Laat je hakken thuis

Afbeelding: kaskuinre.nl
Afbeelding: kaskuinre.nl

“Wil je niet meedoen met de dropping?” vroeg een collega me bij het koffieautomaat, terwijl ik een zwarte koffie, een cappuccino met suiker en een latte macchiato extra sterk aan het tappen was. Je kon je in groepen opgeven en zij zocht nog een paar extra teamleden. “Of ben je niet lid van de personeelsvereniging”, kwam er aarzelend achteraan. “Ja, ik ben wel lid”, begon ik, “maar een dropping …”

De actieve personeelsvereniging blijkt op de aantrekkelijke datum vrijdag de 13e een dropping te organiseren, ’s avonds, in het donker, ergens in een bosrijk gebied. De verschillende teams krijgen een GPS mee en dienen met behulp van opdrachten hun weg te vinden. ‘Zorg voor kleding die vies mag worden’, staat er in de uitnodiging die ik later in mijn mailbox vind, ‘en laat je hakken thuis’.

Lang geleden heb ik mijn eerste en laatste dropping meegemaakt. Op brugklaskamp werden we ’s avonds in groepen, geblinddoekt, in een boot vervoerd naar de droppingplek. Deze lag ergens in een weiland, te midden van vele andere weilanden. Althans, daar gingen we van uit, het was donker en niemand wist waar we waren.

Ik kan me niet meer herinneren of we een zaklantaarn hadden. We hadden wel een kompas, dus een zaklantaarn was zeker geen overbodige luxe geweest. Mobieltjes met zaklantaarn-app bestonden toen nog niet. Het weiland was in ieder geval knap modderig, dat weet ik nog wel. Onderweg kwamen we meerdere obstakels tegen in de vorm van hekken, bosjes, sloten (al dan niet droog) en koeien. De modder zat overal. Misschien nog wel het minste op mijn schoenen.

We hebben uiteindelijk het kamp bereikt. Dat moet haast wel. Anders zat ik hier niet.

Deze associatie met een dropping maakte dat ik aarzelde in mijn reactie aan mijn collega. Donker, modder, kou, afhankelijkheid van teamleden waarvan er altijd eentje het beter weet. Wie is de mol, Sterrenslag, Expeditie Robinson flitsen voorbij. Verdwalen in Nederlandse bossen kan niet, wordt er altijd gezegd. Maar iemand moet de eerste zijn. En met mijn (gebrek aan) richtingsgevoel ben ik een goede kandidaat.

“Je koffie” onderbreekt mijn collega m’n gedachten, terwijl ze naar het kopje onder het apparaat wijst. “En denk je nog even na over de dropping? Het wordt vast heel gezellig”, Ik kijk haar na, terwijl ze naar haar plek loopt. Ja, ik denk er nog even over na, eerst even de denkbeeldige modder van me afschudden … en me opwarmen aan mijn inmiddels niet meer zo heel warme cappuccino.

Advertenties

9 gedachtes over “Laat je hakken thuis

  1. Ben ook oudgediende van het Belgisch leger en de droppings waren, eind zeventiger jaren, nog doenbaar. Zier hier nog regelmatig “gedropten” naar hun legerbasis weerkeren. Het roept bij mij telkens weer fijne herinneringen op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s