Haar eerste surfles

Surfles Makkum
Een paar keer per jaar pakt hij zijn boeltje bij elkaar en vertrekt voor een dag naar winderiger oorden. Bruinverbrand of tot op het bot verkleumd keert hij ’s avonds huiswaarts. Met grote verhalen over de golven, de verraderlijke windvlagen, het planeren en de lekkere pizza als afsluiting. Dat wil ik ook, besloot mijn zus, de bruinverbrande variant voor ogen. Op haar verjaardag kreeg zij van ons een surfles. Van de doorgewinterde surfer van hierboven.

Ikzelf heb één keer op de plank gestaan. Het was geen succes. De doorgewinterde surfer kende ik nog niet, maar of zijn aanwijzingen geholpen zouden hebben … ik waag het te betwijfelen. Alleen het zeil omhoog krijgen was al een crime. Je klom aan de ene kant op de plank, deed een poging het enorme doek uit het water te trekken en kwam aan de andere kant van de plank weer net zo hard in datzelfde water terecht. Het zeil met een beetje pech bovenop je. Begrijpelijkerwijs is het bij die ene ervaring gebleven. Ook nadat ik de doorgewinterde surfer leerde kennen.

Voorzichtig pols ik van tevoren bij mijn zus of ze het wel zeker weet. Op die tropische plaatjes met surfdudes en palmbomen lijkt het allemaal zo makkelijk. De werkelijkheid zou wel eens vies tegen kunnen vallen. Ze wuift mijn argumenten weg en stelt zelfverzekerd een datum voor. Weer of geen weer… Het blijkt een zonovergoten dag te zijn.

Gewapend met plank, zeil, giek, twee wetsuits en allerhande losse onderdelen begeven wij ons richting IJsselmeer, doorgewinterde surfer en ik. Hij voor het didactische aspect, ik voor de foto’s. Vanwege de gunstige ligging en het ondiepe water hebben wij afgesproken in het Friese Workum. Op het afgesproken tijdstip schijnt de zon daar al uitbundig. Het welkomstcomité bestaat uit meerdere familieleden. Ook mijn andere zus en gezin waren benieuwd naar de surfkunsten en hadden zich al geïnstalleerd op het strand. Mijn neefjes van 2 en 3 drentelen heen en weer tussen picknickkleed en bolderkar. Strandbal, scheppen en – uiteraard – de zandkiepwagen ontbreken niet. In de verte wagen de eerste kleurige zeilen zich al op het water.
Surfles Makkum
Al gauw begint het te kriebelen en na de welkomststroopwafel wordt de plank gereed gemaakt voor actie. Over het strand slepen ze ‘m naar het water, de leraar en de leerling. Ik volg ze, fototoestel in de aanslag. Het ondiepe water maakt dat ik dichtbij kan komen en ik leg de eerste op-de-plank-klim pogingen vast op de gevoelige plaat. Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk. Flashbacks komen boven van die middag, lang geleden. Ik prijs me gelukkig met mijn taak als fotograaf.

Als het ‘plank-staan’ onder de knie is, is het tijd voor het ‘zeil-ophijsen’. Ik blijk niet de enige die daar moeite mee heeft. Onverstoorbaar blijft ze aan het touw trekken en valt met gelijke regelmaat weer in het water. Doorgewinterde surfer helpt waar hij kan, maar uiteindelijk moet je het zelf doen. Op mijn foto’s blijf ik gelukkig een brede glimlach zien.

Als de lunchtijd aanbreekt, wenk ik de surfers met brede gebaren naar de goedgevulde picknickmand. Stralend zit de surfer-in-spé te genieten van al het lekkers. Ze kijkt uit over het glinsterende water waar de kleurige zeilen zich verdubbeld lijken te hebben sinds vanmorgen. Leerlingen van de surfschool kampen met dezelfde problemen als zij, maar blijven ook met onstuitbare energie weer op die plank klauteren.

Het middagprogramma verloopt volgens hetzelfde stramien. Het blijft vallen en opstaan. Bij mijn zwager – vroeger ook een fanatiek surfer – begint het nu ook te kriebelen en besluit te assisteren. Samen met doorgewinterde surfer begeleiden zij de leerling-surfer. Het gaat haar steeds beter af. Aan het einde van de middag staat zij los op de plank met het zeil in de juiste positie. Niet slecht voor een eerste les.
Surfles  Makkum

Als plank en zeil weer teruggesleept zijn naar het picknickkleed, laat mijn zus zich achterover vallen tussen de strandbal, de zandkiepwagen, een lege sapfles en de geslonken voorraad druiven. In een mum van tijd is haar wetsuit opgedroogd door de warme zonnestralen. In de verte klinken de opgetogen kreten van haar medesurfers op het glinsterende water. Het witte zand maakt het plaatje compleet. Als je niet beter wist, kon dit ook Zuid-Frankrijk zijn. Bijna krijg ik zin om ook weer eens een poging te wagen. Bijna …

Dan hoor ik mijn zus diep zuchten, ze doet haar ogen open en vraagt: “Wanneer gaan we weer?” Doorgewinterde surfer grijnst en doet een greep naar zijn telefoon.

Advertenties

2 gedachtes over “Haar eerste surfles

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s