Marskramerpad etappe 7: Beekbergen – Hoog Buurlo

Route: Marskramerpad
Afstand: 21 km
Start: Parkeerplaats tegenover Restaurant Smittenberg, Arnhemseweg Beekbergen
Eind: Parkeerplaats kruising Alverschotenseweg en Turfbergweg bij Hoog Buurlo

Het is vandaag zondag en het is meivakantie. Er staat een etappe van het Marskramerpad op het programma die dwars over de Veluwe gaat. De afgelopen maanden was de Veluwe the place to be. Ik verwachtte daarom grote drukte en twijfelde of we dit wel moesten willen. Na berichtjes op social media over hoe rustig het is dit weekend in het gebied waar we willen lopen, besluiten we toch te gaan. Geen verkeerde keuze. De coronaregel-versoepelingen brengen mensen veel meer mogelijkheden dan wandelen. En na maanden rondlopen in de natuur lokken nu de winkels en terrassen. Een goede ontwikkeling voor ons.

We beginnen waar we gisteren eindigden: in Beekbergen naast het Exodusmonument. Het pad leidt ons naar de glooiende enk Konijnenkamp. Dit is bekend terrein, met het Bekbergerpad liep ik hier ook. Waar dat Klompenpad rechtdoor loopt, slaat het Marskramerpad af. Opeens lopen we in een frisgroen bos waar de bodem bedekt is met bosbessenplantjes. Door de grote hoeveelheden dringen zich gelijk vergelijkingen met Zweden op.

De enk Konijnenkamp

Het smalle paadje is niet enkel voor wandelaars, ook mountainbikers maken er gretig gebruik van. Verderop begrijpen we dat steeds beter. Het smalle weggetje begint flink te klimmen en te dalen. Op een gegeven moment kijken we in de diepte. Voor ons uit maakt het pad, net als een bergpad, aan de buitenkant van de heuvel een bocht. Hier wil ik ook wel mountainbiken!

Dit zijn de betere mountainbikepaden

Door Spelderholt wandelen we afwisselend over bredere en smallere bospaden naar Hoenderloo. Via een laan waar de smileys in allerlei varianten aan de bomen hangen (geen idee wat hier de achterliggende gedachte is) komen we uit bij een weide. Hier staan enkele langharige schapen in groepjes bij elkaar. Elk groepje omringd door hekken. Eén groepje van een stuk of vijf schapen loopt los op het veld. Een blaffende border collie probeert ze in bedwang te houden, aangespoord door een man die in het Engels bevelen roept. Als we dichter bij komen bespeuren we in het veld nog veel meer border collies met begeleiders. Zijn we getuigen van een cursus tot schaaps-/herdershond?

Een laan met Smileys

Filosoferend over waarom die bevelen in het Engels zijn (de hond verstaat geen Nederlands?) lopen we naar het witte kerkje van Hoenderloo dat we al van verre zagen liggen. De Heldringkerk stamt uit 1858 en ligt er mooi bij. Het pad loopt er omheen en brengt ons samen met het Veluwe Zwerfpad en het Trekvogelpad naar het centrum van Hoenderloo. Het is er drukker dan we tot nu toe zagen, maar als we de plaats weer uit zijn, is de drukte ook zo verdwenen.

De Helderingkerk in Hoenderloo

In het Hoenderlose Bos komen we een handjevol wandelaars en fietsers tegen en een enkele ruiter. Op een bankje met uitzicht over een veld eten we onze lunch. Een bospad brengt ons naar de Hoog Buurlose Heide. Onze eerste kennismaking is een zandverstuiving met veel mul zand. Ons tempo ligt aanmerkelijk lager als we ons een weg banen door het zand. Het zand gaat vrij abrupt over in een heideveld.

Zandverstuiving bij de Hoog Buurlose Heide

We vinden het hier al mooi, maar na wat afslagen ontvouwt zich een weids uitzicht over de omgeving. In de verte zien we het gebouw van Radio Kootwijk. De donkere luchten die zich boven het landschap samenpakken, beloven niet veel goeds maar leveren samen met de zon prachtige plaatjes op.

Donkere luchten pakken zich samen boven de Hoog Buurlose Heide

Op een bepaald punt geven het boekje, de markering en de GPS-route elk een andere weg aan. We besluiten de markering te volgen, die ons helemaal aan de rand van het heideveld brengt te midden van de dennenbomen. Een goede beslissing. Hier zijn we beter beschut tegen de fikse hagelbui die niet veel later uit die donkere wolken valt. Nu las ik dat er een nieuwe druk aan zat te komen van het boekje, dus wellicht hebben we de nieuwe route gelopen. Hij is een kilometer langer, concluderen we op het eindpunt.

Hoog Buurlose Heide

We laten het heideveld voor wat het is en komen bij de Schaapskooi Hoog Buurlo. Er zijn hier weinig schapen, maar des te meer mensen. Uitkijkend over de glooiende velden zitten ze op de picknickbankjes. De tandems, E-choppers en andersoortige vervoersmiddelen staan verspreid over de berm. Er lopen hier meerdere wandelroutes, waaronder een speciale route voor blinden en slechtzienden. Een infopaneel is in braille te lezen en er is een ingesproken tekst te beluisteren via een app. Dit had ik nog niet eerder gezien.

Schaapskooi Hoog Buurlo

Wij leggen de laatste paar honderd meter af naar de auto en stappen net voor de regen in. Dit weekend hebben we er 48 kilometer Marskramerpad opzitten. Na ruim een jaar was dat wel weer nodig. Hopelijk komen we hier dit jaar nog terug voor het vervolg.

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Marskramerpad etappe 6: Deventer – Beekbergen

Route: Marskramerpad
Afstand: 27 km
Start: Parkeerplaats De Worp Deventer
Eind: Parkeerplaats tegenover Restaurant Smittenberg, Arnhemseweg 537 Beekbergen

Bij Beekbergen komen we een andere LAW tegen

Na ruim een jaar staan we weer in Deventer. In maart 2020 stonden we hier ook, klaar om de tweede etappe van ons wandelweekend te wandelen. We kwamen toen niet verder dan de overkant van de IJssel. Een Tweede Wereldoorlog bom werd net op die dag bij de A1 tot ontploffing gebracht. De hele omgeving was afgezet. Het leger liet ons niet verder. Daarna kwam corona.

Deventer vanaf de overkant van de IJssel

Gelukkig gooien bommen nu geen roet in het eten. Bij een zonnetje starten we aan de overkant van de IJssel en lopen over de IJsseldijk naar Wilp. We hebben mooi uitzicht op de skyline van Deventer met echte Hollandse luchten. Het water staat nu een stuk lager dan vorig jaar maart. In Wilp lopen we langs oorlogsgraven aan de dijk. De witte kruisen steken fel af tegen het groen. Een Nederlandse en een Canadese vlag wapperen in de wind. Even verderop vinden we een bankje voor een welverdiend kopje koffie in de zon.

