Observaties in Amsterdam

Auke Kok De eenzaamste vrouw van AmsterdamOver De eenzaamste vrouw van Amsterdam van Auke Kok (2014)

In de trein leg ik af en toe bewust mijn boek weg en ga er eens lekker voor zitten. Rustig kijk ik om me heen en luister naar de mensen om mij heen. Naar de medepassagiers die stuk voor stuk zeer observatiewaardig zijn. Welk verhaal zit er achter een telefoongesprek, waarom doet die jongen zoals hij doet, wat doen vertragingen met mensen? Voeg hier een beetje verwondering aan toe, een beetje fantasie, en de situaties worden zeer blogwaardig.

Auke Kok observeerde en verwonderde zich ook. Twee jaar lang ging hij voor Het Parool op pad in Neerlands hoofdstad. Hij keek naar Amsterdam en de mensen die de hoofdstad bevolken, Amsterdammers en toeristen. Het leverde interessante columns op, die in De eenzaamste vrouw van Amsterdam bij elkaar gebracht zijn. 300 pagina’s lang loop je mee met de auteur en kijk je over zijn schouder mee.

Mensen in alle soorten en maten krijgen een plek in het boek. Soms heeft de schrijver het zelf meegemaakt, soms op basis van krantenartikelen. Zo zijn we getuige van een ontmoeting in een café aan het Leidseplein. Terwijl het buiten regent en onstuimig waait en de scooters op hun zij liggen “als dode paarden in een schietfilm” schijnt binnen een denkbeeldige zon. Een man en een vrouw bespreken ogenschijnlijk een contract. De kleine, alledaagse dingen worden beschreven. Een observatie als “Zelfs haar bestelling – ‘Ik hou het bij een tomatensoepje’ – klonk nergens zuinig of benepen, eerder blijmoedig alsof het levensgeluk begint bij tomatensoepjes” is raak en herkenbaar.

Vlak voordat ik van de week op mijn werk aankwam, las ik de column Net Van Kooten. Hierin wordt de stem van Robert M. vergeleken met prof dr. Ir. P. Akkermans. “Voor een opfrisser: tik bij YouTube ‘Prof Akkermans’ in” staat er als tip bij. Ik bedacht me dat ik een beter middel achter hand had. Ik vroeg mijn regelmatig Koot & Bie citerende collega hoe Akkermans klinkt. Nog geen seconde later klonk de geaffecteerde stem van de professor doctor ingenieur over de afdeling: “Jaha, ik ben genoemd!”. De column was meteen een stuk duidelijker.

Aan het einde van het boek staat een column die uit vijf delen bestaat: Voorjaarsklassiekers. Het onderwerp? De Portugese keitjes in het centrum van Amsterdam. Uit de teksten spreekt een grote ergernis voor de kasseienstroken die Amsterdam rijk is. Aanvankelijk blijft het nog redelijk observerend, met een beetje ironie. Een vrouw probeert een brug op te fietsen die met keien bedekt is. Dit lukt niet helemaal. Maar naarmate we in deel twee en drie komen wordt de ergernis groter. Het gaat van hobbelen en rammelen naar een val en uiteindelijk zelfs een oproep tot oproer.

Dan blijkt een column een ideaal middel waarin je veel kwijt kunt. De auteur maakt daar dankbaar gebruik van. Komische, schrijnende, soms zeer realistische en herkenbare elementen wisselen elkaar af. Naar mijn mening een fijn boek voor bijvoorbeeld in de trein. Inspirerend zelfs, je zou het bijna wegleggen en doen wat Auke Kok twee jaar lang deed. Observeren, verwonderen en schrijven maar.

Dit boek telt mee voor de uitdaging Ik lees Nederlands! 2015

Advertenties

5 gedachtes over “Observaties in Amsterdam

  1. Pingback: ‘Gras’, het mooiste woord uit onze taal | Door Suzanne

  2. Pingback: 2015: het jaar in boeken | Door Suzanne

  3. Pingback: Liefde in tijden van kinderen – Door Suzanne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s