maar terug is ook geen goede optie. Ik ben al 20 minuten aan het ploeteren en ben al ver over de helft. Een korte omweg vanaf het begin van de Grote Vloedgraven is er eigenlijk niet, besef ik met een blik op OsmAnd. Ik worstel mij een weg door het struikgewas en kom uiteindelijk bij een weg uit. Tussen mij en de weg staan hoge hekken. Vanaf deze kant blijkt er (logischerwijs) een omleiding te zijn. Aan de andere kant stonden geen hekken en heb ik geen bordje met omleiding gezien. Via een tuin van een boerderij kan ik om het hek heenkomen en sta dan op asfalt.

Het wandelpad dat afgesloten blijkt te zijn

Opgelucht sla ik al het groen van me af, leeg mijn schoenen en loop richting Wesepe. Asfalt liep nog nooit zo lekker. Op een bankje bij wederom de Grote Vloedgraven drink ik mijn welverdiende koffie en zie dat de route hier weer langs het water gaat. Gelukkig biedt het GPX-bestand nu wel een alternatief. Ik twijfel geen moment.

Asfaltwegen en zandpaden wisselen elkaar af. Ik zie weer veel maisvelden maar ook de aardappelvelden zijn ruim vertegenwoordigd. In één zo’n aardappelveld steken af en toe rode en gele gladiolen boven de lage groene plantjes uit. Overblijfselen van vorig jaar?

Aardappels en gladiolen

Door een bosgebied kom ik weer bij Broekland uit. Mijn broek is opgedroogd, mijn schoenen nog niet. Het zonnetje schijnt nog even stralend als vanmorgen en licht de grote kerk mooi uit. Ik ben 17 kilometer verder inclusief alternatieve route. Salland blijft een mooi gebied. En is op zijn tijd best wel avontuurlijk.

Kerk van Broekland

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Trage Tocht Eerde: een kasteel en een ijsboerderij

Route: Trage Tocht Eerde: Eerderveld en Achterbroek
Afstand: 13 km
Start: Kasteel Eerde, Kasteellaan 1 Ommen
Eind: Kasteel Eerde, Kasteellaan 1 Ommen

Vandaag staat een rondwandeling in het Vechtdal op het programma. Vlakbij Ommen ligt het landgoed Eerde. Als ik de beschrijving mag geloven wacht ons een afwisselend landschap met bossen, heidevelden, akkers en weiden.

Op de parkeerplaats bij kasteel Eerde is het niet druk. Dat heeft misschien te maken met het vroege tijdstip op deze zaterdagochtend. Hoewel er (onweers)buien zijn voorspeld lijkt het weer vooralsnog prima. Het zonnetje schijnt door het bladerdak en licht het nabijgelegen kasteel mooi uit. Het is een gebouw met een lange historie.

Kasteel Eerde

In de 14e eeuw stond op deze plek al Huis Eerde. Het huidige gebouw is een paar eeuwen jonger en stamt uit 1715. De eeuwen daarop werd het bewoond door het geslacht Van Pallandt. Op het omliggende landgoed stonden ruim 20 boerderijen. Ook nu nog staan er monumentale hoeven die nog volop in gebruik zijn. In de jaren 20 van de vorige eeuw gaven de Pallandts het gebouw aan de internationale goeroe Krishnamurti en zijn theosofische beweging ‘De ster van het oosten’. Sinds 1934 is er – tot de dag van vandaag – een internationale school in gevestigd. Het is de enige internationale kostschool van Nederland. Geen verkeerde plek om les te krijgen.

We lopen de tocht met de klok mee. Over boswegen waar we opvallend weinig vogelgezang horen – het broedseizoen is voorbij – komen we bij het Eerderveld uit. Verschillende heideplantjes bloeien al en het zal niet lang duren voordat het hier volledig paars kleurt. Ook op en langs het pad bloeit van alles. Zo doet de tormentil haar best om haar kleine gele bloemetjes zo uitbundig mogelijk te laten zien. Ze wordt geflankeerd door kamille en perzikkruid.

Eerderveld

We gaan verder het gebied in en komen afwisselend door loof- en naaldbossen. Af en toe zijn er hele stukken kaal. Fototechnisch levert het wel weer mooie plaatjes op met de donkere wolkenluchten. De paden raken steeds meer begroeid en tussen de hoge grassen zien we de eerste paddenstoelen van het jaar. Een roodbruine slanke amaniet staat glanzend in een zonnestraal.

Sommige plekken zijn bijna helemaal kaal
Roodbruine slanke amaniet

Bij een heideveld op het Eerder Achterbroek vinden we een bankje met uitzicht. Hier drinken we onze koffie. Vlinders dartelen van plant naar plant, een buizerd roept en glijdt langs. Het blijft heerlijk, deze kopjes koffie op locatie.

Koffie met uitzicht

Wat volgt is een kampenlandschap met oude boerderijen, korenvelden, hoger gelegen akkers en bloeiende bermen. Vooral met dat laatste kan mijn medewandelaar zijn hart ophalen. De PlantNet en ObsIdentify app worden veelvuldig gebruikt. Wat staan er veel soorten langs het pad! Namen die ik ooit wel eens gehoord heb maar nooit bewust in het wild als plant heb gezien, vliegen me nu om de oren. Wilgenroosje, grote wederik, boerenwormkruid, sint-janskruid, we komen ze allemaal tegen.

Eerder Achterbroek

Bij Rustpunt en IJsboerderij De Meulenhorst genieten we van een op de boerderij gemaakt ijsje. Hier zaten we jaren geleden ook. Het ziet er nog steeds zo leuk uit met bankjes, skelters voor de kinderen en een compleet winkeltje waar je ook lokaal bier, sap en uiteraard koffie en thee kunt kopen.

