Een sinistere sfeer in Maine

wpid-20150125_125816.jpgOver De huisvriend van Bertram Koeleman (2013)

“‘Belachelijk goed debuut: slim, spannend, alles’ – Hanna Bervoets” staat er op de voorkant te lezen. Ondanks deze aanbeveling was ik het boek nog niet vaak tegengekomen op blogs, als onderwerp van recensies. Waarom eigenlijk niet? Nieuwsgierig geworden nam ik het boek afgelopen week mee uit de bibliotheek.

Meteen al bij het lezen van de eerste pagina’s van De huisvriend dwaalden mijn gedachten af naar een heel ander boek. Een roman, die ik een aantal weken geleden gelezen had, maar die sindsdien door mijn hoofd is blijven spoken. Het grote afgelegen landhuis, de bewoners, waarvan één zichtbaar en de ander niet: het decor in De huisvriend leek precies op dat in Meisje van glas van Frank Gunning (2014).

Het is misschien ook wel een dankbare setting, films maken er vaak gebruik van. Op verscholen landgoederen kunnen allerlei dingen gebeuren, zonder dat het in het oog springt. De omvang maakt het onbekend, ongrijpbaar en daarmee misschien wel mysterieus. Een groot landgoed dus, in dit geval gelegen in het uitgestrekte, onherbergzame Maine, Amerika. De staat waar mensen heengaan, als zij zich terug willen trekken in de wildernis.

Op dit landgoed, genaamd Storm Lake, wonen twee mannen samen. Dat zij daar met z’n tweeën wonen, weten alleen zij en ‘de huisvriend’, een emeritus hoogleraar die een keer per week colleges aan huis geeft. Voor de buitenwereld is er alleen Jonas Balsam, aangesteld als beheerder van het huis en de grond eromheen. In werkelijkheid is hij de verzorger van Benjamin Krendler, een mensenschuwe man die al bijna 20 jaar een verborgen leven leeft. Aan Jonas de taak om deze situatie in stand te houden. Als er een nieuwe huisvriend komt, brokkelt de stabiele situatie langzaam af.

Alles draait om de twee mannen waarvan de een ogenschijnlijk voor de ander leeft. Maar is dat wel zo? Vanuit het oogpunt van Jonas, krijgt de lezer beetje bij beetje meer informatie. Hij lijkt autistische trekjes te hebben, contact met de vrouwen wil niet vlotten, hij heeft strakke tijdsschema’s. Ondanks de brokjes informatie blijf je als lezer het hele boek door het gevoel houden dat je niet alles weet. Wat houdt Jonas achter? Hoe betrouwbaar is zijn verhaal?

Het boek leest vlot, de spanning wordt langzaam opgebouwd. Een sinistere sfeer is continu aanwezig door o.a. de beschrijvingen van het landgoed, het interieur van het landhuis en de handelingen van de hoofdpersonen. Koeleman weet de nieuwsgierigheid van de lezer het hele boek door te blijven prikkelen.

Tot het einde. In tegenstelling tot in Meisje van glas, waarin alle lijntjes uitgewerkt worden, blijven er met het omslaan van de laatste pagina van De huisvriend een hoop vraagtekens overeind. Dit maakte dat ik nog dagen met dit boek in mijn hoofd heb rondgelopen. Verschillende scenario’s passeerden de revue. Over de werkelijke antwoorden (voor zover je daar van kunt spreken in een fictief verhaal) zal ik nooit zekerheid hebben. Het boek is eigenlijk een beetje voor mij, wat Benjamin voor Jonas was:

“Het kwam er uiteindelijk op neer dat ik Benjamin beschouwde als een prettige puzzel. Een code die erom vroeg gekraakt te worden. En daarin was ik niet de enige, zo bleek.”

Dit boek telt mee voor de uitdaging Ik lees Nederlands! 2015

Advertenties

6 gedachtes over “Een sinistere sfeer in Maine

  1. Jo

    Ik sluit me aan bij de eerdere reactie: heel goed beschreven. Heb het boek ook net gelezen voor de uitdaging, en ook ik liep inderdaad nog dagen over het verhaal na te denken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s