Zicht op Wilp met links de oorlogsgraven

Na Wilp slingeren we langere tijd over de Veluwse Bandijk. Op deze Bomendijk ontbreekt de markering, maar met boekje en GPS is dit geen probleem. De dijk is omzoomd door bomen die frisgroen getooid zijn. Aan de ene kant heb je uitzicht op de uiterwaarden van de IJssel en aan de andere kant op het coulisselandschap. Prachtig. De dijk stamt waarschijnlijk al uit de 14e eeuw toen hier een oude arm van de IJssel liep.

Veluwse Bandijk

Bij Gietelo komen we langs Landgoed Appen en duiken het Appense Bos in. Op een geriefelijke slagboom beginnen we aan onze lunch. We komen niet verder dan één boterham. Donkere wolken pakken zich samen en we krijgen een bui over ons heen. Regenhoes over de rugzak en snel verder. Als de zon weer schijnt, vinden we een al even geriefelijke boomstam om ook de andere boterham op te eten.

Landgoed Appen

De route komt door Klarenbeek, dat verlaten oogt. Misschien houdt de regen de mensen binnen. Als we langs een beek komen te lopen begint de zon weer te schijnen. Een bordje duidt het water aan als de Krepelse Beek, het boekje heeft het over de Beekbergse Beek. Even zijn we in verwarring, maar het blijken twee namen voor hetzelfde water.

De Krepelse of Beekbergse Beek

We gaan onder de A50 door en lopen door Oosterhuizen heen. Als we bij weidse akkers komen, komt het gebied me wel erg bekend voor. Vorige maand liep ik hier het Klompenpad Bekbergerpad. De luchten worden weer donker als we een spoorlijn kruisen waar enkel stoomtreinen rijden. Op de ruim 100 jaar oude spoorlijn tussen Apeldoorn en Dieren kun je een ritje maken met zo’n trein uit vervlogen tijden. Op station Beekbergen, dat we in de verte zien liggen, bevindt zich het Museumstoomdepot waar je van alles te weten kunt komen over stoomtreinen.

Museumlijn van De Veluwsche Stoomtrein Maatschappij

Langs een bekend bankje waar de koffie tijdens het Bekbergerpad wel erg lekker smaakte, lopen we Beekbergen in. Sinds een paar dagen zijn de terrassen weer open. We maken er dankbaar gebruik van. Met cappuccino en taart vieren we dat mijn medewandelaar vorige week jarig was. Ook het feit dat we na een jaar weer een Marskramerpadetappe hebben gelopen, mag gevierd worden. Morgen wandelen we verder de Veluwe op.

Tijdens het Bekbergerpad dronken we op dit bankje met uitzicht koffie

Benieuwd naar de andere etappes van het Marskramerpad? Hier vind je de verhalen over de etappes tot nu toe.

Pionierspad etappe 4: Enservaart – Schokkerhaven

Route: Pionierspad
Afstand: 19 km
Start: Parkeerplaats Mammouthweg Kraggenburg
Eind: Parkeerplaats Schokkerhaven

Pionierspad etappe 4 wandelnet.nl

In 2019 is het Pionierspad van Steenwijk naar Muiden vernieuwd. De Lange Afstandswandeling van 217 kilometer volgt het spoor van de pioniers in de polder. Je loopt dwars door Flevoland over de voormalige zeebodem. De LAW gaat door polderlandschappen en (nieuwe) natuurgebieden. Het Pionierspad vormt samen met het Friese Woudenpad en het Floris V-pad, het Diagonaalpad. De naam zegt het al, het pad loopt diagonaal door Nederland van de noordoosthoek naar het zuidwesten. Er is op dit moment geen wandelboekje van deze (vernieuwde) route verkrijgbaar. Op wandelnet.nl vind je wandelkaarten en de GPX-bestanden.

De tulpenroutes in de polder zijn weer opengesteld. We grijpen onze kans en wandelen een etappe van het Pionierspad in de hoop nog wat van de kleurenpracht mee te pikken. Dat lukt! We zien meerdere velden tulpen in allerlei kleuren. Daarnaast leren we een hoop over het voormalige eiland Schokland, genieten van de natuur die nu in bloei staat en verbazen ons over wonen in Schokkerhaven.

Al vroeg parkeren we onze auto op de grote parkeerplaats bij Schokkerhaven, we zijn de eerste. Het eigenlijke eindpunt van de etappe ligt een kleine kilometer verder, maar hier is een goede parkeergelegenheid. Op de fiets leggen we de 15 kilometer af naar de parkeerplaats aan de Mammouthweg langs de Enservaart, waar we in maart eindigden. We laten daar onze fietsen achter en beginnen aan de vierde etappe. De eerste 7 kilometer blijkt op de fiets en wandelend hetzelfde. De route gaat over lange rechte asfaltwegen met aan weerszijden bloeiende bermen en akkers. Regelmatig moeten we de berm in voor een passerende trekker. Zonder uitzondering groet de trekkerchauffeur ons.

Akkers langs lange rechte wegen

We gaan de A6 over. Hier hebben we voor het eerst goed zicht op een groot bollenveld. Prachtige banen van gele en rode tulpen. Nog niet elke plant bloeit, over een week zal het hier nog mooier zijn. Aan het einde van deze etappe komen we nog veel meer velden tegen. Daar loopt dan ook de officiële Tulpenroute.

Na de A6 staat langs de weg een rood vliegtuigje op een paal. Dit duidt de plek aan van een in de Tweede Wereldoorlog neergestort vliegtuig, een bordje geeft meer informatie over het soort vliegtuig en bemanning. Er blijkt zelfs een 50 km lange fietsroute te zijn langs vliegtuigwrakken in de Noordoostpolder.

Markering van een neergestort vliegtuig

Over een smal, geenszins coronaproof schelpenpaadje met knotwilgen lopen we naar Schokland. Gelukkig is het niet druk. Schokland zie je al van verre liggen. Het voormalige eiland in de Zuiderzee maakt sinds 1942, toen de Noordoostpolder drooggelegd werd, deel uit van het vasteland. Sinds 1995 is het gebied UNESCO Werelderfgoed vanwege de geschiedenis en de archeologische rijkdom. Zo’n 12.000 jaar geleden woonde op Schokland al mensen.

Naar Schokland

De route leidt ons langs alle bijzonderheden van Schokland. Als eerste komen we langs de gereconstrueerde haven met meerpalen, steigers, een vuurtoren en twee huisjes. Het eerste huisje herbergde de misthoorninstallatie die schepen bij mist veilig de haven inloodste. In het andere huisje woonde de lichtwachter/havenmeester.

De haven van een afstandje
Het huis van de lichtwachter/havenmeester met vuurtoren

Door het Schokkerbos – dat ontstond omdat de bodem niet geschikt was voor landbouw – komen we in de Gesteentetuin. Hier zijn sporen uit de ijstijd terug te vinden: zwerfkeien en de keileemlaag. Het bezoekerscentrum is dicht, maar met de bloeiende sleutel-, paarden- en pinksterbloemen hebben we genoeg te zien.