Rustpunt en IJsboerderij De Meulenhorst

Over brede zandpaden lopen we het laatste lusje om kasteel Eerde heen. De zon schijnt uitbundig, het groen is weelderig en de boerderijen authentiek. Op de parkeerplaats bij het kasteel is het wat drukker geworden maar het valt me mee voor een zomervakantiedag. In bijna 14 kilometer hebben we kennisgemaakt met weer een ander stukje van het buitengebied van Ommen. Het Vechtdal blijft prachtig.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Op zoek naar andere routes in het Vechtdal? Neem ook eens een kijkje bij deze rondwandelingen:

Trage Tocht Dalfsen Hessum: verlaten boswegen en een dopheideveld

Route: Trage Tocht Dalfsen Hessum: Landgoederen Hessum, Vilsteren en Rechteren
Afstand: 13 km
Start: Café-restaurant Madrid, Tolhuisweg 5 Dalfsen
Eind: Café-restaurant Madrid, Tolhuisweg 5 Dalfsen

Aan het einde van de ochtend heb ik een afspraak, dus ik begin vroeg aan mijn wandeling op deze woensdag. Om half acht parkeer ik mijn auto op de lege parkeerplaats bij café-restaurant Madrid bij het buurtschap Hessum. Het grote terras, de uitgebreide speeltuin en het vakantiepark achter het restaurant zijn in diepe rust. Met mijn telefoon met GPX-track in de aanslag ga ik op zoek naar het bospaadje dat het begin vormt van de route.

Al snel zit ik onder de spinnenwebben, ik vermoed dat ik de eerste ben die hier loopt vandaag. Ik werp een blik op Huize Hessum met een gevel vol klimop, loop een stuk langs de doorgaande weg en volg dan een lang breed pad door het bos. Via een onbewaakte spoorwegovergang kom ik op landgoed Vilsteren.

Huize Hessum

Ik volg al een tijdje een gemarkeerde pijltjesroute. Waar deze rechtdoor gaat, gaat de Trage Tocht linksaf. Over drassige paden met dennenbomen vol spinnenwebben loop ik naar het Vilsterse Veld. Hoewel ik regelmatig in deze omgeving kom, kende ik dit veld niet. Overal om me heen zie ik dopheide. De roze bloemetjes bloeien uitbundig. Verderop graast de schaapskudde met Veluwse heideschapen.

De spinnenwebben zijn wijdverspreid deze tocht, zowel langs als over de paden
Dopheide

Op een heuvel met bankje heb ik een mooi uitzicht over het gebied. Ik ben de enige, heerlijk! Een kopje koffie uit de thermoskan had het compleet gemaakt. Ware het niet dat ik de koffie thuis heb gelaten ivm de beperkte tijd die ik had.

Vilsterse Veld

Over kleine bosweggetjes door het licht heuvelachtige bos De Stikke kom ik uit in het buurtschap Vennenberg dat bestaat uit een handvol boerderijen. In het open landschap kan de wind mijn broek en schoenen wat drogen. Het hoge gras op de boswegen is knap nat van de regen van vannacht. De route duikt echter snel weer het bos in. Ik bevind me nu op landgoed Rechteren. De boerderijen hebben de kenmerkende geel-rode luiken.

Op landgoed Rechteren

Bij de Schaapskooi zie ik de eerste en meteen ook de laatste wandelaar – of eigenlijk hondenuitlater – op deze route. De enige andere mensen die ik zie, bevinden zich op de doorgaande wegen en zitten ofwel op een fiets ofwel in een auto. Over een lange brede eikenlaan met aan weerszijden akkers loop ik naar de bossen van het Hessumse Veld.

Naar het Hessumse Veld

Ook op het Hessumse Veld staat het gras hoog. Een lange broek is tijdens deze wandeling geen overbodige luxe – teek-technisch. Ik was gelukkig voorbereid. De route loopt nog een klein stukje op met het Overijssels Havezatenpad en het Maarten van Rossumpad. Deze laatste kom ik de laatste tijd steeds vaker tegen. Misschien wordt het tijd om dat pad ook daadwerkelijk te gaan lopen.

Over een bospaadje kom ik weer bij het vakantiepark Expo Madrid uit. De grote speeltuin is nog steeds verlaten en ook de stacaravans lijken nog in diepe rust. Stemmen verstoren de stilte. Drie mannen graven een gat in het pad dat over het park loopt. Er liggen buizen langs de weg. De route loopt precies over de weg met het gat. De mannen zien me aankomen en dirigeren mij over het grasveld naast het pad dat omzoomd wordt door een hek. “Daar staat een hek!”, zeg ik, naar het bewuste hek wijzend. “Daar kun je best overheen, het is niet hoog” zegt de een. “Kees,” vraagt de andere met een vette knipoog naar mij “heb je de stroom eraf gehaald?” Kees lacht, knikt en zegt tegen mij “En anders merk je het wel”.

Zo elegant mogelijk klim ik over het lage hekje van ijzerdraad en houten palen, terwijl de drie mannen toekijken. Ze hebben hun verzetje weer gehad deze ochtend. We wensen elkaar een fijne dag en ik overbrug de laatste 100 meter naar mijn auto. Op de parkeerplaats is het niet veel drukker geworden, op de doorgaande weg langs de parkeerplaats wel. Tientallen trekkers met vlaggen en borden rijden in colonne richting Dalfsen. Zou er weer een boerenprotest zijn?

Boerenprotest op de Tolhuisweg

Hoewel ik niet veel later onvermijdelijk ook aansluit bij de lange rij auto’s die achter de trekkers rijden, heb ik mijn rustmomentje van de dag weer gehad. 13 kilometer door stille en mooie natuurgebieden. Deze wandeling is echt een aanrader voor de rustzoeker.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Kanoën rond de Kamperzeedijk

Route: Kanoroute IJsseldelta rond de Kamperzeedijk
Afstand: 12 km
Start: Stoomgemaal Mastenbroek (d’Olde Mesiene), Kamperzeedijk-Oost
Eind: Stoomgemaal Mastenbroek (d’Olde Mesiene), Kamperzeedijk-Oost

We kanoën de route in de rode cirkel, een combinatie van de paarse, blauwe en groene route

In de zomer van 2019 verkennen wij voor het eerst het kanoroutenetwerk van de IJsseldelta, het gebied tussen Zwolle, IJsselmuiden en Genemuiden. We doen dan een rondje in de Mastenbroekerpolder en zijn enthousiast. Twee jaar later zijn we weer in het gebied. We starten nu bij het stoomgemaal aan de Kamperzeedijk dat we vorige keer vanaf het water zagen. Op de planning staat een rondje van ongeveer 12 km, een combinatie van routes. We hebben de kaart op de telefoon, de app OsmAnd als back-up, er kan niet veel misgaan.

We parkeren de auto bij Stoomgemaal Mastenbroek, ook wel ‘d’Olde Mesiene’ genoemd door de plaatselijke bevolking. We bekijken de plek waar we erin gaan en ook meteen de steiger – een eindje verderop – waar we het rondje eindigen. Het ziet er goed uit. Helaas zullen we nooit die laatste steiger bereiken.

