Vroeg

Afbeelding: nl.wikipedia.org
Afbeelding: nl.wikipedia.org

Eén hondenbezitter ben ik tegen gekomen, die zich op dit uur buiten waagde. Geen wandelaars, geen fietsers, geen hardlopers, ik ben de enige. Al dit uitzicht voor mij alleen. Als ik over de dijk zoef, windje in de rug, vliegen de ganzen op. Gewekt uit hun sluimering, verdwaasd door deze ongewoon vroege verstoring. Vijftig meter verder strijken ze weer neer op het gladde wateroppervlak, tussen de rietkragen. Ik zie ze nog net hun slaaphouding weer innemen, voordat ik, het fietspad volgend, de dijk afrijd. In een paar seconden zit ik tussen de weilanden. Watervogels hebben plaatsgemaakt voor lome shetlandpony’s en een paar geiten. In de berm sluipt een kat op rooftocht. Boerderijen staan aan weerszijden van de smalle weg. Geen leven te bespeuren.

Verder rijd ik, voortjagend door het stille land, genietend. De zon stijgt langzaam verder, de rode bal is helemaal zichtbaar. Ze heeft nog weinig kracht, waardoor de koele, vochtige ochtendlucht onveranderd blijft. De geneugten van het voorjaar. Dauw bedekt de paaltjes die wandelingen aangeven. Pijlen in vrolijke kleuren wijzen wandelaars naar de dijk, het bos even verderop en over een hek het weiland in. Ze staan er nog niet zo lang, die paaltjes. Ik kan me niet herinneren dat ik ze vorig voorjaar heb gezien. Of misschien zijn ze me niet opgevallen. Was ik bezig met andere dingen.

Een geluid zwelt aan. Het komt uit de richting waar ik vandaan kwam. Een gele streep doorkruist het landschap. De eerste trein naar D. Weinig mensen in de trein, zo te zien. Een enkeling op weg naar andere oorden. Vroeg opgestaan op deze vrije dag. De schapen trekken zich er niets van aan en grazen rustig verder.

Ik steek een provinciale weg over. Verlaten glinstert het asfalt, de eerste stralen van de hoger geklommen zon reflecterend. Afstappen is niet nodig en ik maak gebruik van mijn snelheid als ik aan de andere kant van de weg een hellinkje neem. Op weg naar het enige dorp dat ik ga tegenkomen. Het meest zuidelijke deel van de route. Hier verlaat ik definitief het uiterwaardengebied om onder het lommer van de oude bomen verder te fietsen. Havezaten verrijzen, oprijlanen, rododendrons die over een paar maanden hun kleurenpracht tonen. Geen asfalt meer, maar klinkertjes. Veel rustieker, maar minder comfortabel. In het midden is de weg hoger dan aan de zijkanten. Ik fiets halverwege, maar laat me al snel terugzakken naar de rand.

In de verte een zwarte stip die steeds groter wordt. Voorovergebogen over zijn stuur, gezicht onzichtbaar achter zijn vizier, in zwart lederen pak gehuld, nadert de motorrijder. Hij rijdt midden op de weg. Op het hoogste punt. In een fractie van een seconden is hij voorbij. Op weg naar een vroege kerkdienst? Of is het een gelijkgestemde geest? Wie weet. Het geluid sterft weg, de stilte neemt weer toe.

Ik merk dat ik weer in de richting fiets waaruit ik gekomen ben. De wind waait in mijn gezicht en doet mijn ogen tranen. Ik trap stevig door. Nu kracht zetten om de snelheid te behouden. Een ander landschap, een andere windrichting, de afwisseling is welhaast verslavend. “Een fijn rondje”, zal ik straks zeggen, als iemand vraagt hoe de fietstocht was, “lekker rustig”. Het idee dat ik zodirect nog een hele dag heb, terwijl ik er al een ochtend op heb zitten, voelt goed.

Advertenties

2 gedachtes over “Vroeg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s