Niet instappen

Treinleven

‘Niet instappen’ staat er op het digitale bord waarop normaal gesproken de vertrektijd en bestemming van de betreffende trein te zien is. Op het spoor staat een trein, een veel langer exemplaar dan gebruikelijk voor deze tijd. Zeker in deze zomerperiode. Nog een kwartier voordat de trein vertrekt. Ik wacht, staande, na een blik op de perronbankjes.

Eigenlijk verschilt deze ochtend niet zo heel veel van andere ochtenden. De trein staat er al, het eindstation digitaal aangegeven op de zijkanten van de trein. Ook in de treincoupés staat de juiste bestemming op de schermpjes. Alleen dat bord boven het perron. Het houdt me tegen. Maar wat nou als …

Het treinstel rijdt langzaam naar achteren, krijgt geleidelijk vaart en al snel zijn de voorbijschietende gebouwen gereduceerd tot strepen. Grijze strepen worden groen, worden langzaamaan weer bomen, struiken. En dan stilstand. Treinen overal om me heen. Leeg, verlaten, in ruste. Ik hoor een klik. De deuren, bedenk ik me. Ik gris mijn tas mee, sprint naar het balkon en druk op de gele knop.

Niks, geen deur die open zoeft, geen geluid. Alleen in de verte een zachte bonk, een gestalte in een gele jas die in tegenovergestelde richting loopt. En dan stilte. Een lege trein, of eigenlijk, een trein die leeg hoort te zijn op een rangeerterrein in the middle of nowhere.

Meters trein voor mij alleen, besef ik. Een stiltecoupé die wel echt stil is. Eersteklasstoelen. In mijn tas genoeg brood en fruit om een dag comfortabel door te brengen. Op mijn e-reader voldoende boeken om het desnoods weken uit te houden. Niet eens zo verkeerd, deze situatie. Alleen mijn werk even berichten, dat het wat later wordt …

Hij kijkt me wat bevreemdend aan en drukt dan demonstratief op de knop. De deur gaat moeiteloos open. Zijn blik zegt “wat is het probleem?, stap in!”. Een conducteur, besef ik, op 10 meter afstand. Met nog net genoeg tegenwoordigheid van geest gebaar ik naar het bord boven zijn hoofd. ‘Niet instappen’, ik probeer de woorden zo duidelijk mogelijk uit te spreken. Zonder geluid. De man kijkt omhoog, lijkt de herkomst van mijn twijfel te begrijpen, trekt zijn wenkbrauwen op en maakt een wegwerpgebaar met zijn hand.

“Daar moet je niet op letten.” Dan draait hij zich om en loopt met grote stappen naar de voorkant van de trein. In zijn hand een grote beker koffie van de Kiosk. Voor een goed begin van weer een nieuwe dag op het spoor.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s