Een Australische buurvrouw

Afbeelding: nrc.nl
Afbeelding: nrc.nl

Ze ploft naast me neer. Grote tas op haar schoot. Ze diept er een treinkaartje uit op. “Is this train going to …?”, voor de plaatsnaam wijst ze naar haar kaartje. Een moeilijk uit te spreken naam voor een buitenlander. Zeker voor een Australische. Het accent meen ik te herkennen uit een ver verleden. Ik knik. “Yes” zeg ik, een beetje ten overvloede. Ze lijkt tevreden met het antwoord. Met in haar ene hand haar telefoon en in haar andere een zakje chips zakt ze onderuit. Volkomen op haar gemak lijkt ze, in deze Nederlandse trein. Vol, door alle dagjesmensen die nu de plaats innemen van de vakantievierende forenzen.

Een moeder haalt haar kind in een paar handelingen handig uit de kleurige omslagdoek. Aanvankelijk kijkt het kind rustig om zich heen, maar naar gelang de reis vordert, is het steeds duidelijker aanwezig. Met een verrassend goede woordenschat babbelt het met zijn moeder over de slapende meneren. Het geluid dat de deksel van het vuilnisbakje maakt, elke keer opnieuw, blijft fascinerend. “Dat is vies, Gerben” probeert de moeder. “Is vies” zegt het kind en laat de deksel weer vallen, een lach op zijn gezicht, pretoogjes onder witblonde haren.

Bij Amersfoort stapt een groepje joviale mannen in. Onmiskenbaar nog in de vakantiestemming. Shorts, teenslippers, felgekleurde T-shirts met opdruk, overduidelijke zonnebrilwitte vlakken op hun gezichten. Verdeeld over twee vierzitsbankjes bespreken ze het zwembad en de chickies. Net iets te hard slaat de ene kameraad de andere op zijn rug. De groep barst in lachen uit. Dit zijn niet de slapende meneren van Gerben.

Tien minuten voor aankomst gaan de eerste mensen staan en bewegen zich naar het balkon. In de startblokken om de volgende trein of aansluitende bus te halen. Het gangpad raakt langzaamaan vol. Voor mij geen treinen of bussen meer vandaag, maar een fiets, zonder vaste vertrektijd. Heerlijk. Geen haast deze keer. Ik kijk uit het raam en zie hoe de stad nadert. “Do you want to get out?” vraagt de Australische aan mij, een blik werpend op de lange rij wachtenden en al half een beweging makend om mij er langs te laten. Verrast kijk ik haar aan. Ik heb de ervaring dat de ‘raamkantreiziger’ altijd zelf het initiatief moet nemen om voortijdig zijn plek te kunnen verlaten. Meestal werkt de ‘gangpadreiziger’ wel mee. Soms niet. Maar aangeboden is het me nog nooit. Doe mij volgende keer weer een Australische buurvrouw … of een Australische trein … in het gelijknamige land … een maandje of twee. No worries, mate!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s