Tegenover het gemaal maken we de opblaasbare kano’s vaarklaar en kanoën de Veneriete op. We zijn de enige op deze brede vaart die dient om het overtollige water uit de Mastenbroekerpolder af te voeren. Met een windje in de rug varen we richting het Zwarte Meer.

Stoomgemaal Mastenbroek

Volgens de kanokaart kun je vanaf de Veneriete zonder overdragen, net voor het Zwarte Meer, op de Goot komen om zo weer richting Mastenbroekerpolder te varen. Helaas. Met het Zwarte Meer in zicht ligt over de hele breedte van de vaart een drijvende afzetting. We kunnen er met de kano met geen mogelijkheid langs. Een kanosteiger biedt uitkomst. Het was nog mooier geweest als er na de afzetting ook eentje was geweest, maar de kant is gelukkig niet al te hoog. Ook staat er een bankje. We besluiten van de nood een deugd te maken en pakken er de thermoskan met koffie en de stroopwafels bij.

De Veneriete is afgesloten

Een 100 meter van ons bankje staat pal aan het water een campertje met een ouder echtpaar. Ze staan op het punt om boodschappen te doen op hun elektrische fietsen en wensen ons een mooie dag. Met zo’n bijzondere kampeerplek kunnen ook zij alleen maar een mooie dag hebben. Na de koffie gaan we de Goot op. We hebben een stevig windje tegen en proberen zo dicht mogelijk in de luwte langs de kant met het hoge riet te kanoën. We varen door immense velden met waterlelies en gele plomp.

Gele plomp op de Goot

Op deze doorgaande vaart komen we meerdere motorbootjes tegen. Ook aan de steigers langs de kant liggen de nodige boten. Met een kopje koffie in de hand groet men ons vriendelijk. Verderop wachten we totdat een elektrisch zelfbedieningspontje met fietsers gepasseerd is en varen door tot we bij het gemaal Nieuw Lutterzijl komen. Hier tillen we de kano’s uit het water, steken de weg over en gaan aan de overkant op zoek naar de Bisschopswetering waar onze route verder gaat. Deze blijkt nog niet zo makkelijk te vinden. Na een tijd zoeken, komen we langs een hek en over het terrein van een bedrijf bij het water. Er staan hier zelfs picknickbankjes. Het lijkt de bedoeling, maar ik vraag me af hoeveel kanoërs dit kunnen vinden. Een bordje zou een hoop gezoek schelen.

Over rustig water met uitzicht op tientallen elektriciteitsmasten varen we de Mastenbroekerpolder in. Volgens de kaart moeten we ergens naar links. Tegenover een bedrijf waar ‘Arbeid adelt’ in grote letters op de zijmuur staat, vinden we een klein slootje.

Daar is dan eindelijk de Bisschopswetering

De kanten staan vol riet en wilde bloemen, libellen vliegen af en aan en zwaluwen scheren over het water. Wat een verschil met de Goot. Bij een sluisje tillen we de kano’s over en besluiten meteen maar een broodje te eten. We maken het ons gemakkelijk op de betonnen rand van de sluis en midden tussen de weilanden genieten we van onze lunch.

Lunchplek in de Mastenbroekerpolder

Na de lunch kanoën we verder, dragen de kano’s nog een keer over. In deze polder zijn de sluisjes talrijk. Dan komen we op een punt waar we volgens de kaart rechtdoor moeten varen, overdragen is niet nodig. We zien een doorgang, maar deze is afgesloten door – jawel – een sluisje. Wellicht dat je hier voorheen wel door kon? We zien geen mogelijkheid om uit de kano’s te stappen, de wal is simpelweg te hoog. Ook zijn er geen steigers te bekennen. Op de kaart zie ik een andere waterweg die ook bij het gemaal waar we begonnen uit lijkt te komen. OsmAnd laat het water niet zien. Ook is er geen kanoroute. We besluiten de gok te nemen en vertrouwen op de kanokaart.

Aanvankelijk kanoën we lekker door, groeten een visser en varen tussen een fietspad en de weg. Dan eindigt het water. Hier is de kant wel laag genoeg om uit te stappen en vol goede moed halen we de kano’s uit het water. De volgende sloot lijkt echter in de verte redelijk begroeid te zijn en volgens de kaart moet het water eigenlijk aan de andere kant van de weg afbuigen naar het gemaal.

Met in elke hand een kano (ik de voorkanten, mijn mede-kanoër de achterkanten) lopen we een tijdje langs het steeds kleiner wordende en dichter begroeide slootje maar zien geen water aan de andere kant van de weg. De Kamperzeedijk komt in zicht. En in de verte zien we de schoorsteenpijp van het gemaal waar de auto staat. Kanoën lijkt er niet meer in te zitten. We besluiten de kano’s in de berm te leggen en te voet de auto op te halen. Het is gelukkig niet ver. In een kwartiertje ben ik bij de auto en als ik terugkom heeft mijn medekanoër de kano’s al ontmanteld. Een ander einde van dit rondje Kamperzeedijk dan gedacht.

Ik had graag het hele rondje gekanood maar – zo blijkt maar weer – dan moet je ook de kanoroutes blijven volgen. Een les voor de volgende keer. Hoewel, die kanoroutekaart blijkt ook niet helemaal te kloppen. Tijd voor een update, want dit is een mooi kanogebied dat meer kanoërs verdient. Net als de vorige keer waren we de enige.

Benieuwd naar andere kanoroutes die ik gevaren heb? Je vindt ze hier.

Marskramerpad etappe 6: Deventer – Beekbergen

Route: Marskramerpad
Afstand: 27 km
Start: Parkeerplaats De Worp Deventer
Eind: Parkeerplaats tegenover Restaurant Smittenberg, Arnhemseweg 537 Beekbergen

Bij Beekbergen komen we een andere LAW tegen

Na ruim een jaar staan we weer in Deventer. In maart 2020 stonden we hier ook, klaar om de tweede etappe van ons wandelweekend te wandelen. We kwamen toen niet verder dan de overkant van de IJssel. Een Tweede Wereldoorlog bom werd net op die dag bij de A1 tot ontploffing gebracht. De hele omgeving was afgezet. Het leger liet ons niet verder. Daarna kwam corona.

