Protestlied voor 90 jaar oorlog

 

Laatst hoorde ik, weer voor het eerst sinds tijden, The Grave van Don McLean. Een lied van het American Pie album uit 1971. Begeleid door gitaar, bezingt Don McLean de dood van een jonge soldaat. Op zijn graf liggen bloemen in vrolijke zomerkleuren, bloemen die op de omringende heuvels bloeien. Een vredig plaatje.

Een wrange tegenstelling met de reden van zijn dood: oorlog. Diep weggedoken in de loopgraven wachtte hij uren en uren, hield zijn geweer goed vast en bad om niet te sterven zoals zijn kameraden, die één voor één sneuvelden in de strijd.

Bij mij riep The Grave altijd de associatie op met de Eerste Wereldoorlog. Jonge mannen vechten voor hun land in onbekende oorden. Modder, loopgraven en vele doden behoren tot de dagelijkse realiteit. Bijna elke jonge man ging in dienst. Het was, toentertijd, not done, om niet te gaan. En in landen als Groot-Brittannië kende het straatbeeld in 1914-1918 nauwelijks meer mannen onder de 30.

Een lied om te draaien als je boeken als Im Westen nichts Neues (Erich Maria Remarque), De handelsreiziger van de Nederlandsche Cocaïne Fabriek (Conny Braam) en The Absolutist (John Boyne) leest. Zeker dit jaar, nu 100 jaar geleden de Eerste Wereldoorlog begon, zijn de boeken met dit onderwerp niet aan te slepen.

In 1971 schreef Don McLean echter geen lied over de Eerste Wereldoorlog. Een andere oorlog hield de gemoederen toen bezig: de Vietnamoorlog. En die oorlog had Don dan ook in gedachten. De emoties blijven echter hetzelfde, de gevolgen ook. Dat was ook wat George Michael dacht toen hij in 2003 een cover maakte van The Grave in protest tegen een oorlog in weer een ander deel van de wereld: Irak. Een tijdsbestek van 90 jaar en het beeld blijft hetzelfde.

De songtekst van The Grave – Don McLean

The grave that they dug him had flowers
Gathered from the hillsides in bright summer colors
And the brown earth bleached white
At the edge of his gravestone, he’s gone

When the wars of our nation did beckon
A man barely twenty did answer the calling
Proud of the trust that he placed in our nation, he’s gone
But eternity knows him and it knows what we’ve done

And the rain fell like pearls on the leaves of the flowers
Leaving brown, muddy clay where the earth had been dry
And deep in the trench he waited for hours
As he held to his rifle and prayed not to die

But the silence of night was shattered by fire
As guns and grenades blasted sharp through the air
One after another his comrades were slaughtered
In morgue of marines, alone standing there

He crouched ever lower, ever lower with fear
They can’t let me die, they can’t let me die here
I’ll cover myself with the mud and the earth
And I’ll cover myself, I know I’m not brave

This earth
This earth
This earth
Is my grave

The grave that they dug him had flowers
Gathered from the hillsides in bright summer colors
And the brown earth bleached white
At the edge of his gravestone, he’s gone

Bron: metrolyrics.com

Advertenties

Een gedachte over “Protestlied voor 90 jaar oorlog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s