2020 | Terugblik op mijn wandeljaar

Teutoburgerwald in januari tijdens de Teutoschleife Holperdorper

2020 was in meerdere opzichten een bijzonder jaar. Veel plannen gingen niet door. Maar er kwamen andere dingen voor in de plaats. Met name buitenactiviteiten zoals kanotochten, fietsritjes en wandelingen, heel veel wandelingen. In mijn veelal lege weekenden zocht ik in alle vroegte de natuur op. Ver weg van de mensenmassa’s ontdekte ik de schoonheid en het gemak van Klompenpaden, verkende nieuwe Groene Wissels en Trage Tochten en begon aan maar liefst twee nieuwe Streekpaden en één nieuwe Lange Afstandswandeling (LAW).

De ontdekking van de fiets-auto combinatie maakte de van A-naar-B wandelingen een stuk toegankelijker. Waarom ik dit niet eerder heb gedaan … Geen afhankelijkheid van openbaar vervoer dat in weekenden niet rijdt of op een bepaald traject überhaupt niet aanwezig is. Gewoon met de auto naar het eindpunt, op het fietsje naar het beginpunt, terug wandelen en dan de fiets ophalen. Dodelijk eenvoudig.

LAW’s

Het Marskramerpad bleef dit jaar bij één etappe. Ik loop dit pad samen met een vriendin die niet in de buurt woont en ons eerste wandelweekend was begin maart. Niet alleen gooide corona niet lang daarna roet in het eten, maar ook een Tweede Wereldoorlog bom maakte dat we onze tweede etappe van dat weekend niet konden lopen. We hopen in 2021 eindelijk Overijssel te kunnen verlaten om de Veluwe te ontdekken.

Het Pieterpad gaat voorspoedig en brengt me op mooie plekken, maar is nog lang niet klaar. De eerste etappe vanaf Pieterburen moet ik nog steeds lopen en hoop ik toch wel in 2021 te doen. Ook ligt Gelderland in de planning. Vanaf Holten gaat het nu eerst richting Laren. Ik ben heel benieuwd waar ik eind 2021 eindig.

Pionierspad: Uitzicht op de Bovenwijde bij Giethoorn

En dan het Pionierspad. Flevoland stond al een tijdje op het wandellijstje en het plan was om in 2021 met deze LAW door de polder te beginnen. In december lonkte het pad teveel en besloten we om toch al de eerste etappe te doen. Bij koud maar zonnig winterweer liepen we van Steenwijk naar een welhaast verlaten Giethoorn. Begin 2021 verder door De Wieden en op naar de polder.

Streekpaden

Het Salland Pad liep ik uit dit jaar. In 2018 begon ik in Olst met dit rondje door de gevarieerde natuur van Salland. Een kleine twee jaar en 130 km later stond ik weer in Olst. Toen door de coronamaatregelen de – toch al niet in het weekend rijdende – buurtbussen helemaal niet meer reden, bood de fiets-auto combinatie een goed alternatief. Het vrij onbekende pad vlecht de in het Wandelnetwerk Overijssel uitgezette rondjes aan elkaar tot een afwisselende grote ronde die wel wat meer bekendheid kan gebruiken.

Het Westerwoldepad kwam op mijn pad toen de geplande herfstvakantie naar Zwitserland niet doorging. In plaats van in de Alpen liepen we drie etappes door een verrassende streek van Groningen. Volgend jaar wil ik in een lang weekend de resterende etappes lopen door dit mooie gebied.

Westerwoldepad etappe 2

Het Noardlike Fryske Wâlden Streekpad gaat in korte etappes, maar we hebben geen haast. Ik loop het met mijn moeder (en af en toe mijn vader). De noordelijke Friese Wouden zijn prachtig. Volgend jaar gaan we vanuit Buitenpost verder richting zuiden.

Het Graafschapspad lag in 2019 al in de planning en in januari en februari liepen we de eerste etappes. Ook hier bleek daarna openbaar vervoer in coronatijd een hindernis. In november togen we met auto en fiets naar de Achterhoek voor de derde en laatste etappe van dit jaar. Wellicht loop ik ‘m volgend jaar uit.

Rondwandelingen

Wezepsche Heide tijdens het Klompenpad Wiseperpad

Dit jaar heb ik veel meer rondwandelingen gelopen en beschreven dan andere jaren. Waar veel lege weekenden al niet goed voor zijn. De eerste dagen van het jaar liep ik in een ijzig en mistig Duitsland in het Teutoburgerwald en bij Bad Bentheim. In de zomer liep ik een Twentse Tocht van Truus Wijnen die in 2015 tot mooiste wandeling van het jaar werd bekroond. Ook wandelde ik mijn eerste (en zeker niet mijn laatste) Knapzakroute in Drenthe.

Naast een drietal prachtige Groene Wissels (zoals die van Odoorn en Markelo, beide in heuvelachtig gebied) liep ik maar liefst tien Trage Tochten. Ik ontdekte het prachtige Reestdal met de trage tochten Oud-Avereest en Ommerschans, liep te midden van dansende bomen op de Veluwe bij Drie en zag bij Oranjewoud een hele andere kant van Friesland.

Het aantal Klompenpaden overtrof de Trage Tochten. Het gemak van de markering en de klompenpaden-app met veel informatie maakte dat ik er twaalf liep dit jaar. Vooral het gebied tussen IJssel en Veluwe is me zeer goed bevallen. Zo genoot ik van het zonovergoten late voorjaar met het Fliertpad bij Twello en liep ik door paarse zeeën van bloeiende heide op de Tonnenberg bij Wapenveld op het Vosbergenpad. Maar ook in mijn eentje op de Wezepsche Heide (Wiseperpad) ‘s morgens vroeg in december was werkelijk adembenemend.