Deventer vanaf de overkant van de IJssel

Gelukkig gooien bommen nu geen roet in het eten. Bij een zonnetje starten we aan de overkant van de IJssel en lopen over de IJsseldijk naar Wilp. We hebben mooi uitzicht op de skyline van Deventer met echte Hollandse luchten. Het water staat nu een stuk lager dan vorig jaar maart. In Wilp lopen we langs oorlogsgraven aan de dijk. De witte kruisen steken fel af tegen het groen. Een Nederlandse en een Canadese vlag wapperen in de wind. Even verderop vinden we een bankje voor een welverdiend kopje koffie in de zon.

Zicht op Wilp met links de oorlogsgraven

Na Wilp slingeren we langere tijd over de Veluwse Bandijk. Op deze Bomendijk ontbreekt de markering, maar met boekje en GPS is dit geen probleem. De dijk is omzoomd door bomen die frisgroen getooid zijn. Aan de ene kant heb je uitzicht op de uiterwaarden van de IJssel en aan de andere kant op het coulisselandschap. Prachtig. De dijk stamt waarschijnlijk al uit de 14e eeuw toen hier een oude arm van de IJssel liep.

Veluwse Bandijk

Bij Gietelo komen we langs Landgoed Appen en duiken het Appense Bos in. Op een geriefelijke slagboom beginnen we aan onze lunch. We komen niet verder dan één boterham. Donkere wolken pakken zich samen en we krijgen een bui over ons heen. Regenhoes over de rugzak en snel verder. Als de zon weer schijnt, vinden we een al even geriefelijke boomstam om ook de andere boterham op te eten.

Landgoed Appen

De route komt door Klarenbeek, dat verlaten oogt. Misschien houdt de regen de mensen binnen. Als we langs een beek komen te lopen begint de zon weer te schijnen. Een bordje duidt het water aan als de Krepelse Beek, het boekje heeft het over de Beekbergse Beek. Even zijn we in verwarring, maar het blijken twee namen voor hetzelfde water.

De Krepelse of Beekbergse Beek

We gaan onder de A50 door en lopen door Oosterhuizen heen. Als we bij weidse akkers komen, komt het gebied me wel erg bekend voor. Vorige maand liep ik hier het Klompenpad Bekbergerpad. De luchten worden weer donker als we een spoorlijn kruisen waar enkel stoomtreinen rijden. Op de ruim 100 jaar oude spoorlijn tussen Apeldoorn en Dieren kun je een ritje maken met zo’n trein uit vervlogen tijden. Op station Beekbergen, dat we in de verte zien liggen, bevindt zich het Museumstoomdepot waar je van alles te weten kunt komen over stoomtreinen.

Museumlijn van De Veluwsche Stoomtrein Maatschappij

Langs een bekend bankje waar de koffie tijdens het Bekbergerpad wel erg lekker smaakte, lopen we Beekbergen in. Sinds een paar dagen zijn de terrassen weer open. We maken er dankbaar gebruik van. Met cappuccino en taart vieren we dat mijn medewandelaar vorige week jarig was. Ook het feit dat we na een jaar weer een Marskramerpadetappe hebben gelopen, mag gevierd worden. Morgen wandelen we verder de Veluwe op.

Tijdens het Bekbergerpad dronken we op dit bankje met uitzicht koffie

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Pieterpad etappe 12: Holten – Laren

Route: Pieterpad
Afstand: 17 km (inclusief 2 km over het Dikke Boompad)
Start: Station Holten
Eind: Dorpsstraat Laren

Pieterpad, het pad der paden. Of in ieder geval het eerste langeafstandspad in Nederland. Het loopt van Pieterburen naar de Sint Pietersberg en spreekt tot de verbeelding. Vele mensen lopen het en doen er soms jaren over om het uit te lopen. Een vriendin van mij liep het pad in 2018 in anderhalve maand, vrijwel achter elkaar. Ik liep toen twee etappes met haar mee. Hoog tijd voor de rest.

Een week geleden was Nederland bedekt onder een dikke laag sneeuw en zakten de temperaturen ver onder het vriespunt. Vandaag tikt de thermometer de 16 graden aan. Boven nul, wel te verstaan. Overal steken sneeuwklokjes en krokussen hun kopjes boven de grond uit. We wanen ons in de lente, niet in de laatste plaats door de uitbundig schijnende zon. Kortom, een ideaal Pieterpaddagje. Samen met veel andere wandelaars besluiten we deze zaterdag in Holten te starten met alweer de twaalfde etappe van het pad der paden.

Nadat we de auto in Laren achter hebben gelaten, richting Holten zijn gefietst, vervolgens weer terug naar Laren voor een vergeten telefoon en daarna toch echt station Holten bereiken, vangen we de etappe aan. Het gedownloade GPX-bestand van Wandelnet blijkt al na een paar honderd meter anders dan de markering. Door schade en schande wijs geworden volgen we de markering en die brengt ons op een smal pad, vermomd als oprit, tussen een huis en een schuur door. Het blijkt een onverwacht prachtig paadje dat het dorp uit leidt.

Uitzicht op Holten en het paadje vanaf ons bankje

Het eerste bankje dat we tegenkomen heeft een mooi uitzicht op Holten, het onverwachte paadje en de pieterpadders die na ons over het paadje aan komen lopen. Na de onbedoeld lange fietstocht lonkt de koffie. We strijken neer op het bankje. Met een beker koffie in onze hand groeten we de langslopende wandelaars. Na de koffie volgen we ze over de holle weg waar de sneeuwresten nog herinneren aan afgelopen weekend.

Herinneringen aan vorig weekend

Bij het buurtschap Beuseberg, gelegen op de uitlopers van de Overijsselse stuwwallen, vinden we een grote steen met wijze woorden over ‘onzen mooi’n Beusebarg’. We volgen de Beusebergerweg tot over de A1 en passeren intussen meerdere wandelaars op bankjes die ons bij Holten enthousiast groetten. Ook voor hen is de koffietijd aangebroken.

Wijze woorden in Beuseberg

Bij de Schipbeek – een oude bekende, tijdens het Salland Pad liepen we bij Bathmen langs deze 19e-eeuwse verbinding tussen Deventer en de Achterhoek en Twente – hebben we een prachtig zicht op de brede beek met de dubbele rij beuken aan weerszijden. Na de Schipbeek wijkt de route in het boekje af van de markering in het veld. Een pad over een erf is niet meer toegankelijk, waardoor we een andere route volgen.

