Trage Tocht Heino landgoederen: in de sneeuw

Route: Trage Tocht Heino landgoederen: Landgoederen Velner, ’t Nijenhuis en ’t Rozendael
Afstand: 12 km
Start: Station Heino
Eind: Station Heino

Op de laatste dag dat de temperaturen ’s nachts ver onder het vriespunt zakken, Nederland massaal de ijzers onder bindt én er vrijwel overal sneeuw ligt, rijd ik al vroeg naar station Heino voor een sneeuwwandeling over drie landgoederen in de buurt van de Overijsselse plaats. Tijdens de wandeling kom ik bekende maar ook onbekende paden tegen. O.a. met het Salland Pad liep ik een aantal paden eerder. De wereld zag er toen een stuk groener uit.

De grotere wegen zijn sneeuwvrij, maar de rest is nog bedekt door een witte laag. Vanaf het station dat buiten Heino ligt, volg ik de groen-blauwe markering van het Salland Pad en loop over kleine paadjes een bosgebiedje in. Ik kom een enkele hondenuitlater tegen en een wandelaar met stokken die er flink het tempo in heeft. Ik loop langs het Go Challenge Outdoorpark (dat ook hoopt op betere tijden) en een dierenpark waar de herten en kippen mij aandachtig opnemen. Ik zie ze denken: “Zou ze eten hebben?”.

De herten hebben me in het vizier

Het zonnetje schijnt uitbundig. Over de Hondenmotsweg loop ik na een tijdje langs de Hondenmotswetering. Er is weinig ijs te bekennen ondanks de lage temperaturen afgelopen nachten. Ik kom langs Ekoboerderij Overesch. Bezoekers kunnen er terecht voor de boerderijwinkel, een belevingspad, de skybox boven de varkensstal en koffie. Ook is er een bezoekersruimte waar je meer informatie kunt krijgen over hun visie op ecologische landbouw. Op deze zondagochtend is de Overesch echter gesloten.

Weinig ijs

Als de verharde weg overgaat in een onverhard fietspad strekt zich naast mij een witte vlakte uit. Rijen imposante beuken flankeren het pad verderop. Ik sla af op de Stobbenbroekerweg en groet twee hardlopers die hun best doen om niet uit te glijden op de door autobanden spekglad geworden sneeuw.

Onverhard gedeelte van de Hondenmotsweg

Over het huidige Landgoed Windesheim loop ik via een door de zon mooi uitgelichte beukenlaan naar de Velner-allee. Ooit was dit landgoed De Velner. Op de plek waar nu een boerderij staat, stond tot 1838 havezate de Velner. Waarschijnlijk al sinds de 14e eeuw. Op de kaart zie je de blauwe lijntjes van een slotgracht. Rond de boerderij kan ik geen water ontdekken.

Via een beukenlaan loopt ik naar de Velner-allee

Langs meerdere boerderijen loop ik over de Velnerweg door open land en over de Assendorperdijk naar het volgende landgoed: Landgoed ’t Nijenhuis. Op dit landgoed staat Kasteel ’t Nijenhuis, tegenwoordig een museum dat onderdeel uitmaakt van Museum De Fundatie in Zwolle. Ik ben hier regelmatig geweest. Het museum met beeldentuin is zeer de moeite waard. Ook kun je tijdens je bezoek een wandelingetje maken over het landgoed. Ik hoop dat het museum snel weer open kan.

Velnerweg

De Trage Tocht maakt een lus over het landgoed. Via een draaideur in een hek kun je het gebied in komen. Deze draaideur is gemaakt voor dunne mensen zonder rugzak, weet ik van eerdere bezoeken. En dus maak ik mijn rugzak alvast los. Er is echter geen beweging te krijgen in het draaimechanisme. Gelukkig ligt er op het slootje naast het hek ijs en kan ik op die manier langs het (ook aan de zijkant) puntige hek komen.

Het hek met de niet werkende draaideur en rechts het reddende ijs

Ik zie het kasteel van meerdere kanten als ik me door de sneeuw een weg baan. Op een vijver aan de achterkant zijn schaatssporen zichtbaar. Nu is er nog niemand, maar ik kan me voorstellen dat dit nog wel gaat veranderen vandaag. Een koperwiek hipt voor me uit en lijkt zich niet aan me te storen. Eten zoeken heeft een hogere prioriteit.

Kasteel ’t Nijenhuis

Kasteel ’t Nijenhuis en station Heino liggen niet ver van elkaar, maar de route maakt nog een lus langs een derde landgoed. Over onverharde bosweggetjes die ik nog ken van het Salland Pad en een verharde sneeuwvrije weg kom ik langs landhuis ’t Rozendael. Al in de 14e eeuw wordt de naam vermeld. ’t Rozendael ontwikkelde zich door de eeuwen heen van gewoon boerenerf tot een buitenplaats. In de 20e eeuw wordt de familie Van Ittersum eigenaar en brengt het in 1939 onder in een stichting. In het weiland voor het witte landhuis staat een rood-witte duiventil, de kleuren van het wapen van de familie Van Ittersum. Ook de luiken van de boerderijen op het landgoed hebben deze kleuren.

’t Rozendael met duiventil

Via de onverharde Centsweg kom ik weer bij het station uit. Mijn wandeling is voorbij, de ochtend nog niet. Hoewel ik de omgeving van Heino goed ken, zag ik het nog niet eerder in de sneeuw. Het landschap ziet er compleet anders uit. Ik sluit niet uit dat ik deze wandeling nog een keer loop, in een groener jaargetijde. De tocht is zeker de moeite waard.

Benieuwd naar de andere Trage Tochten die ik heb gelopen? Je vindt ze hier.

5 gedachtes over “Trage Tocht Heino landgoederen: in de sneeuw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s