Alle Klompenpaden van 2020

Al met al kijk ik terug op een mooi wandeljaar. Ik liep meer dan anders, maar ik schreef ook veel meer over mijn wandelingen. Andere onderwerpen die normaal gesproken voorbij komen op dit blog vereisten OV-reizen, fietsvakanties, museumbezoeken, stedentripjes, etc. Helaas is dat er niet veel van gekomen. Hopelijk ziet 2021 er (in ieder geval deels) anders uit. En ach, anders bieden wandelingen een zeer goed alternatief.

Wat was jouw mooiste wandeling van 2020?

Elke Maand Een … | Wandelen bij Bad Bentheim

Elke Maand Een: Route
Route: Grafschafter Spurensuche | Auf den Spuren eines Riesen
Afstand: 17 km
Hoogtemeters↑↓: 94 meter
Start: Schüttorf, parkeerplaats bij Freibad, Graf-Egbert-Straße
Eind: Schüttorf, parkeerplaats bij Freibad, Graf-Egbert-Straße

In het Grafschaft Bentheim, vlak over de grens in Duitsland, is meer dan 320 km aan gemarkeerde wandelingen uitgezet: de Graftschafter Spurensuche. Je volgt er de sporen (Spuren) van het landschap, de geschiedenis en de cultuur. Wij kozen voor de rondwandeling Auf den Spuren eines Riesen. De route voert door het oude plaatsje Schüttorf, gaat over de Bentheimer Berg en door het Vechtetal. De oorspronkelijke wandeling is 14 km, maar wij pikten in een extra lus ook Bad Bentheim mee.

De route is goed gemarkeerd

Het jaar is nog maar twee dagen oud als we de auto bij het openluchtzwembad in Schüttorf parkeren. Hier zal het niet druk worden vandaag. Het is grijs, koud weer, mistig en de bomen en struiken zijn wit verijst. Al meteen bij de parkeerplaats zien we de oranje bordjes met witte pijltjes die we het grootste deel van de route volgen. We steken de weg over en gaan het centrum in van het oudste stadje van het Grafschaft Bentheim. De reus (Riesen) die deze wandeling zijn naam geeft, is niet te missen. De kerktoren van de evangelisch-gereformeerde kerk is hoog, de hoogste van het Grafschaft en wordt de ‘Schüttorfer Riesen’ genoemd.

De reus

We maken een lusje door het stadje dat vroeger een belangrijke handelsplaats was. Het ligt aan de Vecht en twee belangrijke handelsroutes komen hier samen. Het koude en grijze weer nodigt niet uit om lang stil te blijven staan en dus lopen we verder, het stadje uit. Al snel komen we in het Bentheimer Wald. Het is er rustig, geen wandelaars, geen hondenuitlaters, alleen de witte bomen.

Na een paar kilometer komen we langs de Gaststätte ‘Zum Waldbauern’ waar herten achter een hek ons aanstaren en vreemde geluiden produceren. De Gaststätte is gesloten. Ik kan me voorstellen dat het hier in een ander jaargetijde een drukte van belang is. We lopen verder door het bos totdat de oranje route naar links gaat en wij de GPS-track verder volgen, door naar Bad Bentheim.

Al snel horen we klokken beieren, het lijkt niet meer op te houden. Het komt uit de richting van Bad Bentheim. Het plaatsje is niet ver meer, hoewel we het gevoel hebben nog midden in het bos te lopen. We steken een spoor over, passeren een kuuroord en komen uit bij het station van Bad Bentheim. Bekend terrein, hier startte ik vorig jaar het Marskramerpad. We kwamen toen ook langs het kasteel, waar we ook nu even een kijkje nemen.

Kasteel Bentheim

Bij een bakker in Bad Bentheim warmen we op met cappuccino. Je hoort er meer Nederlands dan Duits. We zitten hier natuurlijk niet ver van Nederland en het is kerstvakantie. Na de koffie wacht ons een berg, de Bentheimer Berg. Ik had me er niet veel bij voorgesteld, maar het is prachtig. Via kleine paadjes lopen we een tijd over de bergrug. Links zijn de afgrond en de rotsen goed te zien. De winterse takken van de bomen zorgen voor mooie plaatjes.

We lopen langs verschillende afgronden

Via het dorpje Suddendorff lopen we richting de Vecht. Door de modder volgen we de rivier totdat we een brug over moeten. Hekken en rood-wit lint doen echter het ergste vrezen. Het papiertje aan het hek meldt “Die Holzbrücke wurde aufgrund von massiven Schäden gesperrt.” Het is de tweede brug binnen een week die afgesloten is tijdens een wandeling! Hoewel bij het Pieterpad afgelopen weekend de brug compleet was verdwenen.

Een afgesloten brug

Een blik op de GPS leert dat we gewoon de Vecht kunnen blijven volgen en dan ook in Schüttorf uitkomen. We missen een dode arm van de Vecht, maar de route die we nu volgen is ook mooi. Onder druppelende bomen door, de temperaturen zijn blijkbaar boven het vriespunt gekomen, lopen we weer richting de auto. Zelfs met dit grijze weer was de wandeling zeker de moeite waard.

De Vecht

Wil je ook een van de Grafschafter Spurensuche lopen? Je vindt de wandelingen op deze site. Ook is er een GPS-bestand beschikbaar, wat het lopen van een extra lusje makkelijk maakt. De route die wij liepen was goed gemarkeerd.

Net als vorig jaar is de Elke Maand Een …- uitdaging in 2020 een combinatie van eerdere uitdagingen. Afgelopen jaren schreef ik elke maand over respectievelijk een museum (2015), een route (2016), een foto (2017) en een straatgedicht (2018). Ook dit jaar komen alle eerdere categorieën aan bod. Een overzicht van de artikelen vind je hier.