Schipbeek

Als we de Bolksbeek overgaan, verlaten we Overijssel en bevinden ons in Gelderland. De vierde provincie op dit pad tot nu toe. We komen uit op de Vellerweg, een authentieke boerenweg in een gebied dat rond 1930 is ontgonnen. Dit zie je nu nog aan de boerderijen die van hetzelfde type zijn en af en toe het jaartal 1931 op hun gevel hebben staan.

Vellerweg

Vlak voor Landgoed Verwolde vinden we een leeg bankje aan de Dortherbeek om een broodje te eten. In de familie-app komen foto’s binnen van een eerste lunch buiten. Dat geldt ook voor ons, heerlijk in het zonnetje en zonder jas! Het landgoed was oorspronkelijk een belangrijke vesting van Gelre, vlakbij Oversticht (Overijssel) en wordt al in de 14e eeuw genoemd. Het huidige landhuis stamt uit 1776. Op het landgoed zijn meerdere boerderijen te vinden, waaronder Groot Dengerink met luiken in de kleuren van het landgoed.

Landhuis Verwolde
Boerderij Groot Dengerink

Vlakbij het landhuis begint het Dikke Boompad. Het pad leidt de wandelaar via een slinger naar de dikste eik van Nederland. Hoewel het geen onderdeel is van deze etappe, kunnen we deze uitzonderlijke boom niet links laten liggen. Een jaar geleden zagen we de dikste fladderiep van Nederland tijdens het Graafschapspad, deze dikke eik is een mooie toevoeging aan de verzameling. We volgen de gele bordjes ‘Dikke Boom’ en de spanning wordt opgevoerd. Eerst is er de boom van Oom Frits – zowel de man als de boom zijn al lang geleden overleden – , daarna een in 2000 geplante eik ter gelegenheid van de opening van het Dikke Boompad. Tenslotte is daar de Dikke Boom.

De Dikke Boom, oftewel de dikste eik van Nederland

De boom is waarschijnlijk de dikste eik van Nederland. Hij is ongeveer 25 meter hoog en heeft een stamomvang van 7,60 meter. Naar schatting moet de boom rond 1500 zijn geplant. Als we er aankomen is het er rustig. Twee dames zitten op het bankje naast de boom. Ik maak wat foto’s en een minuut later staan er tien mensen om ons heen. De boom maakt zijn naam als trekpleister waar. Wij houden het voor gezien en lopen via het Dikke Boompad weer terug naar de route.

Hoewel de paden op deze etappe nauwelijks modderig te noemen zijn, staan veel bomen op Landgoed Verwolde met hun voeten in het water. Ook staat het water in de vaarten hoog en zijn enkele weilanden onder een laag water verdwenen. Het levert mooie plaatjes op.

Vanaf landgoed Verwolde is Laren niet ver meer. Een onverhard bosweggetje brengt ons via een oorspronkelijk 18e-eeuwse pastorie met de naam ‘De Binnenhof’ terug naar Laren. De Wereldbakker aldaar biedt coffee-to-go aan met lekkers. Dat laten we ons geen twee keer zeggen. Met een beker cappuccino in de hand lees ik over wereldbakker Wijnand: “Hij ging de wereld over om bij ambachtelijke bakkers in de leer te gaan en kwam thuis met een grote verzameling authentieke bakrecepturen.” Mijn appelnotentaartje smaakt nu nog lekkerder. Een smakelijke afsluiting van een mooie etappe.

Benieuwd naar de andere gelopen etappes van het Pieterpad? Hier vind je de etappes tot nu toe.

Trage Tocht Heino landgoederen: in de sneeuw

Route: Trage Tocht Heino landgoederen: Landgoederen Velner, ’t Nijenhuis en ’t Rozendael
Afstand: 12 km
Start: Station Heino
Eind: Station Heino

Op de laatste dag dat de temperaturen ’s nachts ver onder het vriespunt zakken, Nederland massaal de ijzers onder bindt én er vrijwel overal sneeuw ligt, rijd ik al vroeg naar station Heino voor een sneeuwwandeling over drie landgoederen in de buurt van de Overijsselse plaats. Tijdens de wandeling kom ik bekende maar ook onbekende paden tegen. O.a. met het Salland Pad liep ik een aantal paden eerder. De wereld zag er toen een stuk groener uit.

De grotere wegen zijn sneeuwvrij, maar de rest is nog bedekt door een witte laag. Vanaf het station dat buiten Heino ligt, volg ik de groen-blauwe markering van het Salland Pad en loop over kleine paadjes een bosgebiedje in. Ik kom een enkele hondenuitlater tegen en een wandelaar met stokken die er flink het tempo in heeft. Ik loop langs het Go Challenge Outdoorpark (dat ook hoopt op betere tijden) en een dierenpark waar de herten en kippen mij aandachtig opnemen. Ik zie ze denken: “Zou ze eten hebben?”.

De herten hebben me in het vizier

Het zonnetje schijnt uitbundig. Over de Hondenmotsweg loop ik na een tijdje langs de Hondenmotswetering. Er is weinig ijs te bekennen ondanks de lage temperaturen afgelopen nachten. Ik kom langs Ekoboerderij Overesch. Bezoekers kunnen er terecht voor de boerderijwinkel, een belevingspad, de skybox boven de varkensstal en koffie. Ook is er een bezoekersruimte waar je meer informatie kunt krijgen over hun visie op ecologische landbouw. Op deze zondagochtend is de Overesch echter gesloten.

Weinig ijs

Als de verharde weg overgaat in een onverhard fietspad strekt zich naast mij een witte vlakte uit. Rijen imposante beuken flankeren het pad verderop. Ik sla af op de Stobbenbroekerweg en groet twee hardlopers die hun best doen om niet uit te glijden op de door autobanden spekglad geworden sneeuw.

Onverhard gedeelte van de Hondenmotsweg

Over het huidige Landgoed Windesheim loop ik via een door de zon mooi uitgelichte beukenlaan naar de Velner-allee. Ooit was dit landgoed De Velner. Op de plek waar nu een boerderij staat, stond tot 1838 havezate de Velner. Waarschijnlijk al sinds de 14e eeuw. Op de kaart zie je de blauwe lijntjes van een slotgracht. Rond de boerderij kan ik geen water ontdekken.