Over kleine paadjes verlaten we het bos en lopen op de grens van bos en akkers naar Middelbuurt, het bekendste stuk van Schokland. Hier staat het beroemde kerkje en het museum. Hoewel kerk, museum en restaurant gesloten zijn, staat er wel een kraampje dat poffertjes verkoopt. We maken dankbaar gebruik van deze mogelijkheid. In het zonnetje genieten we van onze poffertjes-to-go.

Middelbuurt

Het is hier wel wat drukker, maar ik had veel meer mensen verwacht op deze zonnige dag. De route loopt na Middelbuurt door naar het uiterste puntje van het voormalige eiland. Buiten het broedseizoen gaat het pad dwars door het natuurgebied achter Middelbuurt. Het is april en dus broedseizoen. Wij moeten omlopen over een niet minder mooie route met scheef gewaaide bomen. Aan de ene kant ligt het natuurgebied, aan de andere kant is de weide veranderd in een zee van paardenbloemen.

We passeren de terp De Zuidert met gereconstrueerd huisje en waterput waar sinds 1400 alleen nog maar brak water in zat door de opdringende zee. Voor zoet water waren de Schokkers helemaal afhankelijk van regenwater. Dan naderen we het zuidelijkste puntje van Schokland. Hier stond ooit de kerk van Ens. Al wat nu rest is een ruïne. Een bordje maant de bezoeker de ruïne niet te betreden. Op deze plek zijn stoffelijke resten van het voormalige kerkhof herbegraven, nadat deze in 1940 opgegraven zijn voor wetenschappelijk onderzoek.

Met de klok mee: linksboven terp De Zuidert met huisje en waterput; rechtsboven en linkonder de ruïne van de kerk van Ens; rechtsonder het fundament van de vuurtoren

Bij het verderop gelegen fundament van de vuurtoren eten we onze lunch met uitzicht op de gele zee van paardenbloemen. Hierna is het eindpunt niet ver meer. We verlaten Schokland, zien langs de Palenweg meerdere tulpenvelden en lopen via de dijk langs het Ramsdiep naar Schokkerhaven. Dit blijkt een buurtschap met grote houten vrijstaande huizen rond een jachthaven. De meeste huizen hebben hun eigen steiger. Ik kan me voorstellen dat bij de start van dit project veel animo was voor de huizen.

Ramsdiep bij Schokkerhaven

Op de parkeerplaats is onze auto nu niet meer alleen. Er staan voornamelijk Mercedes-cabrio’s in allerlei kleuren. De veelal oudere inzittenden staan gezellig aan statafels te kletsen. Sommigen rijden al toeterend weer weg. Zou de Mercedes cabrio club vandaag de tulpenroute op het programma hebben staan? En zouden ze weten dat het gebied veel meer te bieden heeft dan tulpen? Wij hebben het vandaag weer ontdekt. Flevoland blijft ons verrassen.

Benieuwd naar de andere etappes van het Pionierspad? Kijk dan hier.

Groene Wissel Texel Oudeschild: wandelen tussen de tuunwallen

Route: Groene Wissel Texel Oudeschild: Waddenzeedijk en Hoge Berg
Afstand: 13 km
Start: Kruising Redoute en Schansweg bij Oudeschild
Eind: Kruising Redoute en Schansweg bij Oudeschild

Duidelijk Texel

We zijn een dagje op Texel en wat is een betere manier om het eiland te verkennen dan te voet? We zijn op bezoek bij een kampeerder op een camping bij Oudeschild. Vanaf de camping is het niet ver naar de Groene Wissel Oudeschild. We laten de caravan voor wat hij is en lopen bij Hollandse luchten met zijn drieën en een hond richting de Waddenzeedijk. Hier pikken we na een kilometer de route op.

Waddenzeedijk

Vanaf de dijk zien we aanvankelijk de zee niet. Er zijn werkzaamheden om het duingebied te verbreden. Helmgras en wat dies meer zij, wordt aangeplant. Je ziet dat het mooi wordt. Na een tijdje komt de zee in zicht. Bij een stralend zonnetje lopen we over de lange rechte dijk. Witte schapen vormen een duidelijk contrast met het groene gras en de blauwe lucht. Het water schittert in de zon, heerlijk!

Werkzaamheden langs de kust

In de verte zien we Oudeschild al liggen. De route leidt ons langs twee kerken, door pittoreske straatjes, langs een molen en natuurlijk de haven waar meerdere schepen afgemeerd zijn. Oudeschild is de thuishaven van de Texelse vissersvloot en we zien ook enkele vissersboten liggen.

Oudeschild

Hoewel de boot naar Texel half leeg was, is het hier redelijk druk. De toeristen lijken zich in deze haven te verzamelen. Op de trappen, de bankjes en de kade zitten mensen met een kopje koffie, uitkijkend over het water, genietend van het zonnetje. Ik geef ze geen ongelijk!

Haven Oudeschild

De route loopt verder richting de jachthaven, waar slechts enkele boten liggen. Het seizoen is duidelijk nog niet begonnen. Een houten wegwijzer geeft de afstand aan naar UNESCO Werelderfgoed zoals de Dolomieten (862 km), de Grand Canyon (8395 km) en de Galapagos eilanden (10.448 km). Ook de Waddenzee is UNESCO Werelderfgoed, slechts 0,1 km van ons verwijderd.

UNESCO Werelderfgoed

Na een fietspad over de Waddenzeedijk slaan we af de polder in bij het natuurgebied Ottersaat. In deze zoute kwelplas met eilandjes komen veel verschillende vogels voor. Hierna volgen lange rechte enigszins saaie asfaltwegen met hier en daar narcissen om de boel wat op te vrolijken. Gelukkig lopen we nu richting het zuiden en hebben we de fikse noorderwind mee.

We komen langs een zelfpluktuin en de Texelse bierbrouwerij. In het glooiende landschap van natuurgebied De Hoge Berg zien we de eerste tuunwallen. Dit zijn van plaggen gemaakte afscheidingen tussen twee percelen grond. Ze zijn uit nood geboren. Het grondwaterpeil ligt hier laag waardoor sloten graven geen optie was. Ook was er weinig hout voorhanden voor hekken. De komende kilometers zijn de paadjes waarover we lopen omzoomd door deze wallen, waardoor je het idee van een holle weg krijgt. Het doet me een beetje denken aan Ierland waar stenen muurtjes dezelfde functie vervullen.

Tuunwallen op De Hoge Berg

De Hoge Berg is een restant van een stuwwal uit de ijstijd. Het hoogste punt ligt op 15 meter boven NAP. Schapenboeren groeven hier drinkkolken voor de schapen en legden de tuunwallen aan. Het levert nu een karakteristiek landschap op. Met verbazing lopen we over de glooiende paadjes en kijken uit over het land.

We komen uit bij het Doolhof, een klein bosje uit de 18e eeuw dat zelfs in de Camera Obscura van Hildebrand wordt genoemd. Er staan bankjes in allerlei vormen en maten, waarvan er een aantal bezet zijn door stelletjes en gezinnen. In een grote diepe kuil spelen kinderen. Direct naast dit doolhof ligt het bijenhotel De Zandkuil waar je bij zonnig weer veel verschillende soorten wilde bijen en wespen ziet.

