De man die niet kon fluisteren

wpid-20140301_210923.jpgIn een klein zaaltje in het plaatselijke filmhuis konden we nog net twee plekjes naast elkaar bemachtigen. Achterin, helemaal in de hoek. Voor ons had een stel zich al geïnstalleerd. De blikjes energiedrank en een grote zak drop stonden op een richeltje naast de man opgesteld, klaar voor de grijp. Toen de laatste plaats bezet was, ging de deur dicht en werden we gehuld in een schemerdonker. Op het grote scherm begon een trailer van een nog uit te komen film.

“Ze zijn een lamp vergeten uit te doen” zegt de man voor me hardop. De vrouw naast hem mompelt wat. Even is het stil. “Wat stom, ze zijn die lamp vergeten” klinkt het nu luider. Hoofden draaien verstoord in de schemering. De vrouw probeert haar partner tot stilte te manen. Ze fluistert wat, waarop hij haar een van de blikjes aanreikt. Na een slokje geeft ze het blikje terug aan de man. “Hoef je niet meer?” vraagt de man op luide toon “we hebben twee blikjes, hoor”. Meerdere hoofden draaien, wenkbrauwen worden opgetrokken. Onverstoorbaar zet de man het blikje van de vrouw aan zijn lippen. Dan begint de hoofdfilm en dooft ook de laatste lamp. “Hè hè, ze hebben het door.”

En dan kijkt ook hij naar hoe Joaquin Phoenix in zijn rol als Theodore Twombly een liefdesbrief schrijft. Voor iemand anders en in de nabije toekomst. De komende minuten proberen de bezoekers zich een beeld te vormen van de film. Waar gaat dit heen? Wat vinden we eigenlijk van Theodore? “Wat saai!” klinkt het voor me. “Ssst” hoor je de vrouw nu duidelijk sissen. Hij neemt nog een slokje en gooit er een paar dropjes achteraan.

De rest van de twee uur hebben wij de man gelaten voor wat hij is. Ondanks de verschillende uitroepen en tot stilte manende geluiden gingen wij als publiek op in Her. Wij leefden mee met Theodore, verbaasden ons over de relatie die zich ontwikkelde en genoten van de uitspraken die de verschillende personages deden. Als de aftiteling begint, staat de man al en is bezig zijn jas aan te doen. Onrustig wacht hij tot de mensen die naast hem zitten ook zover zijn.

Ik denk aan wat er in de film is gezegd over het nu. En hoe dat eigenlijk op iedereen in deze zaal van toepassing zou moeten zijn. Ook op de man, die niet fluisteren kon en inmiddels de zaal heeft verlaten:

“We are only here briefly, and in this moment I want to allow myself joy.” *

 

*Uit de film Her (2013) van Spike Jonze (www.imdb.com)

Advertenties

5 gedachtes over “De man die niet kon fluisteren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s