Via een beukenlaan loopt ik naar de Velner-allee

Langs meerdere boerderijen loop ik over de Velnerweg door open land en over de Assendorperdijk naar het volgende landgoed: Landgoed ’t Nijenhuis. Op dit landgoed staat Kasteel ’t Nijenhuis, tegenwoordig een museum dat onderdeel uitmaakt van Museum De Fundatie in Zwolle. Ik ben hier regelmatig geweest. Het museum met beeldentuin is zeer de moeite waard. Ook kun je tijdens je bezoek een wandelingetje maken over het landgoed. Ik hoop dat het museum snel weer open kan.

Velnerweg

De Trage Tocht maakt een lus over het landgoed. Via een draaideur in een hek kun je het gebied in komen. Deze draaideur is gemaakt voor dunne mensen zonder rugzak, weet ik van eerdere bezoeken. En dus maak ik mijn rugzak alvast los. Er is echter geen beweging te krijgen in het draaimechanisme. Gelukkig ligt er op het slootje naast het hek ijs en kan ik op die manier langs het (ook aan de zijkant) puntige hek komen.

Het hek met de niet werkende draaideur en rechts het reddende ijs

Ik zie het kasteel van meerdere kanten als ik me door de sneeuw een weg baan. Op een vijver aan de achterkant zijn schaatssporen zichtbaar. Nu is er nog niemand, maar ik kan me voorstellen dat dit nog wel gaat veranderen vandaag. Een koperwiek hipt voor me uit en lijkt zich niet aan me te storen. Eten zoeken heeft een hogere prioriteit.

Kasteel ’t Nijenhuis

Kasteel ’t Nijenhuis en station Heino liggen niet ver van elkaar, maar de route maakt nog een lus langs een derde landgoed. Over onverharde bosweggetjes die ik nog ken van het Salland Pad en een verharde sneeuwvrije weg kom ik langs landhuis ’t Rozendael. Al in de 14e eeuw wordt de naam vermeld. ’t Rozendael ontwikkelde zich door de eeuwen heen van gewoon boerenerf tot een buitenplaats. In de 20e eeuw wordt de familie Van Ittersum eigenaar en brengt het in 1939 onder in een stichting. In het weiland voor het witte landhuis staat een rood-witte duiventil, de kleuren van het wapen van de familie Van Ittersum. Ook de luiken van de boerderijen op het landgoed hebben deze kleuren.

’t Rozendael met duiventil

Via de onverharde Centsweg kom ik weer bij het station uit. Mijn wandeling is voorbij, de ochtend nog niet. Hoewel ik de omgeving van Heino goed ken, zag ik het nog niet eerder in de sneeuw. Het landschap ziet er compleet anders uit. Ik sluit niet uit dat ik deze wandeling nog een keer loop, in een groener jaargetijde. De tocht is zeker de moeite waard.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Groene Wissel Den Ham: op een winterdag

Route: Groene Wissel Den Ham: De Zandstuve en Linderbeek
Afstand: 17 km
Start: Parkeerplaats Goosensplein Den Ham
Eind: Parkeerplaats Goosensplein Den Ham

Het belooft een echte winterse dag te worden: zon, blauwe luchten en een paar graden onder nul. Ideaal wandelweer dus. We besluiten weer eens een Groene Wissel te wandelen en komen uit op Den Ham, een brinkdorp in Twente. Mijn schoonmoeder noemt het ‘het goddeloze Den Ham’ als ze later hoort dat we hier gewandeld hebben. Deze uitdrukking blijkt terug te voeren naar 1500 als veel reizigers op doorreis naar Duitsland in de herbergen van de plaats de nodige drank naar binnen gieten. Een hardnekkige bijnaam, 500 jaar later blijkt dit nog steeds het eerste te zijn waar mensen (of in ieder geval mijn schoonmoeder) aan denken als ze de plaatsnaam horen.

In Den Ham

We parkeren voor negenen de auto op het grote parkeerterrein midden in Den Ham waar welgeteld twee andere auto’s staan en gaan op weg naar de rand van het dorp. We komen meerdere warme bakkers en speciaalbier-cafés tegen. Ook valt de weg door het dorp op. Aan weerszijden liggen rode fietsstroken. Het zwarte asfalt dat in het midden overblijft, is smaller dan de gemiddelde auto. Ik had dit nog niet eerder gezien. Wel ken ik de helemaal rode asfaltwegen, de zogenaamde fietsstraten.

Mageler Es

Als de route het dorp uit loopt wacht ons een prachtig uitzicht over de Mageler Es, een gebied met eeuwenoude akkerlanden. Glooiende berijpte weiden zover het oog strekt, een klinkerpaadje naar de einder waar de lichtblauwe lucht in een zacht oranje eindigt. Aan de horizon een groepje bomen dat een Joodse begraafplaats blijkt de omringen. Op de begraafplaats zijn geen grafstenen meer. Wel staat er een gedicht dat hoort bij de Hammer bezinningswandeling. Het blijkt één van twaalf plaquettes te zijn met een gedicht of lied over bezinning, geloof of natuur.

Joodse begraafplaats op de Mageler Es

We lopen verder over onverharde wegen die modderig lijken maar door de vorst hard bevroren zijn. Ook de plassen die regelmatig de hele weg beslaan zijn overdekt met een dun laagje ijs. Een paar dagen geleden was deze wandeling zonder hoge waterdichte wandelschoenen ongetwijfeld nog een flinke uitdaging geweest.

Het wandelpad, gelukkig vriest het

Langs een van de wegen zien we een pad naar een huis vol beelden. Langs de weg even verderop staat een beeld van een meisje met wapperende haren. Hier blijkt kunstenaar Peter Weenink te wonen. De beelden zijn van zijn hand. Voor de geïnteresseerde is Peter’s Paradijs ook toegankelijk voor gasten.

Beeld van kunstenaar Peter Weenink

De wandeling duikt de Zandstuve in, een bosgebied tussen Den Ham en Vroomshoop. Tot eind 19e eeuw was hier voornamelijk veen en zand(verstuiving) te vinden, vandaar de naam Zandstuve. Doordat er minder gegraasd en geplagd werd, vormde zich hier een bos. We lopen over kleine bospaadjes en komen langs een zwembad en zelfs een ijsbaan met een eiland in het midden. Als het nog even doorvriest kun je op deze beschutte plek waarschijnlijk snel de ijzers onderbinden.