Bijenhotel De Zandkuil

Het is misschien nog twee kilometer tot aan het punt waar we op de route kwamen. Het paadje waar we in moeten is echter verboden voor honden. De kampeerder met hond kent Texel goed en neemt een omweg via Oudeschild. Wij gaan het paadje in en lopen zigzaggend over gemaaide stroken aan de randen van weilanden. We passeren kolkjes en bankjes. De middagzon laat het geheel fel oplichten. Wat een mooi gebied hier!

Een kolkje voor de schapen

We komen uit op de Schansweg die langs het fort De Schans loopt, een gerestaureerd verdedigingswallencomplex. Het werd in 1574 aangelegd in opdracht van Willem van Oranje om het eiland en de Reede van Texel te beschermen tegen de Spanjaarden. De Reede was een ankerplaats voor schepen die wachtten op gunstige wind om uit te varen. Ook werd hier vracht overgeladen van schepen die de ondiepe Zuiderzee niet konden bevaren.

Fort De Schans

Als we bij de Waddenzeedijk aankomen, zijn we rond. Dit is de plek waar we aan het begin van de middag de route oppikten. In 13 kilometer hebben we een heel afwisselend landschap van Texel gezien. De kampeerder met hond komt aanlopen van haar omweggetje en samen lopen we terug naar de camping.

Met rozige gezichten rijden we aan het einde van de dag weer de boot op, terug naar huis. Het voelt als een weekend weg, zo’n dagje Texel. Zeker met een prachtige wandeling waarbij je in een paar uur tijd zoveel verschillende kanten van het eiland ziet.

Benieuwd naar de andere Groene Wissels die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Bekbergerpad: glooiende enken en oude bossen

Route: Klompenpad Bekbergerpad
Afstand: 13 km
Start: De Ruitersmolen, Tullekensmolenweg 47 in Beekbergen
Eind: De Ruitersmolen, Tullekensmolenweg 47 in Beekbergen

Op een zonnige woensdagochtend blijken mijn man en ik beide vrij te zijn. We grijpen onze kans om een van de klompenpaden op de Veluwe te wandelen, die in de weekenden druk belopen zijn. We kiezen voor het Bekbergerpad. Geen verkeerde keuze, zo blijkt.

We zijn vroeg en parkeren om kwart over acht de auto bij de Ruitersmolen. Schilders zijn al druk in de weer bij deze eeuwenoude graanmolen, van oorsprong een papiermolen. In de jaren 80 is de toen zwaar vervallen molen opgeknapt en sindsdien draait het waterrad weer in de Oude Beek. De schildersteigers maken de foto toch iets minder spectaculair.

Waterrad van de Ruitersmolen met steigers

We besluiten de route met de klok mee te lopen. Langs een houten watermolenrad die al lange tijd geen dienst meer lijkt te doen, komen we al snel op de eerste akkers uit. Er ligt nog rijp op van de koude nacht. Via kleine weggetjes en een SRV winkel (het is lang geleden dat ik een SRV wagen zag rijden!) ontvouwt zich voor ons een weids uitzicht. Glooiende akkers zover het oog strekt. Een prachtig gezicht met die zon erbij.

De route leidt ons over een klein pad dwars over de akkers. We zijn de enige wandelaars op deze doordeweekse ochtend. In de verte zien we een hondenuitlater voortsjokken. Aan de rand van de akker staat een bankje in de zon met een prachtig uitzicht. Hoewel we er net een paar kilometer op hebben zitten, houden we ons aan onze stelregel: ‘maak gebruik van mooie bankjes, je weet niet wanneer en of er een volgende komt’. Met een kopje koffie genieten we van het landschap.

Leuke paadjes over uitgestrekte akkers

Hierna duikt de route de oude Veluwse bossen in. De paden stijgen en dalen licht. Uit de verte zien we het voormalig sanatorium Immendaal voor TBC-patiënten uit Rotterdam. Tegenwoordig heeft het gebouw nog steeds een verpleegfunctie. Ook de andere gebouwen die we tegenkomen lijken onderdeel te zijn van een zorgorganisatie. Het ligt er mooi, zo in de bossen.

Voormalig sanitorium Immendaal

Via Villa Grafzicht, met inderdaad zicht op een boomrijke begraafplaats en langs tennisbanen, waar druk getennist wordt door Beekbergse senioren, lopen we de plaats in. De Nederlands hervormde kerk uit de 15e en 16e eeuw waar we langslopen is het oudste bestaande gebouw in de gemeente.

Nederlands hervormde kerk Beekbergen

Aan de rand van de bebouwing staat een monument voor de exodus uit Arnhem die op gang kwam door Operatie Market Garden in september 1944. Deze militaire operatie, bedoeld om strategische bruggen op Nederlands grondgebied te veroveren, mislukte. Arnhem bleek een brug te ver. 95.000 mensen uit Arnhem en omgeving sloegen op de vlucht, o.a. richting Apeldoorn en omgeving. Om aan geallieerde vliegtuigen duidelijk te maken dat ze vluchtelingen waren, hadden zij witte doeken bij zich. Helaas werkte dit niet altijd. Bij een geallieerde luchtaanval bij Beekbergen stierven tientallen vluchtelingen. Het monument herdenkt de mensen die op de vlucht sloegen, maar ook de mensen die hen opvingen.

Monument voor de exodus uit Arnhem

We lopen de enk (een hoog gelegen veld of akker) konijnenkamp op. We kijken uit over een uitgestrekt glooiend veld. Met de Hollandse lucht erboven is het een plaatje. Geleidelijk lopen we het bos weer in. Een turquoise houten huisje valt op. Het blijkt het voormalige tennishuisje bij de tennisbanen te zijn van kasteel Spelderholt, een landhuis uit 1908. De tennisbanen zijn al enige tijd verdwenen.

De enk konijnenkamp
Het tennishuisje bij kasteel Spelderholt

Over wederom een enk, de Engelanderenk, lopen we het bosgebied Bruggelen in. De Beekbergse enken behoren tot de oudste enken van Nederland. De glooiingen vinden hun oorsprong in een stuwwal die hier in de ijstijd is ontstaan. Het levert vele eeuwen later mooie plaatjes op.

Het pad slingert door het bos heen en brengt ons dicht bij de A1. We zien zelfs een tijdje de auto’s voorbijrazen. Het laatste stuk volgen we de Oude Beek die langs meerdere molens stroomt. Naast de Ruitersmolen waar we deze wandeling startten, stroomt de beek ook langs de Tullekensmolen. Het gebouw uit de 16e eeuw herbergde ooit een graanmolen, een papiermolen en een wasserij. Tegenwoordig is er een Ford-museum in gevestigd.

Tullekensmolen

Het laatste stukje van het pad is nog verrassend mooi. In de beek zien we de wolken weerspiegeld. Over kleine paadjes lopen we om de Ruitersmolen heen, passeren een hoop bankjes, een bijenkorf en veel speenkruid. Bij de auto aangekomen zijn we het er over eens dat we een prachtige wandeling hebben gelopen met veel afwisseling. Ons beide wacht een middag met werk, maar met zo’n ochtend is dat geen enkel probleem.

