Stromboli: eenzaamheid in de Tyrreense zee

wpid-20150325_104701.jpgOver Stromboli (2007) van Fleur Bourgonje

Ten noorden van Sicilië, in de Tyrreense zee, ligt het eiland Stromboli. Een klein eilandje met een van de meest actieve vulkanen ter wereld en beroemd om zijn spectaculaire nachtelijke explosies. Het eiland vormde in 1949 het decor voor de film Stromboli van de Italiaanse regisseur Roberto Rossellini. De Zweedse actrice Ingrid Bergman speelde de hoofdrol. Zowel regisseur als actrice verbleven tijdens het draaien van de film op Stromboli. Te midden van het ruige landschap, de stugge bevolking en zelfs een vulkaanuitbarsting beginnen zij – hoewel beide getrouwd – een romance.

In haar roman Stromboli uit 2007 brengt Fleur Bourgonje deze romance weer tot leven. Maar niet alleen het verblijf van Ingrid op het eiland komt in beeld, ook dat van twee andere vrouwen, de ene enkele jaren daarvoor, de andere 60 jaar later. Alle drie zijn ze op de vlucht, alle drie denken ze vrijheid (in de ruimste zin van het woord) te kunnen vinden op Stromboli. Of ze hierin slagen is nog maar de vraag.

Karin, een vluchtelinge uit Litouwen komt via allerlei omzwervingen na de tweede wereldoorlog in een vluchtelingenkamp in Italië terecht. Om aan het kampleven te ontsnappen trouwt ze met de visser Antonio, waarna ze samen naar zijn geboorte-eiland Stromboli gaan. Ze denkt hier vrijheid te vinden. Maar de gevangenschap omringd door prikkeldraad ruilt ze in voor een gevangenschap omringd door zee en een altijd dreigende vulkaan.

Een aantal jaren later komt Ingrid aan op Stromboli, samen met haar minnaar in spe. Ze zal de rol van Karin spelen, de vluchtelinge uit Litouwen. Hoewel zij deze filmopname met Rossellini als een kans ziet, is het eiland niet wat zij verwachtte. Ze heeft moeite met het vijandige landschap, de stuurse mensen en primitieve omstandigheden. Maar ook met het feit dat Rossellini zijn figuranten maar ook de hoofdrol door de plaatselijke bevolking laat spelen, zonder script. Als de opnamen klaar zijn, keert zij zwanger terug naar het vaste land. Iets dat haar door haar fans en de filmwereld niet in dank wordt afgenomen.

Bijna 60 jaar na Ingrid zet ook Nora voet op Stromboli. Na vele jaren van huwelijk gaat zij nu alleen op reis. Ze is erop uit om zich te bevrijden van de leegte die zij de laatste jaren voelt. Zij en haar man kennen elkaar door en door, er zijn geen verassingen meer. Of ze vindt wat ze zoekt, is de vraag. En dat geldt voor alle drie de vrouwen.

De vrijheid binnen de tegenvallende vrijheid vormt het plaatsje Ginostra, aan de andere kant van het eiland. Over land bijna niet te bereiken. Voor Karin is het de haven naar de rest van de wereld. Voor Ingrid een plek weg van de gloeiende stenen, de stuurse blikken en de poort naar beschaving. Voor Nora een plek van stilte en nog grotere afzondering. Een utopie die niet voor alle drie weggelegd is.

De setting en historische feiten omtrent de film Stromboli spraken me aan. Met deze elementen kun je een filmisch boek schrijven. En hoewel de verhaallijnen op subtiele manier uitgewerkt en met elkaar vervlochten worden, weet het boek mij nergens echt mee te slepen naar dat ruige Italiaanse eiland. Ik had graag de eenzaamheid willen voelen, het verlangen naar vrijheid, de vurige liefde. Maar wat ik er aan over gehouden heb, is een interessant verhaal op een zonnige zondagmiddag in de tuin. Een week later zijn slechts de setting en de film mij bijgebleven.

Dit boek telt mee voor de uitdaging Ik lees Nederlands! 2015

Advertenties

3 gedachtes over “Stromboli: eenzaamheid in de Tyrreense zee

  1. Pingback: Eilandboeken – Door Suzanne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s