Mens versus trein

wpid-20141116_162546.jpg
De doordringende geur van warmgelopen remmen stroomt de coupé binnen. Met een schok komen we tot volledige stilstand. Waar zijn we ergens? Een blik naar buiten levert weinig informatie op. Duisternis. “Dames en heren, zoals u gemerkt heeft staan we stil”. Dat heeft inderdaad een aantal passagiers gemerkt, getuige hun gezichtsuitdrukkingen na deze woorden. De conducteur gaat verder: “De trein voor ons heeft mogelijk wat geraakt. We gaan polshoogte nemen, dit kan even duren. We houden u op de hoogte.”

Vervelend natuurlijk. Vertraging. Maar voor hetgeen dat mogelijk geraakt is, is het nog vervelender. Het kan van alles zijn. Een tak, een dier, maar ook een mens. En dat is waar ik automatisch als eerste aan denk. ‘Aanrijding met een persoon’ is de officiële term die de NS gebruikt. Het komt af en toe voor, meestal op dezelfde trajecten. Zelf heb ik het ook eens meegemaakt, op zo’n traject. Als treinreiziger. Het duurde uren voordat we weer verder konden. Vervelend, maar nog vervelender voor de conducteurs en de machinist die naar buiten moesten om de boel in ogenschouw te nemen. Dan slaap je niet lekker ’s nachts. Gelukkig zat ik achter in de trein, toen. Het treinpersoneel, de politie, de mannen in witte pakken waren ver weg bezig.

We stonden toen lange tijd stil, we kregen flesjes NS-water en in het strijklicht van de laagstaande zon zag je stofdeeltjes langzaam voorbij zweven. De sfeer in de trein was gelaten. Geen ergernis over de oplopende vertraging. Slechts de voorstelling van het gebeurde in de gedachten van de mensen en wellicht medelijden met de conducteurs die de gevolgen van de botsing tussen mens en trein moesten bekijken. Bij mij wel. En contact met je buurman. Zo zit je maanden in de trein zonder een woord te wisselen. Maar als je samen iets meemaakt, komt het gesprek een stuk makkelijker op gang. Na een paar uur kon de trein weer verder. Weinig mensen keken naar buiten, die eerste paar minuten. De gelaten sfeer bleef de verdere treinreis aanwezig, zelfs bij het uitstappen op het station. Een vreemde gewaarwording.

En nu dus in het duister van de vroege ochtend ergens in een weiland. Jammer van het overleg zodirect, denk ik, maar met nog 500 bladzijden te gaan in mijn boek, kom ik de tijd wel door. Vijf minuten later rijden we weer. Zonder opgaaf van reden. Geen mens dus, concludeer ik voorzichtig. De opgelopen vertraging zorgt nu wel voor ergernis op de gezichten. Ook bij mij. Maar ergens ben ik ook wel blij dat dit een ‘gewone’ vertraging blijkt. Die trein-mens botsingen maken je wel heel erg bewust van je eigen kwetsbaarheid.

Advertenties

8 gedachtes over “Mens versus trein

  1. Achter onze tuin loopt de spoorweg en ook hier is het al gebeurd dat een mens zich van het leven benam. Nog regelmatig denk ik aan de persoon heel wat trauma’s heeft gezorgd bij het spoorwegpersoneel en al degenen die erbij nadien bij betrokken waren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s