Oude Beek

Benieuwd naar de andere Klompenpaden die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Trage Tocht Kuinderbos: heuvels en een burcht

Route: Trage Tocht Kuinderbos: Burchtbos, Kuinderplas, Haven van Kuinre
Afstand: 13 km
Start: TOP Kuinderbos, Hopweg 2B, Luttelgeest
Eind: TOP Kuinderbos, Hopweg 2B, Luttelgeest

Mijn 25ste Trage Tocht loop ik in Flevoland en wel in het Kuinderbos. Ik was er nog nooit geweest, maar deze nieuwe Trage Tocht kwam op mijn Twittertijdlijn voorbij. Samen met een vriendin uit de Noordoostpolder verken ik op een zonnige zaterdagochtend dit oudste bos van de Noordoostpolder. Althans, ik doe de verkenning, voor mijn vriendin is het een feest der herkenning. 21 jaar geleden liep zij hier al, toentertijd nog door mul zand en met weidse uitzichten (zonder volgroeide bomen) over de Kuinderplas. De weg kwijt raken is er dus niet bij vandaag, met een local erbij.

Welkom in het Kuinderbos

Op de TOP waar we onze auto’s parkeren is het een drukte van belang. Hardlopers van diverse leeftijden, alle in hetzelfde tenue, verzamelen hier voor hun (wekelijkse?) hardlooprondje. De paden zijn breed en het gebied uitgestrekt, ideaal terrein om hard te lopen. Als we aan het begin van de wandeling op de burcht van Kuinre aflopen zien we een deel van de groep terug, dribbelend lopen ze het bospad op en neer.

Het Kuinderbos ligt tegen Overijssel aan en dus op de grens van oud en nieuw land. Het vlakbij gelegen Overijsselse Kuinre was een Zuiderzeestadje. De burcht van Kuinre lag vroeger op een uitstekende punt van het vasteland. Wat we nu voor ons zien is een reconstructie. De Middeleeuwse burcht is na een stormvloed verdwenen in de golven.

Reconstructie van de burcht van Kuinre

Na de burcht lopen we langs akkerland waar de bollen nog niet in bloei staan en gaan via de Kuindervaart het Burchtbos in. We zien twee reeën langsrennen. Verder is het stil. Geen wandelaars, geen hardlopers. Dat zal hier ook wel eens anders zijn.

We lopen afwisselend door bosgebied en over velden. Op een verruigde weide grazen pony’s. Ze trekken zich niks aan van ons wandelaars en verzetten geen stap. Ze zullen wel wat gewend zijn. Op een bankje drinken we koffie en thee , observeren een klein vogeltje dat heel goed een goudhaantje kan zijn en vangen dan de weg aan richting de Kuinderplas.

Het pad volgt de contouren van de plas. Met de klok mee wandelen we over een heuveltje, langs heidevelden en riet. Het water is zeer kalkrijk en daardoor aantrekkelijk voor libellen en vlinders. Aan de overkant zien we caravans en auto’s maar de eigenaren zijn in ieder geval niet hier aan de wandel.

Kuinderplas

Aan de overkant van de plas buigen we af richting de Hopweg en steken deze over om vervolgens op de overduidelijke grens van oud en nieuw land te belanden. Het nieuwe land ligt ruim een meter hoger. In de verte zien we de watertoren van Kuinre. Als we weer de Hopweg naderen komen we bij de oude haven van Kuinre. Bij deze haven kwamen in de Middeleeuwen de rivieren de Kuinder (ook wel de Tjonger) en de Linde samen in de Zuiderzee. Schippers verhandelden hier hun waar. Toen de Noordoostpolder in 1942 werd drooggelegd was de haven al verzand. Wat we nu zien is een reconstructie.

Oude haven van Kuinre
Oude haven van Kuinre

Bij de haven lunchen we op een bankje en lopen daarna over een bospad parallel aan de Hopweg weer richting de burcht. Onderweg komen we een replica van een onderduikershut tegen. Het dient als monument voor iedereen die is omgekomen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een bord vertelt over de Noordoostpolder (N.O.P.) in die tijd: het Nederlands Onderduik Paradijs of Niet Over Praten.

Onderduikershut

We zijn vlakbij de parkeerplaats als de route ons nog over een steile heuvel leidt. Bovenop kijken we uit op de burcht waar we aan het begin van de wandeling langsliepen. Dit soort hoogten en uitzichten had ik niet verwacht van een wandeling in Flevoland! Aangenaam verrast (ik dan) lopen we terug naar onze auto’s. We spreken af om snel weer eens te gaan wandelen. Het goede seizoen komt er aan en wie weet wat voor verrassingen Flevoland nog meer in petto heeft.

Ook dit is Flevoland!

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

Westerwoldepad etappe 5: Kopstukken 50 – Wedderbergen

Route: Westerwoldepad
Afstand: 24 km
Start: Kopstukken 50, Mussel
Eind: Wedderbergen

In het zuidoosten van de provincie Groningen ligt de streek Westerwolde. Wie Groningen enkel kent van de uitgestrektheid van het Pieterpad en het Jacobspad staat een verrassing te wachten. Westerwolde biedt een afwisselend landschap van oude bossen, vennen en moerassen, heidevelden, kleine dorpjes en beekdalen. De beekdalen van de Westerwoldse Aa en de Ruiten Aa vormen de basis van het Westerwoldepad. Het pad is bijna 100 km lang en maakt een rondje door de streek van Wedderbergen naar Ter Apel en terug. Door werkzaamheden aan (nieuwe) meanders van de Ruiten Aa kan het pad nog wijzigen. Het pad is gemarkeerd met geel-blauwe stickers.

In oktober 2020 liepen we de eerste drie etappes en was er nog niet overal markering. Inmiddels is de markering overal aangebracht. Routekaarten, een routebeschrijving en het GPX bestand van het gehele pad zijn te downloaden op de site van het Westerwoldepad.

De eerste bosanemonen van het jaar

Gisteren scheen de zon tijdens de vierde etappe van het Westerwoldepad. Vandaag duidelijk niet. Het is koud, grijs en er staat flink wat wind op deze eerste paasdag. We hebben nog de hoop dat dit in de loop van de dag verandert, maar helaas. Het mag de pret niet drukken. Vandaag staat de vijfde en tevens laatste etappe van het pad op het programma.

We zetten de auto bij Wedderbergen, een recreatiegebied met bungalowpark en camping. Het is er een stuk drukker dan vorig jaar oktober. Mensen willen in het paasweekend graag ergens anders heen. Hun eigen huis hebben ze nu wel gezien. En geef ze eens ongelijk. Wij laten het park voor wat het is, stappen op de fiets en leggen de 15 kilometer af naar Kopstukken, waar we gisteren zijn geëindigd.

De eerste paar wandelkilometers gaan over lange rechte wegen. Langs de kant van de weg staan jonge boompjes, om ons heen zijn akkers. Naast Kopstukken lopen we ook over Zaadstukken. Een korte zoektocht op internet levert geen achtergrondinformatie op over deze bijzondere straatnamen.

