Op zoek naar Marjolijn

Cappuccino“Heet een van jullie toevallig Marjolijn?” vroeg de al wat oudere man, in colbert en nette spijkerbroek, aan ons. Hij maakte een wat jachtige indruk. In zijn hand twee cappuccino’s. We dachten het niet goed verstaan te hebben en vroegen hem zijn vraag te herhalen. Dit deed hij, in een iets sneller tempo. Uit de frons op onze voorhoofden en de vragende blik in onze ogen leidde hij af dat wij geen Marjolijnen waren. Half en half verwachtte ik nog dat hij “of misschien Laura, of Marieke” aan zijn vraag zou toevoegen. Als een soort afgezaagde openingszin in de bar, ’s avonds laat, na de nodige biertjes. Maar de plek was er niet naar, het tijdstip niet, de man zo op het eerste gezicht ook niet en die cappuccino’s paste helemaal niet in dat plaatje.

Klaarblijkelijk was hij op zoek naar een vrouw, wiens naam hij kende, maar wiens gezicht hem niet was bijgebleven. Dat hebben sommige mensen, ze kunnen geen gezichten onthouden. Knap onhandig ook, ga je, hoffelijk als je bent, een cappuccino halen voor jullie beide, is de vrouw in kwestie ergens anders gaan staan in de menigte. Je enige houvast verdwenen. Vind haar dan maar weer eens terug!

Of wellicht had hij het gezicht van Marjolijn nog nooit eerder gezien. Kende hij haar alleen van Twitter. Er waren tijdens het evenement meerdere mensen die zoekend rondliepen, af en toe een blik werpend op de telefoon in de hand om dat beeld te vergelijken met het gezicht van een van de aanwezigen. Een ‘Wie is de mol’-opdracht, alleen dan zonder geld voor de pot of kans op een joker. Misschien had de zoekende man op Twitter gezien dat Marjolijn ook aanwezig zou zijn vandaag. Had hij de stoute schoenen aangetrokken en haar voorgesteld om elkaar eens in het echt te ontmoeten. “Ik zorg voor de cappuccino!”, had hij er nog quasi-joviaal aan toegevoegd. De ontmoeting zou plaatsvinden in de middagpauze, in de grote zaal. Hij was op de juiste plek, het tijdstip klopte, nu nog zijn gesprekspartner vinden. De cappuccino’s in zijn hand waren nog warm, maar zorgden voor een zekere tijdsdruk, die niet zou misstaan in ‘Wie is de mol’. Koude koffie is geen goede binnenkomer. Hij keek zoekend rond naar de donkerharige Marjolijn die hij op haar vage Twitterfotootje gezien meende te hebben. De gêne om onbekenden aan te spreken met die foute openingszin, was inmiddels wat weggeëbd.

Toen wij ook tot de categorie niet-Marjolijnen bleken te behoren, dachten wij de man iets te horen mompelen als “oké, dan zoek ik weer verder”. We sluiten echter niet uit dat het gezegde van een wat minder betamelijke aard was. Het volgende moment baande hij zich een weg door de menigte, de cappuccino’s als een schild voor zich uit houdend. Na een kleine aarzeling rechtte hij zijn rug en stapte op een ander groepje mogelijke Marjolijnen af.

Advertenties

Zwart Vierkant

Malevich“God gezien in @DrentsMuseum” las ik op Twitter. Een prikkelende tekst en de discussie die volgt is minstens zo interessant. “Het is subliem: je weet niet wat je ermee moet en dat maakt zo’n indruk.” De foto die bijgevoegd was, toonde een zwart vierkant op een witte achtergrond. Op mijn laptopscherm maakte deze foto, om heel eerlijk te zijn, niet veel indruk. Waarschijnlijk iets dat je moet ervaren, concludeerde ik. En waarom ook niet. Op de eerste zondag van 2015 togen wij naar Assen.

De twitteraars hebben het over een van de beroemdste werken van de Russisch kunstenaar Kazimir Malevich (1878 – 1935): Zwart Vierkant. Het werk is samen met 59 andere werken van de schilder overgekomen uit St. Petersburg voor de tentoonstelling Kazimir Malevich. De jaren van figuratie. Veel van de schilderijen behoren tot zijn latere en vrij onbekende figuratieve werk en worden voor het eerst in Nederland tentoongesteld.

Een bijzondere expositie ligt voor me, kleurig, hoekig. Al snel sta ik oog in oog met het uitvoerig besproken kunstwerk, een trio vormend met een zwart kruis en een zwarte cirkel. Klein maar opvallend op de grote witte wand. Een van de vier versies van Zwart Vierkant (ca. 1923), alle vier anders en door de jaren heen onderhevig aan verschillende interpretaties. En dit is goed te zien in de tentoonstelling.

wpid-20150104_131052.jpg

Zo zijn er fragmenten te zien van de futuristische opera De overwinning op de zon, die Malevich in 1913 samen met schilder en componist Michail Matjoesjin en dichter Alexei Kroetsjonych maakte. Deze opera draait om een zwart vierkant. De zon, maar dan als negatief element, dat ontwikkeling en vooruitgang afremde. Het zwarte vierkant als symbool van het conservatisme van de oude wereld.

