Christoffelpad etappe 2: Vollenhove – Hasselt

Route: Christoffelpad
Afstand: 22 km
Start: Bushalte Zwembad in Vollenhove
Eind: Bushalte Hasselt centrum

Het Zuiderzeepad en het Jabikspaad lopen hier ook

Naast de Langeafstandswandelingen en Streekpaden die Nederland rijk is, zijn er nog vele andere paden die je op mooie plekjes in ons land brengen. Zo is er sinds 2018 het Christoffelpad, dat gebruik maakt van de wandelnetwerken van IJsseldelta en Weerribben-Wieden. Eigenlijk net als het Salland Pad dat doet met Wandelnetwerk Salland. Het Christoffelpad is ruim 40 km lang en kan dus prima in een weekend gelopen worden. Het pad maakt een rondje langs de grotere plaatsen Hasselt, Zwartsluis, Vollenhove en Genemuiden. De routekaart koop je voor EUR 4,50 in deze en omliggende plaatsen. Bijvoorbeeld in het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten bij Sint Jansklooster (zoals ik).

Een maand nadat ik de eerste etappe van het Christoffelpad liep, zit ik weer in bus 71 naar Emmeloord. Vollenhove is mijn doel van vanochtend, daar waar ik vorige keer instapte na mijn eerste etappe. Geen wandelaars in de bus vandaag, behalve ik. Het is bewolkt en frisjes, maar het belooft fotogeniek weer te worden met afwisselend zon en wolken en een aangename temperatuur van 18 graden. Wel waait het enorm hard. Daar ga ik zeker nog wat van merken op de vele dijken die ik ga bewandelen.

De start in Vollenhove

In Vollenhove vind ik, in tegenstelling tot in Hasselt, vrijwel gelijk de oranje-groene markering van het Christoffelpad. Langs de imposante en mooi gelegen kerk van de Hervormde Gemeente Vollenhove loop ik het plaatsje uit. Ik volg het Vollenhover kanaal en kom al snel in het buitengebied terecht. Op de kaart lees ik dat Vollenhove nog geen eeuw geleden een badplaats was aan de Zuiderzee. Dat is nu moeilijk voor te stellen.

Kerk van de Hervormde Gemeente Vollenhove

De route blijft het water volgen. Na het Vollenhover kanaal volgt het Kadoelermeer. In het vlakke land zie ik het kunstwerk ‘Krusende Flerken’ van Ids Willemsma al van verre. De twee stalen platen stellen de staartvleugels van een eend voor die onder water duikt. De vleugels omvatten een trap, die de beklimmer een mooi uitzicht geeft over het Kadoelermeer. Als ik weer naar beneden ga, blijkt de trap toch een stuk steiler dan op de heenweg. Ik moet moeite doen om er niet af te waaien met de harde wind.

Krusende Flerken van Ids Willemsma

Ik heb inmiddels uitzicht op het Zwarte Meer als ik bij Barsbeek op het wandelbankje Zuiderzeezicht stuit. De stenen bank staat in het gras op de dijk en heeft een prachtig uitzicht op het Vogeleiland. Volgens de kaart kun je hier zeearenden spotten. Ik blijf een tijdje zitten, maar zie ze helaas niet. Wel zie ik onder mijn voeten, in de stenen, taferelen die verband houden met de Zuiderzee die hier ooit lag.

Zicht op de Zuiderzee

 

Taferelen uit de Zuiderzee-tijd

De trap die vanaf de weg naar dit bankje leidt, blijkt een gedicht te herbergen. Om de trede staat een woord. Samen vormen ze de zin:

Kijk
bij elke trede
daalt het land
en stijgt het licht

Het gedicht is van de hand van provinciedichteres Heleen Bosma.

Een onverwacht straatgedicht: lees het van links naar recht en per foto van onder naar boven

Langs het Zwolsche Diep laat ik de markering voor wat het is en volg het pad langs het water, zoals de kaart aangeeft. Het levert me mooie uitzichten op. In de verte zie ik het pontje naar Genemuiden wegvaren, maar gelukkig hoef ik niet lang te wachten. In Genemuiden haal ik een kop koffie en verwonder ik me over de vele vissers in de haven. Ze zitten aan weerszijden van het water, op gelijke afstand van elkaar, ingespannen naar hun dobbers te staren. De meesten zitten op meegebrachte geavanceerde visstoelen, verstelbaar voor de ruigere waterkanten en voorzien van allerlei bakjes en laatjes.

Vissers in de haven van Genemuiden

Langs de beroemde tapijtfabrieken van Genemuiden en een enkele diervoederfabriek loop ik de plaats uit en volg de kronkelende dijk richting Hasselt. Het is druk met auto’s op deze zaterdagmiddag. Er komt zelfs een hele groep in rode jacks gehulde mannen voorbij op oude brommers. Ze groeten uitbundig. Wat ik vooral doe op die dijk, is proberen op die dijk te blijven. De wind komt inmiddels van zij en doet overtuigende pogingen om mij van die dijk af te blazen. Nog een geluk dat het Zwarte Water niet gelijk aan de voet van de dijk begint.

Het is druk op de dijk

 

Hollandse luchten boven een weids landschap

Ondanks de wind schiet ik mooie plaatjes van de dijkweg, het Zwarte Water en Zwartsluis aan de overkant. Moeilijk voor te stellen dat ik daar een maand geleden in een shirtje liep. Dat is nu echt te koud. De weg kronkelt richting Hasselt. De brug en de kerktoren liggen er mooi bij. Via de brug steek ik het Zwarte Water over en sta ik weer op de plek waar ik een maand geleden dit pad begon.

Hasselt komt in zicht

Ik vond het pad zeer de moeite waard. De plaatsjes, de uitzichten, het natuurschoon: het gebied heeft me verrast. Een aanrader voor wie van weidse uitzichten houdt. En het grote voordeel is de lengte. In een weekendje kun je het Christoffelpad prima lopen. Of zelfs in een dag, zoals een die-hard wandelaar (en vriendin) opmerkte.

Zicht op het Vogeleiland in het Zwarte Meer

3 gedachtes over “Christoffelpad etappe 2: Vollenhove – Hasselt

  1. Pingback: Pionierspad etappe 2: Giethoorn – Vollenhove – Door Suzanne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s