Over mensen en andere dieren

Over Dagpauwoog van Eva Meijer (2013)

DagpauwoogDe hond in de sneeuw staart mij vanaf de cover aan. Ik sta voor het rek en herken de afbeelding van verschillende boekenblogs. Benieuwd naar dit “spannend, tragikomisch avontuur over mensen en andere dieren”, zoals de beschrijving op de achterkant belooft, gaat Dagpauwoog mee naar huis.

Nog voordat ik goed en wel in het verhaal zit valt de stijl op. Korte zinnen, afstandelijk, het is even wennen. De korte zinnen vertellen over gebeurtenissen die snel in elkaar overgaan. Te snel naar mijn smaak.

“Eerst droeg ik mijn leren schoenen nog omdat het me zonde leek ze weg te gooien, maar Marcel bleef er fronsend naar kijken, dus borg ik ze op in een doos.”

Iris Dagpauwoog, de hoofdpersoon, maakt een indrukwekkende transformatie door. De kunstenares van middelbare leeftijd, samen met haar hond op zoek naar rust in een klein dorpje aan zee, verandert, in zeer korte tijd, in een doorgewinterde dierenactivist. Ik mis een overgang, een gedachtestroom, de overpeinzing. Nu boet het boek voor mij in aan geloofwaardigheid. Dingen lijken abrupt te gebeuren.

Nadat ze haar buurman leert kennen, die dierenactivist blijkt te zijn, volgen de gebeurtenissen elkaar snel op. Ze omarmt het gedachtegoed, helpt met promotieacties om het ideaal wijder te verbreiden. Van een onschuldige website, artikelen, interviews naar bompakketjes die bij slagers door de brievenbus worden gegooid. Zonder veel noemenswaardige twijfel of uitweiding wordt de kunstenares dierenactivist, veganist en zelfs terrorist. Na een onverwachte gebeurtenis slaat ze op de vlucht, wordt opgepakt en belandt in de gevangenis. En dan zijn we nog maar op de helft van het boek.

En toch, ondanks de abrupte stijl, weet het boek me dan toch mee te slepen in die voor mij onbekende wereld. Je vraagt je af of het wel goed gaat met de pakketjes, hoopt dat Iris en haar buurman niet gepakt worden op hun vlucht en bent nieuwsgierig naar het leven in de gevangenis. Ik betrap mezelf erop dat ik mijmer over het leven in een klein, rustig dorpje aan zee. Zou het wat voor mij zou zijn? Lange strandwandelingen, stilte, moestuinen, een praatje met een buurman. Dit alles in relatie tot een wereld die ik alleen ken van het nieuws. Wat zijn dat voor mensen, die dierenactivisten, wat maakt ze tot wat ze zijn? Wat beweegt ze om hun idealen op dergelijke radicale manieren aan de man te brengen?

Nu ik deze recensie schrijf, vind ik het nog steeds lastig om een eenduidig antwoord te geven op de vraag wat ik nu eigenlijk van Dagpauwoog vind. Het boek blijft in mijn gedachten ronddwalen, roept vragen op, zet aan tot nadenken. Verwarrend, en tegelijk een bijzondere gewaarwording, die twijfel. Eigenlijk brengt het boek bij mij teweeg wat de hoofdpersoon vooral aan het einde van het boek voelt: verwarring en twijfel. De wankele manier van schrijven (zoals een recensent het zo mooi beschreef) sluit hier naadloos op aan.

Dit boek telt mee voor de uitdaging Ik lees Nederlands! 2014

Advertenties

3 gedachtes over “Over mensen en andere dieren

  1. Pingback: 2014: het jaar in boeken | Door Suzanne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s