Een aantal jaren later, in 1920, beschrijft Malevich de geometrische vorm als een afbeelding van God “als essentie van Zijn volmaaktheid op de nieuwe weg van een hedendaags begin”. Het is als het ware een venster op de oneindige ruimte, een overgang van de tastbare wereld naar het immateriële. Als de schilder in 1935 overlijdt, wordt hij opgebaard, omringd door zijn schilderijen. Boven zijn hoofd hangt Zwart Vierkant. Hij wordt begraven in een graf bestaande uit een witte kubus met wederom het zwarte vierkant.

Het op het eerste gezicht weinig interessante schilderij blijkt een hele geschiedenis te herbergen, vele betekenissen te hebben en is nog steeds een bron van inspiratie. 80 jaar na de dood van de maker wordt Zwart Vierkant nog altijd bespot, bewierookt en bediscussieerd. Ook in dit nieuwe jaar, op de nieuwste media. En dat maakt het geweldig interessant.

De twitteraars besluiten hun discussie in overeenstemming:

“Dus God is een zwart gat. Kan ik mee leven ;-)”
“Ik ook wel. Als God dan toch onuitspreekbaar is ;-)”

Het Drents Museum is het eerste bezochte museum voor de uitdaging ‘Elke maand een museum’. Wil jij Malevich’ Zwart Vierkant ook in het echt beleven? De tentoonstelling duurt nog tot 15-03-2015.

Elke maand een museum #EMEM

Elke maand een museum logo

Het nieuwe jaar is net 11 uur oud en de uitdagingen voor 2015 hebben zich al weer opgestapeld. Zo heb ik me op Goodreads gecommitteerd aan het lezen van minstens 105 boeken in 2015. En wil ik, voor de uitdaging ‘Ik lees Nederlands’, van die 105 boeken er minimaal 40 lezen die oorspronkelijk in het Nederlands geschreven zijn. Ik sluit niet uit dat hier gedurende het jaar nog meer boekenuitdagingen bij komen.

Echter, ik wil mezelf in 2015 ook op een ander vlak uitdagen. Hoewel ik graag in de fictieve wereld van het geschreven woord vertoef, kan ik ook erg enthousiast worden van een kunstwerk of een brokje geschiedenis of een bijzonder gebouw. En wat is nu de uitgelezen plek om deze dingen tegen te komen? Juist! Nederland alleen al kent honderden musea in allerlei vormen en maten. Om maar niet te spreken over de ons omringende landen. In 2015 daag ik mezelf daarom uit om elke maand een museum te bezoeken. Het streven is om hierbij in ieder geval één museum in het buitenland aan te doen. Op deze blog vind je mijn belevingen terug: waar ik me over verwonderde, wat me opviel of wat gewoon niet meer uit mijn hoofd wilde. Om een indruk te krijgen: afgelopen jaar schreef ik al een aantal museumbelevingen, onder andere over een drietal Brusselse musea, die zeer de moeite waard waren.

Wil jij je in 2015 ook af en toe onderdompelen in kunst, historie of in andere interessante en verrassende tentoonstellingen? Voel je vrij om mee te doen met deze uitdaging. Ik ben erg benieuwd naar jouw belevingen! Daarnaast zijn tips uiteraard ook zeer welkom. Welk museum moet ik echt bezoeken volgens jou?

Op Twitter is de uitdaging te volgen via de tag #EMEM.

Thanksgiving aanleiding voor soap op Twitter

Elan Gale note
Afbeelding: Elan Gale

Eigenlijk is Twitter een zogenaamde microblogging dienst. Korte berichtjes kunnen snel het wereldwijde web opgestuurd worden. Gisteren echter ontspon zich een hele soap op dit medium. 59 berichtjes door dezelfde persoon vormen een hilarisch verhaal. De locatie: een vliegtuig ergens in het Amerikaanse luchtruim. Hoofdrolspelers: Elan Gale, producer van de realityprogramma’s The Bachelor en The Bachelorette en ‘Diane’. En wat was er nu aan de hand? Elan Gale (@theyearofelan) verwoordt het zelf het beste:

Our flight is delayed. A woman on here is very upset because she has Thanksgiving plans. She is the only one obviously. Praying for her

De vrouw in kwestie heet ‘Diane’ en is, als je de berichtjes van Elan mag geloven, niet  één van de meest aimabele personen. Hij ergert zich en gaat twitteren over het hele gebeuren.

She’s telling the flight attendants that it is Thanksgiving. She wants them to know she wants to have dinner with her family

The male flight attendant said “I understand ma’am. I’m looking forward to seeing my family too.” She responded “This isn’t about you”

En het blijft niet bij twitteren alleen. Elan Gale wisselt op een gegeven moment briefjes uit met de dame in kwestie. Zelfs de politie komt er aan te pas als ze geland zijn en elkaar face to face zien.

Een zeer amusante twitterserie die honderden retweets kreeg. Er waren mensen die het met ‘Diane’ eens waren, maar de meeste schaarden zich toch achter Elan. Benieuwd naar alle 59 berichten? Storify heeft alles op een rijtje gezet.