Een ijsbaan in het bos

We drinken onze koffie op een bevroren bankje. Een zonnestraal valt door de takken en geeft de beschaduwde witte wereld wat kleur. Dit bos blijkt een geliefd wandel-, hardloop- en hondenuitlaatgebied. Ook klootschieters voelen zich hier thuis. Vier oudere mannen gooien de met lood verzwaarde ballen zo ver mogelijk over het pad. Ze gaan netjes voor ons opzij en vertellen enthousiast over hun sport.

Koffiedrinkbankje

Op de Zandstuve kun je goed klootschieten

De omgeving van Den Ham lijkt ook toeristen aan te trekken. We komen langs meerdere bungalowparken, een groepsaccommodatie in Amerikaanse blokhutstijl en lopen zelfs over een camping. De boerderijcamping ligt direct aan de Linderbeek. Je kunt vanaf je kampeerplek zo je hengel uitwerpen of je kano te water laten. Iets om te onthouden voor een kanoweekend.

Rechts bij de gebouwen de camping aan de Linderbeek

De route volgt de Linderbeek over een breed schouwpad. Er staat nauwelijks wind en het wateroppervlak is zo glad als een spiegel. We zien zwanen, maar ook een grutto en een ijsvogel over het water scheren. In het bos spotten we al een goudhaantje, staartmezen en een grote bonte specht. Een mooie vogelspotopbrengst vandaag, jammer dat we dit gebied niet tot onze achtertuin kunnen rekenen (dit weekend vindt de tuinvogeltelling plaats)!

Linderbeek

Als we de Linderbeek verlaten is Den Ham niet ver meer. Via een kerk waar de zonnepanelen in kruisvorm op het dak liggen (creatief!), lopen we het nog steeds rustige dorp weer in. Op de parkeerplaats is er één auto bij gekomen. We kijken terug op een schitterende wandeling. De afwisseling van glooiende eeuwenoude akkers, het bosgebied en de beek zorgden vandaag samen met de stralende winterzon voor mooie plaatjes.

Benieuwd naar de andere Groene Wissels die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Pionierspad etappe 2: Giethoorn – Vollenhove

Route: Pionierspad
Afstand: 16 km
Start: Parkeerplaats Eendrachtsplein Giethoorn
Eind: Parkeerplaats Aan Zee Vollenhove

Pionierspad etappe 2 Wandelnet.nl

In 2019 is het Pionierspad van Steenwijk naar Muiden vernieuwd. De Lange Afstandswandeling van 217 kilometer volgt het spoor van de pioniers in de polder. Je loopt dwars door Flevoland over de voormalige zeebodem. De LAW gaat door polderlandschappen en (nieuwe) natuurgebieden. Het Pionierspad vormt samen met het Friese Woudenpad en het Floris V-pad, het Diagonaalpad. De naam zegt het al, het pad loopt diagonaal door Nederland van de noordoosthoek naar het zuidwesten. Er is op dit moment geen wandelboekje van deze (vernieuwde) route verkrijgbaar. Op wandelnet.nl vind je wandelkaarten en de GPX-bestanden.

Veel ganzen en weilanden

Het belooft een mooie dag te worden als we de auto parkeren Aan Zee in Vollenhove. Tot de aanleg van de Afsluitdijk in 1932 lag dit middeleeuwse stadje daadwerkelijk aan zee, de Zuiderzee. We halen de fietsen van de auto en overbruggen de 13 kilometer tot aan Giethoorn met grotendeels een windje in de rug. Bij de Plus laten we de fietsen achter en vangen de weg naar Vollenhove aan.

Het is nog rustig als we het anders zo toeristische plaatsje verlaten. We steken het kanaal over en volgen het een stukje. Meerdere vissers zitten in volle uitrusting naar hun dobbers te turen. De stoelen waarin ze zitten zijn complete bouwwerken waar hengels, haakjes, netten en wat dies meer zij allemaal een plekje hebben. Ze dragen stuk voor stuk regenpakken. Geen overbodige luxe, want hoewel de zon inmiddels uitbundig schijnt, is het met 2 graden Celsius knap koud als je lang stil zit.

Kanaal bij Giethoorn

We lopen langs mooie boerderijen die allemaal iets bij lijken te verdienen in het toerisme met een B&B, een camperkampeerterrein en een cursus buitenkoken. Bij boerderij de Schouwenburg slaan we een onverhard pad in en lopen meerdere kilometers over de lange rechte weg. Op een hardloopster na komen we niemand tegen. Bij de Cornelisgracht gaan we De Wieden in. Over een klein smal pad met aan weerszijden een waterrijk gebied met riet lopen we naar Dwarsgracht.

De Wieden in

Dwarsgracht is geen onbekende plek voor ons. In november vorig jaar kanoden we hier nog. Nu lopen we over het smalle paadje door het pittoreske dorpje langs de riet gedekte boerderijen. Regelmatig gaan we bruggetjes over. Op de plek waar we in november de kano’s te water lieten drinken we nu onze meegebrachte koffie, heerlijk in het zonnetje.

Dwarsgracht

Na Dwarsgracht voert de route ons naar Jonen, een klein dorpje dat niet per auto bereikbaar is. Het is aanmerkelijk drukker met wandelaars. Wij slaan echter als enigen het Joneger wandelpad in. Het onverharde pad van ruim anderhalve kilometer is knap modderig. Om niet al te natte voeten te krijgen manoeuvreren we ons langs de kanten van het pad en blijven regelmatig met onze rugzakken en wanten in stekelstruiken hangen. Een omgevallen boom verspert het pad compleet. Met enig kunst- en vliegwerk weten we ons er een weg overheen en onderdoor te banen.

Een boom over het Joneger wandelpad

Vlak voor Jonen staat een paaltjasker, een kleine watermolen die water op- of wegpompt. De molens zijn specifiek te vinden in Noord-west Overijssel. In Jonen komen we uit bij het beroemde ‘pontje van Jonen’. Gezien de vele wandelaars waren we bang voor rijen, maar blijkbaar keert men bij het pontje weer om naar Dwarsgracht. We zijn de enige die naar de overkant gaan. We stappen op het zelfbedieningspontje en trekken onszelf over, over de Walengracht. Vanaf het voorjaar ligt hier een betaalde pont met schipper.

