Verbroedering in de tram

Tram
Afbeelding: nl.wikipedia.org/wiki/U-OV

Hoe oud zou hij zijn geweest? Een jaar of 45, vermoed ik. Een mollige man, wijkende haargrens, ronde brillenglazen, trainingsjasje aan en zijn schoudertas, met een wat te korte schouderband, schuin over zijn borst gehangen.

“Hè hè”, verzucht hij, “ik heb het net gehaald”, terwijl hij enthousiast neerploft op het laatste nog lege plekje van de twee tegenover elkaar staande bankjes. Door de opwinding maken zijn handen wilde, ongecontroleerde, welhaast wapperende bewegingen. “Hè hè”, verkondigt hij nogmaals luid, “ik heb het net gehaald”. Zijn stem is ongewoon hoog en van een dergelijk volume dat zijn jonge buurman een nieuwsgierige blik op de nieuwkomer werpt. In dezelfde beweging gaat zijn blik verder naar zijn vriend die schuin tegenover hem zit. Met opgetrokken wenkbrauwen en een scheef lachje hebben beiden hun conclusies getrokken.

Even is het stil. “Hoi pap, met mij. Wil je mam even geven? … Gewoon, wil je mam even geven?” Na een paar seconden volgt – tegen mam – een hele verhandeling over de “watsjepp” die hij gestuurd heeft en het systeem dat niet meewerkte. Mam heeft weinig gelegenheid om wat terug te zeggen. Ze zal er hoogstens een paar instemmende uhhu’s tussen hebben gekregen. Na een bevestiging van de eetafspraak zondag om zes uur komt het gesprek in de afrondende fase. “Hou van je”, zegt hij met zijn hoge stem, “hou van je, hou van je”. En net als mam bijna opgehangen heeft, schreeuwt hij met een beduidend lagere stem: “MAM!”.

Wie nog niet meeluisterde, kijkt nu met gespitste oren in de richting van het zitje voor vier voorin. De jonge buurman en zijn vriend zenden meerdere blikken van verstandhouding over en weer. Met zijn nu weer hoge stemmetje: “Wat ik nog wilde zeggen… ik ga vanavond weer naar die datingsite toe. Om te kijken of ik een berichtje heb. En als ik geen berichtje heb, dan stuur ik zelf een berichtje naar een meisje.”

De atmosfeer in de tram lijkt verandert. Vreemden kijken elkaar aan, schenken elkaar een veelzeggende glimlach. Er lijken zich twee partijen te vormen: de mollige man en de rest. De rest, de eerst nog willekeurig bij elkaar gekomen individuen, hebben nu iets gemeenschappelijks gevonden. Iets dat anders is dan zij: de mollige man met de wapperende handen. Je zou het bijna verbroedering kunnen noemen

Ikzelf kijk met stijgende verbazing naar de verandering die zich in zeer korte tijd om mij heen voltrekt en verwonder me erover hoe makkelijk zo’n ommekeer tot stand kan komen. Tegelijkertijd komt het beeld dat ik voor me zie me heel bekend voor. De man is bijna een persiflage van zichzelf. Het publiek dat blikken uitwisselt en zachtjes gniffelt, is het shot dat je op primetime voorbij ziet komen.

Onopvallend speur ik de mensenmassa af naar de verborgen camera.

Advertenties

4 gedachtes over “Verbroedering in de tram

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s