Zwetende mannen

Seinstoring op het station.jpgEn opeens bevond ik me te midden van allemaal zwetende mannen. En één vrouw, dat moet gezegd worden. Lichaam aan lichaam stonden we daar. Een eerdere poging om iets terug te vinden van mijn persoonlijke ruimte in het gangetje naar de machinist werd niet gewaardeerd door de – overigens ook niet heel fris ogende – conducteur. Maar we waren binnen en gelukkig ook nog in de goede trein, zoals diezelfde conducteur een paar minuten daarvoor had omgeroepen. Eén van de zwetende mannen had zich toen, onder het mompelen van een paar niet nader te herhalen vloeken, weer naar de deur begeven. Nee, anders dan het bord op het perron aangaf, bleek dit toch niet de trein naar Nijmegen te zijn.

Ik heb echt mijn best gedaan om me slechts te verwonderen.

Over de man in pak èn overjas die zijn telefoon uit zijn broekzak wist te vissen en uitgebreid zijn familieweekend met Peter (“Ha die Peter, hoe gaat het, jongen!”) besprak, alsof hij op een schaduwrijk plekje in zijn tuin zat. Een paar minuten later ging overigens die overjas toch uit. Niet dat ik dat heb mogen aanschouwen, de plotselinge aanraking van een vuist met mijn wang maakte dat duidelijk.

Over die ene vrouw die opeens in het ‘kantoortje’ van de conducteur bleek te zitten, terwijl wij allen, inclusief conducteur, nog gewoon op het balkon stonden, alwaar de temperaturen een warme zomer in Zuid-Spanje begonnen te naderen. Lekker, als je de zee hoort ruisen, je op een luie stoel zit, met een koel drankje naast je, uiteraard gekleed in een luchtige outfit. Helaas hadden wij daar niet op geanticipeerd, die ochtend.

Over de gelijke verdeling mopperende en laconieke mensen. Hoewel de weegschaal af en toe doorslaat naar één kant, heb je ze er altijd tussen zitten: “Ach, het is mooi weer” en “Gelukkig was deze seinstoring niet vanochtend, toen ik nog naar mijn werk toe moest”. Van die mensen waar je medepassagiers naar kijken met een blik waarin een mengeling van ongeloof, irritatie zelfs, maar ook bewondering ligt besloten.

“Verwonder je slechts, verwonder je slechts”, herhaalde ik in mezelf, terwijl ik mijn best deed om het plakkerige contact van huid op huid met de harige man achter me iets minder innig te maken. Het viel niet mee, dat verwonderen.

Een whatsappje bracht uitkomst. Een collega bleek ook in een zwetende man veranderd te zijn, niet door de mediterrane temperaturen in zijn trein, maar door de intensieve lichaamsbeweging die het wisselen van perrons met zich meebrengt. Hij was al geruime tijd op zoek naar de trein naar Nijmegen.

Advertenties

2 gedachtes over “Zwetende mannen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s