Een paaltjasker vlak voor Jonen
Het pontje van Jonen

Aan de overkant staan de auto’s van de bewoners van Jonen geparkeerd, ieder op zijn eigen parkeerplek. Over een lange rechte asfaltweg lopen we een heel ander landschap in. Overal waar we kijken zijn weilanden, ganzen bevolken het gras en vliegen regelmatig luid gakkend op. De eerste paar kilometer komen we niemand tegen. In de verte zien we Blokzijl liggen. Het leuke plaatsje laten we ditmaal rechts liggen.

Na Jonen zijn er lange rechte stille wegen

Op een parkeerplaatsje met betonnen platen zetten we onze fietsstoeltjes in elkaar en genieten in het zonnetje van onze lunch. Het uitzicht van riet, weilanden, water en blauwe lucht is kenmerkend voor deze etappe.

Lunch with a view

Via Leeuwte komen we in Moespot. Al in de 17e eeuw was hier een herberg te vinden die de nodige klandizie had. Het lag aan de Zuiderzeedijk tussen Vollenhove en Blokzijl, die de enige landverbinding vormde richting het noorden. Tussen 1913 en 1934 was hier zelfs een halte van de stoomtram Blokzijl – Zwolle. Ook nu nog is er een café te vinden.

Wij lopen door naar Vollenhove. Door de oude straatjes komen we bij de imposante kerk van de Hervormde Gemeente Vollenhove die aan de haven ligt. Hier liep ik in het najaar van 2019 ook toen ik het Christoffelpad wandelde. Er stond vandaag gelukkig een stuk minder wind dan toen! Bij de haven staat ook onze auto. We hebben er 16 kilometer op zitten. Ons rest nog een ritje naar Giethoorn om de fietsen op te halen. De volgende keer lopen we Flevoland in en staat het Waterloopbos op het menu. Ik ben benieuwd!

Kerk in Vollenhove

Benieuwd naar de andere etappes van het Pionierspad? Kijk dan hier.

Wandelen in een mistig Vechtdal

Route: Trage Tocht Dalfsen Rechterense Veld: Landgoederen Rechteren, Den Aalhorst en Den Berg
Afstand: 14 km
Start: Parkeerplaats station Dalfsen
Eind: Parkeerplaats station Dalfsen

Rechterense Veld

Deze zondag begint mistig, maar, beloven de weersvoorspellingen, in de loop van de ochtend breekt de zon door. Deze voorspelling hebben we eerder gehoord afgelopen tijd, maar de laatste mistige wandeling bleef mistig. Niet dat het uitmaakte, die wandeling bij Markelo was prachtig en dat blijkt vandaag ook zo te zijn.

Dalfsen ligt in het Vechtdal, een prachtige omgeving die ik goed ken. Ik heb er veel gewandeld en gefietst. Toch word ik vandaag verrast met paden die ik niet ken. Leuk! We parkeren de auto bij station Dalfsen, steken het spoor over en slaan al snel een onverhard pad in. We lopen nu op Landgoed Rechteren. De volgende 14 kilometer zal het overwegend onverhard blijven. Deze wandeling mag zich met recht een Trage Tocht noemen.

Station Dalfsen

We lopen over bospaden, breed en smal en moeten regelmatig het pad delen met mountainbikers. Ze hebben er zin in op deze zondagochtend. Ik zie geen MTB-route bordjes, maar het is natuurlijk een prachtig omgeving om doorheen te fietsen. Misschien moeten we zelf deze bossen ook maar eens op de MTB verkennen.

Bomen in de mist

Op het zandpad naar het Rechterense Veld halen we een wandelaar in met zijn spiegelreflexcamera in de aanslag. Even daarvoor hadden we hem zijn fiets tegen een boom zien zetten en liep hij voor ons het gebied in. Als we hem groeten, verzucht hij dat er voor mooie foto’s te weinig mist, maar ook te weinig zon is. We wensen hem (en ons) snel een zonnetje toe. Deze breekt echter pas door als we weer bij de auto zijn. Ik vrees dat hij onverrichter zake naar huis teruggekeerd is.

Het Rechterense Veld ligt er mooi bij. Het was vroeger een stuifzandgebied, wat je nog steeds terugziet in de heuvels. Nu groeien er naald- en loofbomen, veel heide en zijn er ook zeldzame planten te vinden. Het gele gras steekt fel af tegen het groene mos. Het geeft wat kleur in de grijze omgeving.

Rechterense Veld

Over het veld en door de bossen komen we langs een oude houten schaapskooi, al lang niet meer in gebruik. Over een lange rechte weg lopen we langs de bosrand naar ons volgende bos: het Sterrenbos. In de 17e eeuw legde de eigenaar van de verderop gelegen buitenplaats Den Aalshorst dit bos aan. Sinds 1961 bevindt zich hier ook een camping. De route loopt erlangs. We zien enkele (overwinterende?) caravans staan, maar verder is het verlaten. In de zomer zal het hier een drukte van belang zijn.

Oude schaapskooi

Na een kort stukje asfalt duiken we het gebied van Buitenplaats Den Aalshorst in. We lopen door lange bomenlanen, komen langs witte hekken met namen als ‘de peerde weide’ en (voor het landhuis) ‘veur ’t huus’ en zien steeds meer wandelaars. Het landhuis zelf stamt uit 1720 en ligt er mooi bij.

Den Aalshorst

Onderweg naar het derde en laatste landgoed van vandaag lopen we over bospaden en een klein weggetje met knotwilgen langs de Emmertochtsloot. Bij mooi weer levert dit vast mooie foto’s op. Via een brede beukenlaan betreden we Landgoed Den Berg.

Emmertochtsloot

Het landhuis zien we al van verre liggen, weerspiegeld in het water. Het stamt uit 1705 en was eigendom van baron van Dedem (Dedemsvaart is naar hem genoemd). Overal om ons heen staan rododendrons. Wat zal het hier een zee van kleuren zijn als ze in bloei staan. Als we op een verharde weg uitkomen zien we het station liggen. De route maakt echter nog een lusje over onverharde paden. Parallel aan waar we aan het begin van deze wandeling liepen, banen we ons een weg door de modder en leggen de laatste meters naar het station af.

Den Berg

Het was, zelfs bij mistig en grijs weer, een prachtige wandeling. De moeite waard om nog eens te lopen als de zon schijnt en de natuur in bloei staat.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.