De Koffiebonenplaat

Afbeelding: wikimapia.org
De koffiebonenplaat [Afbeelding: wikimapia.org]
Het begon allemaal op een koude, donkere avond in december. Al append met een vriendin sprak ik een datum af voor een bezoekje. Een weekend zou het worden, in januari. Zaterdag heen, zondag terug. Even met de boot over naar Terschelling, naar haar eiland.

Mijn mede-Terschellingganger zat naast mij op de bank en struinde door Topo-tijdreis, het programma van het Kadaster waarin je de ontwikkeling van een gebied door de jaren heen kunt volgen. Met het weekend in gedachten liet hij 100 jaar Terschelling voorbij komen. Ingespannen turend, zette hij opeens het beeld stil. “Daar wil ik heen”, verkondigde hij, wijzend op een vlek op het kaartje. Ik boog me over het scherm om de naam te kunnen lezen die hij aanwees. Met een glimlach keek ik hem aan. “Dat gaan we regelen”.

Nu hij van het bestaan afwist, kon hij er ook niet meer omheen. Als koffieliefhebber en thuisbarista naar Terschelling gaan en geen bezoekje brengen aan de Koffiebonenplaat. Dat was onmogelijk geworden. Hij kon zich niet voorstellen dat hij er bij eerdere bezoeken nog nooit van gehoord hadden. Maar dat ging hij goedmaken. En wel zeer binnenkort.

Op een vroege zaterdagochtend pakten wij de boot naar Terschelling. De regen sloeg tegen de ramen, er stond een flinke wind, niet de meest ideale omstandigheden voor een fikse wandeling door een natuurgebied. Het deerde hem niet. Filosoferend over hoe de plaat aan zijn naam was gekomen, dronk hij zijn koffie. “Misschien is er lang geleden een schip met een lading koffiebonen gezonken. Helemaal uit de verre koloniën gekomen, maanden op zee geweest en nu, met de thuishaven in zicht, met man en muis vergaan. Inclusief de kostbare lading. Vele Hollanders werd een kopje zwart goud door de neus geboord. Zonde,” verzuchtte hij, alsof hij zelf een van de koffieontberende mensen was.

De laatste buitendijkse boerderij
De laatste buitendijkse boerderij

Ettelijke kopjes koffie en een dag later vangen wij de wandeling aan naar de plaat met de inmiddels befaamde naam. Na de laatste buitendijkse boerderij achter ons te hebben gelaten, begeven we ons in het natuurgebied. We zijn de enige wandelaars. Met een regenponcho in de rugzak volgen we het fietspad totdat deze ophoudt en overgaat in een zanderig pad. Een bord waarschuwt de onvoorzichtige wandelaar: “denk eraan dat de terugreis minstens even ver is!”. De stevige westenwind die ons voortwaait, bevestigt dit nog even fijntjes.

Boschplaat
Waarschuwing aan de wandelaar

Langs allerlei kleine lijkjes in verschillende stadia van ontbinding lopen we voort. “Myxomatose zorgt voor een behoorlijke kaalslag onder de konijnen”, vertelt mijn vriendin. Het geeft het kale, stille landschap een luguber randje. De dreigende wolken die langs de grijze hemel jagen maken het beeld compleet. We lijken door een magisch-realistisch, lord-of –the-rings-achtig landschap te lopen.

Even verderop komen we langs de plek waar in de lente weer de zogenaamde ‘bewakerskeet’ staat. Hier verblijven vrijwilligers van Staatsbosbeheer minimaal een week om de Boschplaat te ‘bewaken’. Hun avonturen zijn te volgen via Facebook. Ze tellen vogels, letten op of er geen branden ontstaan en kijken uit naar vastgelopen zeilboten op de Koffiebonenplaat. Want op die plaat willen nog wel eens wat boten stranden.

Boschplaat
En dat is niet het enige nadeel. De koffiebonenplaat is een zandplaat en ligt in de Waddenzee. Je kunt er niet even heen wandelen. Hoe graag mijn mede-Terschellingganger het ook had gewild, we moeten genoegen nemen met een blik. Als we even later op een duin staan, turen we in de verte. We zien enkel water. Logisch ook, het is bijna hoog water. “Daar ergens zal het zijn” zegt mijn mede-Terschellingganger met een zekere stelligheid. Mijn vriendin knikt, “dat zou best wel eens kunnen.”  Missie geslaagd!

Daar zou de koffiebonenplaat kunnen liggen
Daar zou de koffiebonenplaat kunnen liggen

Op de boot terug genieten we nog even na van ons weekendje Terschelling. Helemaal geslaagd, op een ding na. “Waarom heet die plaat nu de koffiebonenplaat?”, vraagt mijn mede-Terschellingganger zich af. Hij pakt Google erbij en ik zie een zweem van teleurstelling over zijn gezicht gaan. “Niks geen schipbreuk, de plaat heet zo omdat hij dezelfde vorm heeft als een koffieboon!”. Ik moet ook toegeven, dat dat een stuk minder spannend klinkt.

Als er omgeroepen wordt dat we de haven van Harlingen naderen, buigt hij zich naar mij toe en laat op zijn telefoon het plaatje van de Koffiebonenplaat zien. “Vind je ook niet dat dit veel meer op een prehistorische handbijl lijkt?”

Advertenties

7 gedachtes over “De Koffiebonenplaat

      1. We gaan in Maart naar Ameland. Terschelling zijn we twee jaar geleden geweest. (Vorig jaar Vlieland). Maar ik zie inderdaad dat we weer terugmoeten. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s