Staphorst-moment

Trein
Voor ons uit starend staan we op een rijtje voor het bushokje. De man in pak naast me heeft zijn leren aktetas tussen zijn benen op de grond gezet en herschikt zijn sjaal om zijn nek. De studente achter me heeft bijna haar mars op die ze net in de Kiosk op het perron heeft gekocht. Ze verplaatst haar gewicht van haar ene naar haar andere been, op de maat van de muziek uit haar oordopjes. De dame van middelbare leeftijd aan de andere kant van de halte hupt onbewust mee in het ritme. Zonder oordopjes zo te zien, ze heeft het gewoon koud. Miezerregen daalt langzaam neer op de stoeptegels en geeft dit provincieplaatsje een mistroostige uitstraling.

Velen van ons waren hier nog nooit geweest. Een enkeling had voor een overstap het perron betreden, maar de meesten kenden de plaats enkel omlijst door een treinraampje. De naam was niet meer dan een van de woorden die de conducteur elke dag, aan het begin en aan het einde, omriep. De eerste gedwongen kennismaking is niet bijzonder aangenaam. Het feit dat we op dit moment al op onze plaats van bestemming hadden kunnen zijn, als de trein gewoon had gereden, speelt zeker mee. We willen naar huis, niet op safari met een streekbus door alle dorpjes en buurtschappen in de omgeving.

De treinspringer liet ons echter geen keus. Door schade en schande wijs geworden, accepteerden wij al snel ons lot en sjokten achter de meute aan richting streekbus. De enige die naar onze bestemming ging. Eén keer in het half uur. Het is een proces waar je doorheen moet. De verontwaardiging en het verzet bij het omroepbericht van de conducteur maken nog in de trein plaats voor lijdzaamheid. Tegen de tijd dat we de bushalte bereiken, verkeren we al in een staat van acceptatie en overgave. Er valt toch niets aan te doen, het is nu zoeken naar de beste oplossing in deze situatie.

Als die beste oplossing daar eindelijk aan komt rijden, glijden wij soepeltjes, met hier en daar een elleboog, de bus in. Het past, de safari kan beginnen. Na drie dorpjes en twee buurtschappen haalt een hippe jongeman helemaal voorin zijn telefoon tevoorschijn. Hij buigt naar voren en maakt een mooie landschapsfoto van de klinkerweg die zich uitstrekt tussen de weilanden. Na een korte stilte klinkt een stem, die duidelijk niet uit dit deel van het land komt, door de bus. “Heb je het gezien? Cool hè?! Dwars door de weilanden. En weet je waar we net doorheen reden? Staphorst! Ik ben gewoon in Staphorst geweest!”.

Verbaasd besef ik dat het bekende treinvertraging-acceptatieproces nog een stap kent. De stap na acceptatie en overgave. Dat moment waarop ‘vertraging’ geen negatieve bijklank meer heeft, maar een positieve. Je ziet het niet vaak, maar af en toe weet een reiziger die stap te bereiken. En dat maakt ons – de overige treinreizigers –  vreselijk jaloers. Want al sinds het moment dat de zin ‘aanrijding met een persoon’ door de trein schalde, verlangden we er diep in ons hart allemaal naar: ons eigen Staphorst-moment.

Advertenties

3 gedachtes over “Staphorst-moment

  1. jannietr

    Wat kun je toch mooi schrijven. Weer een genot om te lezen. Ik heb het gelukkig maar een keer meegemaakt. En toen moest ik heel de dag aan de familie denken en de conducteur en machinist die ermee geconfronteerd werden. Triest, maar het staat elke dag meerdere malen op twitter bij ns-online. Het lijkt steeds vaker voor te komen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s