Het geel-grijze wandelstel

Te voet/te fiets: Te voet
Route: NS-wandeling Woldberg Steenwijk
Afstand: Officieel 9, 14 of 17 km, wij liepen er 15
Startpunt: Station Steenwijk
Eindpunt: Station Steenwijk

“Bijna onderaan de trap (B61) linksaf en direct weer linksaf langs een rijwielstalling. U komt uit op een fietspad langs het spoor en gaat rechtsaf.”

Mijn medewandelaar en ik staan naast onze auto’s op het parkeerterrein achter het station van Steenwijk als we deze regels lezen. We staan in de startblokken om de NS-wandeling Woldberg Steenwijk te wandelen en kijken nu om ons heen op zoek naar een trap met het nummer B61 waar we linksaf, linksaf en rechtsaf moeten. We moeten er even in komen.

De regels zijn geschreven voor treinreizigers die vanaf het perron lopen maar wij benaderen het nu van de andere kant. Terwijl wij besluiten om toch maar naar het begin van de route te lopen, passeert een echtpaar van middelbare leeftijd ons. Zij in een felgele jas en afritsbare wandelbroek, hij in spijkerbroek en donkergrijze donsjas. Met een routebeschrijving in de hand gaan zij de weg die wij ook zullen gaan. We zullen ze nog regelmatig treffen. Ook zij lopen de NS wandeling. Al vrij snel halen we ze in. We groeten elkaar vriendelijk.

NS wandeling Woldberg Steenwijk
In de verte de torenspits van Steenwijk

Even later lopen we langs het spoor over een verhard fietspad en hebben – volgens de kaart – net Tuk achter ons gelaten. Niet dat we het gemerkt hebben, al pratend is het Mannenkoor, karrenspoor-plaatsje volledig aan ons voorbij gegaan. Ook het theehuis dat we even later tegenkomen met de welluidende naam Tuk’s Theehuis doet geen belletje rinkelen. Aparte achternaam heeft die eigenaar, dacht ik nog.

NS wandeling Woldberg Steenwijk
Als na een paar honderd meter een uitkijktoren in zicht komt, zijn we gefocust. Deze toren is vanaf de snelweg goed te zien, ik ben er regelmatig langs gereden. Uiteraard beklimmen we het bouwwerk. Op heldere dagen kun je de Weerribben, Heerenveen en zelfs Zwolle zien, vertelt het informatiebord ons. Helaas is het bewolkt en zien we slechts de nabije omgeving. Wat overigens geen straf is. Aan de ene kant de bossen rondom de Woldberg, aan de andere kant de snelweg met daarachter Steenwijk. De kenmerkende Steenwijkse torenspits zien we niet voor het laatst deze wandeling. Als we weer afdalen komt net het wandelstel aanlopen. Ze wachten tot we weer op de grond staan, knikken ons vriendelijk toe en vangen dan hun klim aan.

NS wandeling Woldberg Steenwijk
Door holle wegen, brede bospaden en beukenlanen verkennen we het gebied rondom de Woldberg verder. Informatieborden brengen ons regelmatig op de hoogte van de geschiedenis van de omgeving. Tegen lunchtijd vinden we een bankje op de Woldberg (26 meter!), midden in het bos. Een mammoet vergezelt ons tijdens de lunch. Weliswaar tweedimensionaal en niet op ware grootte, maar niettemin een mammoet. Tussen de bomen door zien we in de verte de torenspits van Steenwijk. We zwaaien nog even naar het geel-grijze echtpaar dat ons weer passeert en eten rustig ons broodje op.

NS wandeling Woldberg Steenwijk
De afwisselende natuur maakt deze wandeling zeer de moeite waard, zelfs op een grijze dag als vandaag. We lopen door bossen en over heuvels, langs heidevelden en weilanden. Ook is er de nodige horeca onderweg. Bij Fredeshiem strijken we neer voor een warme versnapering met gevulde speculaas. Het is tenslotte bijna sinterklaas. Een groep wandelende vriendinnen en een ouder echtpaar bezetten een paar andere tafels. Druk is het niet op deze woensdagmiddag.

Na de koffie pakken we de route weer op:

“Op een kruising rechtdoor en aan het eind van het pad linksaf, zijpaden negeren. Op een driesprong rechts aanhouden”.

We lopen en lopen, maar het einde van het pad komt maar niet. Op een gegeven moment kun je de omstandigheden zeker moeilijk begaanbaar noemen, maar het blijft een pad en we lopen door. De beloofde driesprong blijft echter uit en bij een T-splitsing besluiten we toch de GPS erbij te pakken. De route blijkt gelukkig niet ver weg. Het blijft Nederland.

Langs een smalle verharde weg bereiken we uiteindelijk Steenwijk weer en komen met een omtrekkende beweging bij het station aan. Daar besluiten we nog even de vestingstad in te gaan en die torenspits die we enkel uit de verte hebben gezien, van dichtbij te aanschouwen. Als we in een grand café op het centrale plein de wandeling afsluiten met een drankje, zien we door de ramen de bekende kleuren voorbij komen. De geel-grijze combinatie blijft even staan, kijkt naar ons etablissement, twijfelt, maar loopt dan weer door. Dat is het laatste wat we van ze zien.

Deze wandeling telt mee voor de uitdaging Elke Maand Een Route 2016

Advertenties

Een gedachte over “Het geel-grijze wandelstel

  1. Pingback: 2016: het jaar van ‘Elke Maand Een Route’ – Door Suzanne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s