Lange rechte wegen bij Zaadstukken, ook dit is het Westerwoldepad

We komen uit bij de Mussel-Aa, naast de Ruiten Aa en de Westerwoldse Aa de derde Aa die we tijdens dit pad tegenkomen. De Mussel-Aa komt bij Wessinghuizen (waar deze etappe ook langsloopt) samen met de Ruiten Aa. De gezamenlijke stroom heet de Westerwoldse Aa. We volgen de Mussel-Aa een tijd langs de randen van akkers. Veldleeuweriken zingen ver boven ons het hoogste lied. Deze vogels staan op de rode lijst, het zijn slachtoffers van de intensieve veeteelt. Volgens een kaartje op de site van de vogelbescherming lijkt het grensgebied van Oost-Drenthe en Groningen het gebied te zijn waar ze veel voorkomen. We treffen het.

Mussel-Aa

Na een koffiepauze komen we uit bij het Mussel-Aa-kanaal dat we lange tijd volgen. Eerst aan de linkeroever, dan aan de rechter. We zien tijdens deze kilometers meer wandelaars dan tijdens de hele etappe gisteren.

Mussel-Aa-kanaal

Na het kanaal is Onstwedde niet ver meer. De route neemt een klein stukje van de plaats mee, namelijk de volkstuinen, de ijsbaan en de kerk. De kerktoren van de middeleeuwse Nicolaaskerk zagen we al lange tijd in de verte.

Nicolaaskerk in Onstwedde

Langs de eerste bosanemonen van dit jaar en een parkje met vlonderpad lopen we via een door vrachtauto’s verstopt paadje Onstwedde uit. In het natuurgebied dat volgt tussen de Mussel-Aa en de Ruiten Aa is het druk. Parkeerplaatsen zijn vol. Stellen en gezinnen, al dan niet met hond, wandelen voorbij. Eerste paasdag, zelfs als deze grijs en koud is, lijkt een dag te zijn om naar buiten te gaan. Zeker als andere mogelijkheden door corona-maatregelen zeer beperkt zijn.

We zien onderweg weer dezelfde constructie als bij Jipsinghuizen waarbij naast de brug de (bredere) weg door de beek loopt. Een meisje met laarzen wandelt vrolijk door het water, de bijbehorende hond neemt de brug. De route volgend doorkruisen we een groot deel van het gebied. Zelfs bij dit donkere grijze weer ziet er mooi uit.

De bredere weg loopt door het water
Natuurgebied tussen de Mussel-Aa en de Ruiten Aa

Bij Wessinghuizen verlaten we het gebied en daarmee ook meteen de wandelaars. Over kleine paadjes langs en door een bosrand lopen we naar Wedde. In tegenstelling tot de eerste etappe lopen we deze etappe met een lus om de burcht heen. In Wedde blijkt dat de etappe die we vorig jaar als eerste liepen nu de laatste is geworden en de laatste de eerste. Het GPX-bestand is afgelopen half jaar gewijzigd. We willen niet hetzelfde stuk naar Wedderbergen lopen als toen en besluiten de huidige eerste etappe te doen. Wel volgen we eerst nog een stukje Westerwoldse Aa die vorig jaar nog niet tot de (GPS-)route behoorde.

Kleine paadjes bij Wessinghuizen

Bij het bruggetje over de Westerwoldse Aa dat we nog herkennen van vorig jaar oktober slaan we af naar de huidige eerste etappe en volgen de route tot aan Wedderbergen. Over het terrein, waar allerlei werkzaamheden bezig zijn, wandelen we terug naar de auto.

De laatste etappe zit erop. Het Westerwoldepad is klaar. We zagen Westerwolde in de herfst en het vroege voorjaar. Bij zon en grijs weer. Vaak waren we de enige wandelaars. Het was een afwisselend pad met mooie natuur in de beekdalen, weidse uitzichten tussen Ter Apel en Kopstukken, maar ook lange rechte stukken. Ik kende Groningen van het Pieterpad en het Jacobspad, maar met dit pad heeft de provincie mij echt verrast. Voor wie op zoek is naar een nieuw, niet al te lang streekpad, is dit een aanrader.

Benieuwd naar de andere etappes van het Westerwoldepad? Hier vind je de etappes die ik heb gelopen.

Westerwoldepad etappe 4: Ter Apel – Kopstukken 50

Route: Westerwoldepad
Afstand: 18 km
Start: TOP Klooster Ter Apel, Poortweg 3 Ter Apel
Eind: Kopstukken 50, Mussel

Ruiten Aa vlakbij Ter Apel

In het zuidoosten van de provincie Groningen ligt de streek Westerwolde. Wie Groningen enkel kent van de uitgestrektheid van het Pieterpad en het Jacobspad staat een verrassing te wachten. Westerwolde biedt een afwisselend landschap van oude bossen, vennen en moerassen, heidevelden, kleine dorpjes en beekdalen. De beekdalen van de Westerwoldse Aa en de Ruiten Aa vormen de basis van het Westerwoldepad. Het pad is bijna 100 km lang en maakt een rondje door de streek van Wedderbergen naar Ter Apel en terug. Door werkzaamheden aan (nieuwe) meanders van de Ruiten Aa kan het pad nog wijzigen. Het pad is gemarkeerd met geel-blauwe stickers.

In oktober 2020 liepen we de eerste drie etappes en was er nog niet overal markering. Inmiddels is de markering overal aangebracht. Routekaarten, een routebeschrijving en het GPX bestand van het gehele pad zijn te downloaden op de site van het Westerwoldepad.

Het weekend van Pasen lijkt een uitgelezen moment om de resterende twee etappes van het Westerwoldepad te lopen. De natuur die in oktober in herfsttooi kwam, is nu in lentesferen. Voorzichtig beginnen enkele bomen groen te kleuren, de wilgenkatjes, de sleedoorn en forsythia bloeien uitbundig, de vogels zingen naar hartenlust en we zien zelfs een klein geaderd witje voor ons uit fladderen. Dat de zon de hele eerste etappe schijnt, helpt ook om het lentegevoel te krijgen.

Lente!

We zetten de auto aan het Mussel-Aa-kanaal aan de weg Kopstukken en fietsen naar de TOP bij het klooster in Ter Apel. Op een bankje in de zon met uitzicht op het klooster drinken we een bakje koffie. Na de auto- en fietsrit zijn we er wel aan toe. Na de koffie volgen we de geel-blauwe markering die vrijwel achter het bankje ons de weg wijst richting noorden.

Klooster in Ter Apel

Door het bos komen we bij de Ruiten Aa uit. Via een klein paadje volgen we het water een tijdje en stuiten op een spectaculaire mountainbike-oversteek. Deze gaat dwars door de beek heen. Hier moeten we zeker nog een keer terugkomen met de MTB’s! Na niet al te lange tijd verlaat de route de beek, we zien hem de rest van de etappe niet meer terug.

