Modder

Route: Trage Tocht Duursche Waarden Den Nul
Afstand: 11 km
Startpunt: Infocentrum IJssel Den Nul
Eindpunt: Infocentrum IJssel Den Nul

duursche-waarden

Het was een bijzondere gewaarwording. Wekenlang was het koud en stond ik in mijn dikste winterjas te kleumen op perrons. Toen was opeens de lente daar. Niet officieel en ook niet meteorologisch gezien, maar voor het gevoel zeker. Blauwe lucht, zonnetje en niet onbelangrijk: 13 graden! Wandelweer bij uitstek.

De 300ste Trage Tocht leek een uitgelezen route om op een middag als deze te wandelen. De route loopt door het natuurgebied Duursche Waarden langs de IJssel tussen Wijhe en Olst. Het infocentrum Den Nul vormt het beginpunt van deze en meerdere andere wandelingen in het gebied. In het centrum kun je ook terecht voor wisselende exposities, plaatselijke producten, informatie, maar ook een cappuccino.

Niet ver van het infocentrum steken we het water over, het natuurgebied in. De brug drijft op het water en bij elke stap die we zetten, beweegt de brug en horen we een krakend geluid. Het blijkt het laagje ijs te zijn dat nog op het water ligt. De brug is niet zo breed dat je elkaar kunt passeren en de weinige wandelaars die ons tegemoet komen, wachten totdat wij aan de overkant staan. Ik kan me voorstellen dat in de zomer de rijen iets langer zijn.

duursche-waarden
Nadat we een dijk zijn overgestoken, komen we onze eerste – maar zeker niet laatste – modderpoel tegen. De smeltende sneeuw verandert tijdens deze wandeling de onverharde paden, waar de trage tochten immers om bekend staan, in een groot modderbad. De waarschuwing voor de modder in de routeomschrijving is niet voor niets. We zijn blij dat onze bergschoenen waterdicht zijn.

De routebeschrijving volgend lopen we richting een vogelobservatiehut. We verwachten er doorgewinterde vogelaars met professionele camera’s. Telelens in de aanslag om die zeldzame vogel te spotten. Dat wordt fluisteren zodirect. Maar als we de hut binnenkomen blijkt een van de vogelaars uitgebreid te telefoneren met het thuisfront. In luide bewoordingen bespreekt hij een familiekwestie. Alle vogels die zich eventueel in de buurt van de hut ophielden zijn allang verdwenen.

duursche-waarden
We pikken de route weer op en komen al snel een trekpont tegen. We glibberen er naartoe en zetten onszelf over. We worden beloond met een schitterend uitzicht over het water, omlijst door kale bomen. De stralende zon levert mooie plaatjes op. We gaan verder en komen parallel aan de IJssel te lopen. Binnenvaartschepen passeren ons en in de verte zien we het kenmerkende gemeentehuis in Wijhe liggen.

Uitzicht nadat we onszelf hebben overgezet met de trekpont
Uitzicht nadat we onszelf hebben overgezet met de trekpont

Langs de IJssel in de volle zon is het gewoon warm en ik trek mijn jas uit. Een voorbijganger merkt op dat ik wel heel zomers gekleed ben en ik kan het alleen maar beamen. We genieten van de warmte en lopen tussen pony’s en hooglanders door. We passeren een uitkijktoren die in het niet valt bij de schoorsteen uit vervlogen tijden die er naast staat. Even later zien we de steenovens die bij de schoorsteen horen. In onbruik geraakt maar nog altijd hun plek innemend in het landschap.

duursche-waarden
Een landschap dat verrassend afwissend is. Langs meertjes en de rivier, over graslanden en dijken lopen we verder, totdat we in de verte een bos zien liggen. Langs de bosrand is de sneeuw nog in groten getale aanwezig. In de sneeuw zie ik iets wat verdacht veel lijkt op een zebra. Als we dichterbij komen, blijk ik me niet vergist te hebben. Er staat echt een zebra in de sneeuw.

duursche-waarden
Een houten wel te verstaan. Mijn opmerking “Dat lijkt wel een zebra!” zal de boerin die in de tuin van de naastgelegen boerderij bezig was, wel vaker hebben gehoord. Ik kan me haar heel goed gniffelend voorstellen, terwijl ze verder werkt. Het zal heel wat reacties teweegbrengen, een zebra aan de bosrand. Ik zou er wel een dagje willen doorbrengen, halverwege het bospad. Pen en papier in de aanslag. De blogpost ‘Kijk, een zebra’ zal niet moeilijk te vullen zijn.

Statige beukenlanen in de sneeuw
Statige beukenlanen in de sneeuw

We lopen verder het bos in. De besneeuwde lange beukenlanen geven deze lentedag een winters tintje. Ook de verlaten camping ’t Haasje doet toch wat af aan het voorjaarsgevoel dat we hebben. Over asfalt gaan we verder en zien in de verte het infocentrum al weer liggen. Op een laatste stuk zeer drassig onverhard terrein, levert de zuigende modder nog een flinke strijd. Met moeite komen we vooruit, onze broeken bedekt met bruine modderspatten. Het waterlaagje glinstert lieflijk in de zon.

duursche-waarden

Als we weer op bekend terrein staan, is de modderigheid niet minder geworden. Vlak voor de dijk waar we in het begin ook overheen gingen, komen we een ouder echtpaar tegen. Glibberend door de modder bereikt de man het klaphek en probeert het galant open te houden voor zijn vrouw. Haar witte gympen zijn niet meer wit te noemen en haar voorzichtige passen verraden enige tegenzin.

Als we even later aan de cappuccino zitten in het infocentrum komt hetzelfde echtpaar binnenlopen. Dat was een kort wandelingetje. De man herkent ons, knikt en werpt een veelbetekenende blik op zijn schoenen. Deze lentedag was voor hen veel te modderig voor een fatsoenlijke wandeling. Dan maar een kopje koffie met uitzicht over de uiterwaarden. Daar is de eerste lentedag van 2017 ook heel geschikt voor.

Advertenties

Een gedachte over “Modder

  1. Pingback: De Wandelen-Tag – Door Suzanne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s