Van hier naar huis

Afbeelding: cbkgroningen.nl
Afbeelding: cbkgroningen.nl

De letters flikkeren ons tegemoet. Ik zie het woord ‘ONGEVAL’, maar vooral ook ‘AFGESLOTEN’. De snelweg afgesloten. De kortste route van hier naar huis. Een bord verder wordt de omleidingsroute aangegeven. Het lijkt ver. Het is donker, de avond is niet jong meer. We willen naar huis. Binnendoor klinkt korter. Mijn bijrijdster weet de weg.

Ze kwam er vaak, vroeger, op die binnendoorroute. Zelfverzekerd noemt ze enkele kleine plaatsjes op, waar we langs zullen komen. Eitje, straalt ze uit. Met de analoge kaart op haar schoot en de digitale kaart in haar handen wijst ze me de afrit die ik moet nemen. Vol vertrouwen volg ik haar aanwijzingen. Dit kan niet mis gaan.

‘Doodlopende weg’ geeft het verkeersbord aan, een paar honderd meter na de afrit. Omkeren dan maar en rechtdoor. Een stil dorpje. Geen mens op straat. Verkeersdrempels, steeds smallere straatjes en in de verte, jawel, hetzelfde bord: ‘doodlopende weg’. In het zwakke licht van het leeslampje, zie ik de zelfverzekerde blik van mijn passagier iets minder zelfverzekerd worden. “Hè?” zegt ze, “Hoe kan dat nou? Vroeger …” De rest van haar woorden worden overstemd door het geluid van de digitale kaart die nu zijn oorspronkelijke functie weer oppakt.

“Met mij. Nee, we zijn nog onderweg. Alles gaat voorspoedig.” Een korte stilte. “Ja, we zullen rustig aan doen. Tot morgen.” En weg is haar man. De potentiële hulplijn naar een doorgaande weg. De strijdlustigheid is terug bij mijn bijrijdster. Ik zie haar denken, ‘dit kunnen we toch zeker wel met z’n tweeën voor mekaar krijgen?!’

Na 20 minuten dwalen door donkere straten, is het tijd voor een andere aanpak. We rijden terug naar de snelweg, die we wonderwel snel weer vinden, en duiken er onderdoor. Een grotere plaats, verlichte straten, zelfs een minirotonde. Dat ziet er goed uit! Mijn passagier wordt enthousiaster. “Dit herken ik, dit is de oude doorgaande weg. We gaan goed.”

Na een paar aanwijzingen is de grotere plaats snel ten einde en wisselen we de bebouwde kom in voor een donker landweggetje. In de verte de lichtjes van de snelweg, één kant op. Dat wel, gelukkig. We rijden hier niet voor niets. Een paar minuten lang het donker, de stilte. ‘Hier wil je geen autopech krijgen’, schiet door mijn hoofd. Plotseling koplampen en een felgele auto flitst voorbij. Een ambulance, zie ik in mijn spiegel. Even later een politieauto. Terugkomend van het ongeval? Is de snelweg weer open?

Even later maakt de weg een scherpe bocht naar rechts. De snelweg komt dichterbij. Voordat we het goed en wel door hebben, duiken we een donker gat in. Een onverlichte tunnel, nauwelijks plaats voor twee auto’s. “Het zwarte gat”, zegt mijn passagier op een toon van wie kent dat nu niet? Haar blik is gericht op een verte van jaren geleden, een ander jaargetijde, een ander vervoersmiddel, onbezorgd.

De volgende plaats nadert. We zien onze bestemming op wegwijzers staan, gevolgd door een snelwegsymbool. We kijken elkaar aan: wagen we het erop? We wagen het erop, geen twijfel mogelijk! Geen versperringen, geen matrixborden, de oprit is vrij en even later rijden we op de snelweg alsof er niets gebeurd is.

Mijn navigator vouwt de kaart dicht, knipt het leeslampje uit en zakt in een relaxhouding. Aan de vage glimlach om haar mond en de mijmerende blik in haar ogen te zien, heeft ze geen moment spijt van onze beslissing om niet voor de officiële omleidingsroute te gaan. Ze kreeg er letterlijk een trip down memory lane voor in de plaats.

Advertenties

9 gedachtes over “Van hier naar huis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s