Spectaculaire mountainbike-oversteek

De etappe is afwisselend. Hij loopt in de lengte door meerdere op de kaart smalle bosgebieden waardoor het lijkt alsof we in een omvangrijk bos wandelen. Als we het bos uitkomen hebben we weidse uitzichten over de akkers met windturbines aan de horizon.

We lopen door verschillende bosgebieden
Weidse uitzichten met windturbines aan de horizon

Aan het einde van een smal schelpenpaadje langs een zandafgraving met waarschuwingsborden voor drijfzand vinden we een lunchbankje. We zien een boer met zijn trekker lussen rijden op het land. Een mountainbiker komt voorbij, een elektrische fatstep (nooit eerder gezien) en later ook twee crossmotoren. Verder is het stil.

Schelpenpaadje langs een zandafgraving

Via Sellingerbeetse met een opvallend kerkje uit 1925 in de stijl van de Amsterdamse School met de naam ‘Opwaarts!’ (inclusief uitroepteken) komen we uit bij de Beetster Koeln, een recreatieplas met camping en strandje. Op een paar mountainbikers na is het verlaten. Ik kan me voorstellen dat het hier op een mooie zomerdag een stuk drukker is.

Opwaarts! in Sellingerbeetse
Beetster Koeln

Via een bos komen we wederom langs een zandwinning en volgen er lange rechte wegen. Aanvankelijk over een zandpad en later over een graspad langs water en enkele kilometers door weilanden. We zien reeën en fazanten terwijl we tegen de steeds hardere wind in lopen. Hier wil je niet met striemende regen zijn en we prijzen ons gelukkig met de nog altijd aanwezige zon.

Harde wind in de weilanden

Vanaf Kopstukken is het niet ver meer. We zien het Mussel-Aa-kanaal weer en herkennen de afslag die we die ochtend op de fiets namen. Via een zand- en grasweg komen we weer bij de auto uit. Nog even de fietsen ophalen in Ter Apel en dan door naar het natuurhuisje. Morgen lopen we naar Wedderbergen, waar we in oktober vorig jaar begonnen.

Benieuwd naar de andere etappes van het Westerwoldepad? Hier vind je de etappes die ik heb gelopen.

14 Podcast-tips voor je ommetje (deel 2)

In augustus 2020 werkte ik al de nodige maanden thuis. Ik had de routine ontwikkeld om ’s ochtends, voordat ik aan het werk ging, een ommetje te maken. Tijdens dat ommetje luisterde ik naar podcasts. Mijn favoriete podcasts zette ik die maand in dit artikel op een rijtje.

Inmiddels is het april 2021 en werk ik nog steeds thuis. Ook het ochtendommetje maak ik nog elke dag. Wel heb ik inmiddels een hoop nieuwe podcasts ontdekt. Tijd voor een update van mijn favoriete podcasts.

Natuur

The Stubborn Light of Things

Melissa Harrison is schrijver van romans en natuurboeken en woont in een cottage in ‘rural suffolk’, Engeland. In deze Engelstalige podcast uit 2020 neemt ze de luisteraar mee naar buiten, van het vroege voorjaar tot in de herfst. Ze vertelt wekelijks over de vogels, de natuur en het Engelse landschap. De vogelgeluiden en het enthousiasme van Harrison maakten voor mij dit de perfecte podcast om de dag rustig te beginnen.

Groene oren

In deze podcast van Staatsbosbeheer worden dieren geïnterviewd. Ze komen naar de studio en er volgt een gesprek over hun leven. Af en toe ernstig, vaak hilarisch. De acteurs leven zich volledig in in ‘hun dier’. Ward de hazelmuis benadrukt bijvoorbeeld dat hazelmuizen niet ijdel moeten zijn, want ze moeten heel veel aankomen voor hun winterslaap. Ben je wel ijdel als hazelmuis, dan ga je dood.

Cultuur

Podium Witteman Podcast

Floris Kortie bespreekt in deze podcast de wereld van de klassieke muziek vanuit allerlei verschillende invalshoeken en met uiteenlopende gasten. Wat hebben voetbal en klassieke muziek bijvoorbeeld gemeen? En wie zijn de meest foute componisten? Uiteraard ontbreekt de muziek zelf ook niet.

Dat kan mijn kleine nichtje ook

Presentatoren Noortje en Gisbert bezoeken elke aflevering een museum of wandelen langs kunst in de openbare ruimte. Op een toegankelijke manier bespreken ze kunstenaars en periodes.

Boeken

De Grote Vriendelijke Podcast

N.a.v. het vorige artikel kreeg ik de tip om de Grote Vriendelijke Podcast te luisteren. Kinderboekrecensenten Jaap Friso en Bas Maliepaard bespreken hier recente kinderboeken. Ook is er elke aflevering een kinderboekenschrijver of -illustrator te gast. Een podcast over kinderboeken voor volwassenen. Goed gemaakt en enthousiasmerend.

De Bezige Bij Podcast

Redacteuren van de uitgeverij gaan in deze podcast in gesprek met auteurs waar ze nauw mee samenwerken. In de fijne gesprekken krijg je een inkijkje in de wereld van de schrijver. Interessant en ik ontdekte weer nieuwe auteurs.

Geschiedenis

De plantage van onze voorouders

Een nazaat van een plantage-eigenaar en een nazaat van een tot slaaf gemaakte onderzoeken samen hun geschiedenis. Een interessante podcast waarin veel hedendaagse thema’s naar voren komen. Ik vermoed dat dit veel mensen aanspreekt.

Wind of Change

Een Amerikaanse podcast over het nummer Wind of Change van The Scorpions. Het gerucht gaat dat de CIA met dit nummer het IJzeren Gordijn heeft laten vallen. Wat klopt er van dit gerucht? De podcastmaker gaat op onderzoek.

Avontuur en naar buiten

Living Adventurously

Alastair Humpreys heeft een aantal jaren de wereld over gefietst. Nu fietst hij door Yorkshire, Engeland en interviewt verschillende mensen over wat zij verstaan over ‘avontuurlijk leven’. De definitie is voor iedereen verschillend. In deze Engelstalige podcast komen de meest leuke, verrassende, bizarre en inspirerende verhalen voorbij.

Camino NL pelgrimsverhalen

Johanna Kroon interviewt in deze podcast wandelaars die gewandeld hebben over Europese pelgrimswegen. Wat zijn hun verhalen en wat heeft de tocht met hen gedaan? Na enkele afleveringen geluisterd te hebben, raak ik helemaal geïnspireerd om een langere wandeltocht te maken.

Het Geluid van Fietskriebels

Henrik Kos heeft als vakantiefietser al heel wat van Europa gezien. In deze podcast vertelt hij hoe het is om op fietsvakantie te gaan en geeft hij tips. Hoewel de podcast bedoeld is voor de beginnende vakantiefietser, beleef ik er als ervaren vakantiefietser ook veel plezier aan. Als hij voor zijn tentje een aflevering opneemt, ben ik ook weer even terug voor mijn eigen tentje tijdens mijn laatste fietsvakantie.

The Moving Abroad Podcast

Maaike den Besten woonde zelf jarenlang in het buitenland. Hoe pakte ze dit aan? Hoe zag haar leven eruit? In deze podcast vertelt ze over haar eigen leven maar interviewt ze ook andere Nederlanders die in het buitenland wonen en werken.

Duurzaamheid

De Grote Tiny House Podcast

Marjolein en Natasja zijn tiny house bewoners. In deze podcast bespreken ze alle mogelijke onderwerpen die te maken hebben met tiny houses en tiny living. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk. Ik denk dat ze hiermee heel wat luisteraars over de streep trekken.

Overig

Tijd voor de Geest

Flow Magazine en Museum van de Geest in Haarlem bundelen in deze podcast hun krachten. Karine Hoenderdos interviewt allerhande mensen die één ding gemeen hebben: ze hebben een creatieve geest. Als luisteraar krijg je een inkijkje in hun brein.

14 podcast-tips

In ruim een half jaar heb ik 14 nieuwe podcasts ontdekt die allemaal inspirerend, interessant, humoristisch of gewoonweg heerlijk rustgevend zijn. Ik stap elke ochtend vroeg weer mijn deur uit, benieuwd wat de podcast van die ochtend mij gaat brengen.

Welke (minder bekende) podcasts raden jullie me aan?

Graafschapspad etappe 4: Mariënvelde – Doetinchem

Route: Graafschapspad
Afstand: 20 km
Start: Mariënvelde
Eind: Station Doetinchem

In de zomer van 2018 kwam ik tijdens een fietsweekend in de Achterhoek geel-rode markering tegen. Dit bleek het 124 km lange Graafschapspad aan te duiden. Ik was die dagen door prachtige gebieden gekomen en besloot toen om deze streek ook te voet te verkennen. In januari 2020 is het zover en loop ik de eerste etappe van het Streekpad.
Het Graafschapspad maakt een rondje door de Achterhoek: van de IJsselvalei naar het glooiende land waar de Berkel doorheen meandert, door Hanzesteden, bossen, langs landgoederen en havezaten. Ik maak me op voor een afwisselend en verrassend stukje Nederland.

In november vorig jaar liep ik de derde etappe van het Graafschapspad. De lange rechte wegen maakten deze etappe niet tot de mooiste van dit pad. Op een van de eerste mooie lentedagen wandelen we etappe 4. Volgens de omschrijving in het boekje krijgen we een ander landschap te zien. Het pad passeert een smalle rug en het landschap wordt kleinschaliger. De wegen zijn minder recht en de percelen onregelmatiger. Dat klinkt goed.

We parkeren de auto bij station Doetinchem en fietsen naar Mariënvelde waar we langs de weg de fietsen tegen een boom zetten. Na een paar honderd meter wandelen strijken we op een bankje neer voor de hoognodige koffie. Na de reistijd met de auto en fietstocht zijn we wel toe aan iets. We kijken uit over een sluisje in de Veengoot. Het zonnetje schijnt en de eerste bomen krijgen blaadjes.

Uitzicht tijdens de koffie

Na de koffie lopen we verder naar Halle-Heide. Via een smal pad dat vroeger als schoolpad werd gebruikt, komen we langs een terrein waar zeecontainers staan, vermomd als boerderijtjes. Sommige zijn nog in aanbouw. Wat is dit? Het lijkt wel op een oefenterrein voor militairen. Ik kom er – met internet – ook niet achter.

Zeecontainer vermomd als boerderijtje

Het schoolpad brengt ons bij de voormalige Heideschool. Sinds 1922 vormde deze school het hart van de Heide, een moeilijk begaanbaar gebied van moeras, veen en heidegrond. Tussen 1900 en 1920 ontstond het buurtschap Halle-Heide door landbouwontginningsprojecten. Pas in 1997 werd Halle-Heide als bebouwde kom erkend. De school werd in 2014 gesloten. Tegenwoordig gaat het gebouw door het leven als Heidehuus, een sociaal-culturele ruimte.

Voormalige Heideschool

Vanaf Halle-Heide doorkruisen we het landschap over verharde wegen en zandpaden. Het wordt inderdaad langzaam glooiender en minder rechttoe rechtaan. De wilgenkatjes zien we overal oppoppen. De koolmezen, pimpelmezen, vinken en merels zingen uit volle borst hun lied en vliegen voor ons uit van boom naar boom.

Dan komt Landgoed Slangenburg in zicht. Bosgebied en wetland wisselen elkaar af. Het speenkruid bloeit volop. We zien de eerste andere wandelaars. Bij een richtingaanwijzer waar vier armen de voorbijganger verschillende richtingen op wijzen volgen wij de de arm ‘kasteel’.

Op Landgoed Slangenburg

In de verte, aan het einde van de lange kasteellaan zien we het kasteel liggen. Het is nog een hele tippel. Op een bankje onderweg eten we onze lunch met uitzicht op natte natuur en een authentiek hekje. Als vogelliefhebber is hier waarschijnlijk veel te spotten. Op een doordeweekse dag dan. Op deze zaterdag zijn we zeker niet de enige wandelaars op landgoed Slangenburg.

Lunchuitzicht op Landgoed Slangenburg

In de buurt van het kasteel komen we sporen van kabouters tegen. Op diverse boomstronken zijn deurtjes te zien. Kabouter Gerard woont er, maar er zijn ook een jamfabriek en een verhuishulp gevestigd. Ik sluit niet uit dat er meer deurtjes waren, waar ik niets vermoedend voorbij ben gelopen.

Sporen van kabouters

Bij het kasteel is het een drukte van belang. Mensen zitten op bankjes en drinken – jawel – koffie. Deze kans grijpen we met beide handen aan en bij het uitgiftepunt kopen we twee cappuccino’s die we op een bankje aan de slotgracht opdrinken.

Kasteel Slangenburg

Dat hier meer wandelaars zijn, is niet zo vreemd. Ook het Pieterpad blijkt hier langs te lopen. Over smalle weggetjes lopen het Graafschapspad en het Pieterpad enkele kilometers gelijk op. De kans is groot dat we hier dit jaar nogmaals wandelen, alleen dan met het Pieterpad. Als de twee paden scheiden, kruisen we de A18 en lopen door een af en toe glooiend bosgebied met klootschietroutes naar Doetinchem.

Klootschietroutes

We wandelen om de Vijverberg heen, het stadion van De Graafschap. Er is geen wedstrijd en het stadion ligt er verlaten bij. Ooit stond hier een hotel met dezelfde naam dat daadwerkelijk op een kleine berg gebouwd was. Die berg ontstond toen omdat voor de bouw van dat hotel een aantal vijvertjes dicht gegooid moesten worden.

Het station is nu niet ver meer. Via de Spoorstraat komen we weer bij onze auto. De parkeerplaats is een stuk voller, ook in het stationsgebied en op de nabijgelegen skatebaan is het druk. Het mooie lenteweer lokt de mensen naar buiten. Het was een prachtige wandeldag voor een mooie etappe. Volgende keer naar Doesburg.

Benieuwd naar de andere etappes van het Graafschapspad? Mijn wandelervaringen tot nu toe vind je hier.